|
http://taraa.persianblog.com
تارا ابدالی
هيهات!
که به دور
عبث می گردد اين تقدير.
جنوب می
تراود از پوست يخ زده ام
و هوا بی
آنکه پاييز شود،
زمستان است.
ای کاش مرا
راهی به کهکشان می بود...
[]
برای تو که
فرقی نداشت، داشت؟
آخر ميان اين
همه اسم،
«ستاره» ناميدی ام؟
تا بسوزم و
حسرت اين جسم بماند در جانم؟
می گفتی
«سنگ»، می گفتی «چشمه» ؛
تا کوه شوم،
تا آب شوم،
ببارم؛
اين شهر،
آسمان ندارد
پدر...
آخ،
که اين
سکوت را من
از تو به ارث برده ام.
[]
-می خواهی
بدانی؟-
جنگ تمام شده
به گمانم
بيست ساله باشم.
-اگر هر روز
را ۲۴ ساعت حساب کنی
يا هر دقيقه
را دست کم، ۱۲ نفس-
بزرگ شده م.
نه شادم
نه غمگين؛
بزرگ شده م
با اهانت و
اهانت و
اهانت
و اين
خونسردی اجدادی
که رهايم نمی کند.
شکسته شدم
پدر
و باورم نمی
شود.
[]
صدای گله های
دور
پشت حصار های
نو
آزارم می دهد
-می خواهی
بدانی؟-
جغد های روی
بام را از ياد برده م،
و هر صبح،
بر می خيزم
از خواب کبوترهای کور،
با خيال
صدای مردی
که قلبم را
به نگاهش
گره زده م...
فواره بازی
های کودکی را از ياد برده م
و حوض های
خالی
و پروانه های
سرمه ای و سياه را.
[]
فرياد می شوم
آخر،
از بی آغوشی ات؛
بگو،
اين ها
همه
لازم بود که
ويران شود...
حاشا!
که زبانم
سيراب شده باشد
از کلماتی که
مرا به آن می آلاييد.
شهوت سوزان
جهل تان
از ران های
هوس ناک پر مغز يک حقيقت
بکارتی
پيرانه
به ارمغان آورده ست...
های، کودکان
کهنه سالی
که هرگز به دنيا نخواهيد آمد،
گوارايتان
اين شراب عفن!
به سلامتی
زخم های چرکين همه ياران
که خيس ِ لمس
ِ نيشتر ِ دندان های شماست،
پيمانه ی
عمرتان را پر و خالی کنيد...
گوارايتان
اين نکبت عظيم با خويش بودن!
آيين صوفيانه
ی پر شتابتان را هم بنده نيستيد،
از آن که
همگی، پيامبران شريعت گنگ خويشتن ايد
و چنان
اعتبار و ابتذال تان به هم آميخته
که يکايکتان
را وحی می رسد
تا چوپان گله
ی سر به زير شهرتان باشيد...
حاليا،
شعورتان در
حواس پنج گانه خلاصه شده ست
ـ و چه بسا ـ
از آن پنج
نيز، جز توهمی بر جای ننهاده ايد.
شرمتان باد
اين نخوت بی مايه؛
کرشمه ی درد
آلود مبتذل تان
در اين روسبی
خانه ی پر گذر خريدار ندارد؛
شب هنگام،
خورشيد که در
غلتيد در خون خسته اش،
چهره
بپوشانيد
و
بگريزيد،
بی سخنی...
|
