|
دردی در درهات!
مریم هوله
رفت و آمد ِ کسی که دوستت ندارد...
دری که بیخودی بازست...
دردی که بیفایده درمان می شود با یک مُسکّن ِ احیانن کدوئینه...
کسی که دوستت ندارد...
معلوم نیست به چه زبانی باید صدایش بزنی
به چه زبانی دل اش را بدزدی..!
دزدی فقط در زبان ممکن است
ممکن فقط دزدی ست برای دل بردن از کسی..!
کسی که دوستت ندارد...
به چه زبانی خدایا؟
به چه زبانی چشم هاش مرا قشنگ ببینند؟
مثل ِ باقی ِ کسانی که چشم هام را دیده
اند
وقتی حرف زده ام...
به چه زبانی خدایا؟
به چه زبانی؟
این بی وطنی ِ هزار زبانه...
با مترجم...
توی تخت ِ بیمارستان...
در حال ِ مرگ...
به چه زبانی این دفعه گوش های دل
ام را کر کنم: « خفه!»؟
وقتی به زبانی بیگانه دارد توی سینه ام راه می رود
کنار ِ یک موبور..!
من امنیت ندارم بدون قفل
ِ پلیس توی این لَکَنته ی لُکنتی
که مرکزش دارد خون ِ خارجی پمپاژ می کند
می دهد به باقی ِ لُکنت هام
دست ها و قشنگی و دزدی هام
که دارند می لرزند با زلزله
ی مرکزی م...
کسی که مطمئن نیستم با مترجم ِ قابلی دوستم داشته باشد!
مطمئن نیستم این بدن همان بدن
ِ قدیمی باشد
این مریم همان هوله ی سابق
که به فارسی کوچولو و گنده می شد...
کش می آمد یا گولّه می کرد...
حرف های دل اش را کاملن می فهمید...
بی
مذاکره...
یا قرارداد ِ تمرکز ِ
صرعی
در لغت نامه هایی که فقط دکوری
بودند...
اما لامصب... بدجوری به درد می خوردند!
اینجور وقت ها که چِت کرده چانه ات
روی چانه ی کسی
دیگرت...
تشنج ِ عجیبی بوده.... فکّ ام فلان به فلان اش... باز نمی کند در را!
من امنیت ندارم توی این بدن!
این عشق از کجاها می آید که به
مریخی هم رحم نمی کند؟!
از همین حالا فراموش ام کن!
مسافت های زیادی در بین است بین ِ من و اعضام
سر و لب هام
عشق ام... و توانایی ِ ترفندم
که در زبان ِ بیگانه
می لنگد...
نمی شود حالا از کس دیگری برنده شوم؟
دیوار دیوارست... فرقی می کند به نظر شما ساخت
ِ ایران یا سوئد؟
محصول ِ زهدان یا زندان...!
یا دروازه ای خراب ازین جهت که باز مثل ِ خمیازه ای تمام
قد
یا دیالوگی عاشقانه که قرارداد ِ کاری اش پاره وقت است
بعضی وقت ها فکر می کند
بعضی وقت ها جواب می دهد
یا می پرسد...
آدم ها کفتارند!
نمی دانند چقدر بیدارند...
(با چشم های عاشق آن هم!!! می فهمید؟!)
آدم ها بیمارند!
نصفه های مار ِ خود...
نصفه نصفه... خونی....
در خزیدن ِ گرد زمین دور ِ سرخی ِ سهام اش در قبرستان ِ نابخشوده
بی مترجم و
مستخدم...
به چه زبانی خدایا؟
به چه زبانی بمیرم براش؟
خام که شد خوب بپزم اش برای دندان هام
تا از دهن نیفتاده این لقمه ی لذیذ
این اضطراب که از نداشتن ِ کسی خاص
دارند کسانی که راه می روند معمولن
تمام ِ شب را دور خانه ی
خوابیده...
خ
خانواده که در خاطر خاموش و روشن می شود تا صبح
با
بادی که می آید...
دری که بیخودی بازست!
13/آگوست/2005
استکهلم-سانتیوران
|
