[ خانه ] [ پدیدآورندگان ] [ شعر ایران ] [ شعر جهان ] [ مقالات ] [ language ] [ داستان ] [ کتاب الکترونیکی ] [ فیلم و صدا ] [ ویژه نامه ها ]

شعری دیگر از

علی اخگر

قاتل را آورده اند

كشيده اند روي ما

و ما؛ مخلوطي از گوشت و بنزين و قير

از همه ي مقتول ها عذر مي خواهيم

نشانه ها را يك به يك جا گذاشته ايم

براي روز مبادا  كه ترك بردارد

و صداي  خون، خون!

از بلند گوهاي مساجد جهان

پخش شود

و آسفالت داغ ، طعم به تري بدهد

مادر قاتل را گذاشته اند

پشت ويترين لباس فروشي ها

جهت جلب به تر مشتري

و گفته اند ؛ صداي اش را در نياوريم

در عوض

پدر قاتل را درآورده اند

پوشانده اند به ما

و ما جيك مان در نمي آيد

بپوشانيم به كسي

قاتل به قيمت بنزين نمي رسد

 واز مانتوسراي عدالت

دودي متصاعد است

كه نسل بشريت را تهديد مي كند

پسر قاتل

                 گريه مي كند…

اردیبهشت 84

یکی از دوستان عزیزمان،در ناباوری و حیرت به ما خبر داد که:   ل

ن«علي اخگر شاعر توانمند مان دوست عزيزمان پرواز كرد واز ميانمان رفت ان هم در كمال مظلوميت و در اثر سهل انگاري پزشكان بيمارستان. علي اخگر بعد از هفت ماه از كما خارج شد و بعد از سه ماه روند بهبودي خود را طي مينمود به نحوي كه قدرت سرودن شعر را يافته بود و حتي يك روز قبل از مرگش شعري سرود ...ولي چه سود كه رفت... »ن

 از زبان دوستان دیگر:   ل   ل

مطالب سال گذشته در این باره

چند روز پیش در مانیها نوشتیم: «یکی از  دوستان و شاعران و همکاران ما در مانیها، پیامی به ما رساند که علی اخگر در بخش آی سی یو در مرگ مغزی به سر می برد!  حالا و در این لحظه های سنگین تنها چیزی که از طبیعت می خواهم بازگشتن اوست به میان مان، چون جسارت ِ شعرهاش را کم دیده بودم در شب ِ خفاشی که می دانید و بگیر و ببندهایی که در همین یکی دو شعرکه به مانیها داد معلوم است! درد آن دوست را هم که نامه اش پر از آتش است ،من نمی دانم چطور اینجا بیان کنم! تنها یک درصد امید به بازگشت علی اخگر باقی مانده است ،...»، امروز چند روز است که علی هنوز در مرز مرگ و زندگی نشسته است و نمی دانیم چه کنیم، او در ملتقای هستی و نیستی با تنی شکسته و رنجور ، بر لبه ی عظیم ترین تفاوت هستی، بر لبه مرزی که به هیچ مرزی نمی ماند، نشسته است و نمی دانیم چه کنیم، نه چمدانی بسته است و دستی تکان داده که با گریه ای تسکین یابیم و دستی تکان دهیم و مانند این سالها و قرنها ، تنها افسوسی برایمان بماند، و نه بر می خیزد که بر لبه ی تختش بنشیند و پاهایش را کودکانه تکان دهد، نمی دانیم چه کنیم، دیگر نگاه انداختن به میل باکس مانیها کاری نیست که ساده باشد، که خوشحال باشیم از انجام دادن اش، در آن هر لحظه یک خبر می تپد که هیچ کس نمی داند چیست، خبری که می تواند فریادی شاد به دنبال داشته باشد و نفسی عمیق و یا ... نمی دانیم، دوستان نزدیک اش می گویند دعا کنید، برای علی دعا کنید، به هر چیزی که اعتقا دارید، با هر دستی که بلدید، با هر دستی که بلند تر است، توانا تر است دعا کنید، سکوت نکنید، واژه ها بر جهان تاثیر می گذارند، سکوت سکوت به دنبال خواهد داشت، دعایی بخوانید، حتی اگر برای شکستن سکوت باشد، اگر خدایی برایمان باقی نمانده که آبرویی نزدش داشته باشیم و آبرویی نزدمان داشته باشد، که شایسته ی خواستن و دعا خواندن باشد، به درگاه شعر دعا کنید، برای علی که بی گناهی اش سیاسی بود... مانیها،

چند شعر از علی اخگر

...

حال ام خوش نيست

اين روزها کلمه يي هستم رکيک

که توي دهان همه وول مي خورم

هشت سال و هفت ماه و. شش روز حبس ابد کشيدم

بي گناهي ي من سياسي بود

به علامت آن درهايي که از شت وارد مي شدند

اين چيزها چانه بر نمي داشت

و در انبوهي از موهاي سياه سينه داده بود

پانزده سال بعد

شدم کلمه يي که روي ديوار مستراح نقاشي شدم

با صليب سرخ

و علايم اختصاري ردم را دنبال نمي کردند

چانه مي انداختند

و درهايي را از پشت باز وبسته مي کردند

بعد

در يک روز خوش آفتابي

حرف هايي اضافه تزريق کردند

و من بلافاصله چپ شدم

طوري که شعارهاي بي دردسري از من چکه مي کرد

دانش جوياني که از واحدهاي چهارم وپنج ام افتادند

از ملاقات با من سرباز زدند

نسل هاي بعدي

در صفحات اول کتاب هاي درسي

مرا از بر مي کردند

و از عکس من دروغ هاي شاخ داري بيرون مي کشيدند

بعد

تاريخي شدم

تا باستان شناس ها به خرابه هاي ام تجاوز کنند

و در ملاء خاص غارت شدم

از من دعوت شد

تا در کنفرانس هاي بين المللي شرکت نکنم

برادرهاي من به من شکل چوبي را نشان دادند

که از سر تصادف صاف و صيقلي شده بود

بعد

به من انگ بي طرفي زدند

و به آقا محمد خان قاجار و کشور سوييس

عليه من شربت شهادت دادند

مشت من وا شد

و انگشت اشاره ام رفت

توي دماغ کسي که داشت

از فرط انگشت اشاره ي من سياه مي شد

و من پرت شدم روي خودم

و مردم.

تنها درها را به ياد مي آورم که از پشت وارد من مي شدند

و حال ام

حالا

خوش نيست...

 

اسفند ۱۳۸۲

شعرهای پیشین علی اخگر در مانیها

گزارش مرده

صداي ما را از ابتداي بهمن مي شنويد

با مختصري خش خش

که البته از خودتان است

لطفن به گيرنده هاي تان دست- گير شدند و

در ميدان آزادي ي کامل اعدام

گزارش ما را هم چنان

به زباله هاي خيابان ملت ريخته اند

و ما حالا

به بيست و چندمين "نه"ي مردم خوش آمديد

ببخشيد خانم!

نظر شما را نقطه عطف بزرگ تاريخ

ومگر نه اين که بله؟

سال هزار و سي سد و چند است

که وارد اين "خانه سياه است"را مي شنويم

بر پاي هر کس به جاي خودش بنشيند

انشاي محمد رضا مي شود بيست

گوساله هاي عزيز! مثل محمد رضا بنويسيد

سي برگه در آخر هر ماه

در صورت اما ؛- ولي

نشان به همان نشان که- بگذرد اين روزگار تلخ و دوباره

کو کو! ساعت يازده

دير مدرسه ها دور مي شود

خانم اين دو بمب توي يقه تان

مال کدام مردم است؟

بگذاريد پهلوي بيست محمد رضا و

پيدا کنيد پرتقال فروش پير را

که بپرسيم آيا رسيد به مي خواست؟

وکشف پارا زيت

رنسانس ديگري ست در عرصه ي فن آوري

و اصولن زرشک!

سهم شما را به اشتباه داده ايم

به مردم آنگولا

ببخشيد آقا!

نظر شما راجع به چه گو نه گي ي اين

درست البته کاملن

خوش سيما تر از شما خودتان

باور نمي کنيد؟

صداي ما را حالا از انتهاي بهمن مي شنويد

با خيلي خش خش

که قبول مي کنيم

اين همه سال

از خودمان بوده است.

وقتي کلمه بر مي خيزد

خب من کلمه يي ام براي تو

واين باد شهريوري

به من ياد آوري مي کند

که دست کم چيزي هستم

وقتي کلمه يي به کلمه يي مي چسبد

دريا به موج هاي خودش خيره مي شود

وحضور ساده يي از کلمات برخاسته هجوم مي آورد

نبايد بچسبد

و وقتي مي چسبد

با طعم خوشي از تابستان

و دخالت مستقيم

در کلمه يي که دارد کلمه يي را در خودش پنهان مي کند

تو حالا کلمه ي بزرگي شده يي

و در جامعه ي جملات جايي داري

مثلن اين که از من به شکلي مستقل معنا پيدا مي کني

قرار نيست بچسبد

و اگر مي چسبد

رها شدن است براي به تنهايي که نمي شود

و اين همه وقتي ست که ديده نمي شويم

کلمه يي از کنا ر کلمه يي بر مي خيزد

در يا مدام حرف هاي خودش را پس مي گيرد

و جمله با حذف هاي درشتي که به هم مي زند

مخاطب را بازي

وعجالتن عصباني

کلمه وقتي کنار کلمه بنشيند جايي دارد

و دست کم چيزي ست

واين باد شهريوري تنها طعم تا بستان را چسب ناک مي کند

خب من کلمه يي بودم

که دست کم براي تو بودم