نقطه.تمام

هومن عزیزی

روی پله ها       بند ِ کفش­هایش را می­بندد...

                      به لرزش ِ سایه ها     لابلای دفترش فکر می­کند...

ویترین ِ شعر      پر از کلمات ِ ساکت و افلیج...

                             سایه­های بی­هدف ِ اشیا... فکرها...

­                             که رقص­های نا­امیدشان      در تکرار ِ حوادث

                                  زبان را به سرگیجه­های منگ      دچار می­کند...

کفش می­نویسم

           برای جاده­ای که باید      تا ابد نوشت

                      بی نقطه­ای      ته ِ خط!

شاید دیالوگی    که کسی نمی­داند

بعد از دو نقطه    که هر دو شروع­...

هر شروعی      پایانی­ست

                     ادامه­ای و ابتذالی...

                     گستاخ و خجالتی...

بند کفش­ها را   سفت می­کند

باید چهار کلمه    به راست بنویسم

           سه­تا      به چپ...

جمله را تا غروب    ادامه دهم

           تا فنجان چای...

            تا دو نقطه:

­حرفی نیست     جز آدرسی که کلمات می­دهند

                                  از جهانی که بی­نقشه گم می­شوی

یعنی گم شدن در کلمات...

یعنی بپرس...

می­پرسم

از شما می­پرسم

چرا سایه می­نویسم؟

( که سایه­ها      ادامه­ی هیچ­چیز نیستند...)

چرا پشت­ِ چراغ­قرمز نمی­ایستد دروغ؟

( که دروغ نوشتن      چراغ­سبزی­ست... تاریکی می­زند...)

چرا روبروی هم          دو آدم      کلماتی خنگ­اند

                                            با صداهایی که آدم     خجالت می­کشد!؟

از کدام سمت بنویسم به استراحت...      به اعتماد؟!

                            از کدام سمت         به فاجعه؟!

دست ها­یی که برای خداحافظی             از خاک بیرون مانده­اند؟!

اعدام     از کدام طناب      شروع شد؟

تفنگ      از کدام طرف      خسته می­شود؟

در سخنرانی ِ مرگ       استخوان­ها          سکوت ِ تِلِق تِلِق...

                  جنگ       روی صندلی ِ لژ     سایش ِ دندان به هم... جیر... جیر...

نوشتن     با دست­های بسته

               در جلد ِ کتابی     پشت ِ ویترین...

               صورت­اش لای میله­ها     جاذبه­ی هنر!

مرگ      عدالت­ است

             نهایت ِ مساوات

در مرگ    برابریم

خطی که میان­مان می­کشد     به دو نقطه­ تقسیم­مان می­کند...

                                                     مساوی... جیر... جیر...

دست­ها     بیرون از خاک...

                بیرون از کاغذ...

این کاغذ     گورستانی غیر­رسمی­ست

                 با سایه­هایی که از فاجعه دارد

                     سطل­های گرسنگی...

                     گلوله­های سربی ِ اعداد...

                     وزن ِ پول...

                     عدالت ِ تابوت...

                     ریتم ِ شهوت...

جیر­جیری که سخنرانی را     تکمیل می­کند!

بپرس!

نوشتن    از کدام طرف     می­رسد       به نقطه­ای از فردا؟!

                                                                     مارس 2005