 |
|||||
|
|
|||||
|
|||||
سوناتِ آندلسقاسم آهنين جانبا احترام تمامبراي عزيز و گرامي ام كيانوش كريميانكيانوش عزيز، اين شعر را ناله هاي تنهايي در پنهاني بدان. كس چه مي داند، شايد من اصلا سوگوار دل خويشم!
افسانه ي روزخلعت باد است * * * ساز آندلس گرد مرگ مي فشاند و شاعر برق دشنه اي ست در مهتابيِ «كوردِبا» * * * شكسته گام مي راند سوار لوح گور در قفاي كمندش و شاعر طره ي مشكين به «غرناطه» مي شويد * * * اشباح كمان مي بندند بر دهانه ي رود * * * شاعر گام مي زند بر سينه هاي تهي * * * بوي كُندُر عطر عود و شعله و جمجمه اي كه مي تركد به آتش * * * در خود مي پيچد رود از سري شيدا كه موجش مي برد از هر سوي و آه! سد صخره و انتظار جاويد و رَشبارِ خون بر چهره ها * * * غرفه ي چشم سيمرغ آشيان پرواز پيكان و نفير باد شقه مي كند پلك را بر كُنده ي الماس * * * تو مي گريزي و ناگزير مي گريزي تو اگر بداني كدام تنوره بخارت مي كند بر درختان مهتاب بر كشتي شكسته لنگر در چشم غريبان در مرده-چشمِ پير-مادران نيم سوخته – خاكستر – آتش و ارغواني فسرده در كف كودكي را كه مرده سالها و مي درخشدش هنوز مهره ي چشمانش به اعماق و مرجان ها * * * اي دل چه ماندت جز برگي شكسته شاخه اي شكسته در چنگ آنگاه كه پر زدي به يك تيغه از دو مِهر توأمان * * * جهان!! اي گوي لميده در پوزه ي غار بنگر گريز گاوان را با شاخ هاي شكسته اگر تمناي تماشات هست هنوز * * * اي جهان!!! من جوانم كودكم طفلم تو ماهي ماهِ در بند و فرود عقاب صد پاره ات مي كند * * * رگباري از عقيق بر بازوان اطلس * * * شه بال بريده به زير تگرگ * * * رگ ها گُر مي كشند به نسيان در جزاي پرواز * * * پولاد خميده ي ماه بر دندانه ي ستاره كه مي سايد مي سايد مي سايد خموش * * * صد غزال سياه به باران سوسني گُنگ به چانعلِ نقره * * * سوار بر شانه ي مرگ در فراز كوه ها به ريزش در واپسين شيهه از حنجري خونين * * * شيهه اي منقطع بر ستون ستون هاي آوار تا عَلَم هاي افراشته بر برجِ آسمان * * * اسب بريده يال سينه به رود مي كشد تا كجا سر به آب دهد آواره * * * بارش نور و ابريشم بر اين هِرم و شاعر به چله ي مرگ نشانده زانو در بغل * * * او را كه دل مي داد به نارنجستان و مي خواست ميان شميم صبحگاهان بميرد اكنون چه در يادهاش مي تند كه به رويايي كبود بال مي گشايد از سكوي زخم و اوراق پريشان ميراث طوفانند در گنجه هاي بي پيكر * * * دسته ي ماديان زرين لگام عماري اي ايستا بر كجاوه اي بي حائل * * * كوبش هزار طبل بر حمايل فريشتگان * * * فواره ي خون بر جاده ي مه پوش * * * خنياگري مار به خرابات پوك * * * افسانه روز خلعت باد افسانه شب خواب لاله بر مهميز و شاعر برق دشنه اي در مهتابيِ «كوردِبا» خوابش به بيداري بيداريش به خواب و هيچش نه بيش از اين.
|
|||||
          |
|||||
