url :www.habibpartari.blogfa.com

حبیب پرتاری

" مردي كه گريه ميكرد "

باران كه شد بيرون زدم . فرصت خوبي بود براي پنهانكاري . روي درخت همسايه مان گنجشكي كز كرده بود و خيس ميخورد . جيك نميزد مثل من كه در آن باران لطيف ، حس ترانه خواندنم نمي آمد . در پرسه باد و باران ، پاچه هاي شلوارم زودتر از همه جايم خيس مي شدند شايد چون شتاب بيشتري براي رسيدن داشتند . البته برايم بي اهميت بود اينكه تمام شلوارم خيس بشود ، حتي موهايم . و حتي آن گنجشك هم در آن لحظه برايم بي اهميت بود . بي آنكه خودم با خودم بگويم انگار نيرويي لبهايم را تكان ميداد تا بگويم : به جهنم كه خيس ميشود . به درك كه سردش است . همه چيز بي اهميت بود مثل مسيري كه براي رسيدن به مقصدم داشتم . تنها چيزي كه اندك هويتي داشت خود مقصد بود . نقطه ايي از شهر كه سخت من را آزار ميداد و من شيفته اين آزار بودم .ل

پارك خالي از آدم بود . ياد او افتادم و لحظه هايي كه بدنبال يك معاشقه كوتاه به ساعات متمادي مشاجره تبديل ميشد . يادآوري خاطره ايي آزاردهنده حس شيريني را بمن داد كه ترانه ايي عاشقانه را با خودش آورد . اما هنوز ترانه جان نگرفته بود كه رعد و برقي با صدايي خوفناك حس ترانه خواندن را پاره پاره كرد .ل

باران ديگر لطيف نبود ، وحشيانه ميباريد و سيلي ميزد . زني انگار توي گوشم كل كشيد و من بخود آمدم كه به مقصدم رسيده ام . اينبار خودم بودم كه با خود ميگفتم : كاش او هميشه شاد باشد چه در جشن تولدش و چه در عروسي اش . مهم نيست . اصلا هيچ چيز مهم نيست . ل

وقتي برمي گشتم تنها چيزي كه آزارم ميداد پوچ بودن اين پرسه خيس بود و بهمين خاطر مدام به آن فكر ميكردم . از مقصد لعنتي دور شده بودم ولي باز باران مي آمد . مهم نبود ، چون در آن خيابان خلوت اگر كسي مردي تنها را ميديد كه قدم زنان ميرفت و باخودش حرف ميزد ممكن بود گمان كند كه ديوانه است اما هرگز پي نميبرد كه گريه ميكند . باران براي پنهانكاري خوب است . به جهنم كه خيس ميشوم . به درك كه سردم است .ل