Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

Home شاعران شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

 

نزار قبانی

هومن عزیزی و رضا عامری

 

صد نامه عاشقانه

 

اين صد نامه عاشقانه تمام آن چيزي ست كه از خاكستر عشق من مانده ، من ، شاعري مثل همه شاعران و ـ مثل همه مردان ـ يادگارهايي از عشق داشته ام و مجموعه نامه هايي ... و آنقدر شجاع نبوده ام كه همه آنها را در آتش بيندازم و بسوزانم .

منكر نمي شوم كه به آتش ، بعنوان آخرين راه حل ، انديشيده ام . راه حلي براي آنكه مرا و معشو  قه هايم را از سنگيني اين بار امانت برهاند .

 

اما وقتي براي آخرين بار به محتواي اين ماترك رجوع كرده ام ، در بعضي از اين نوشته ها ، چيز هاي بسياري از جنس شعرديده ام وبرخي را شعر يافته ام                        

اين فكر مرا از آتش زدن آنها منصرف كرده و در ميان انبوه اين نوشته ها صد نوشته را بر گزيده ام يا قطعه هايي از آن نوشته ها را كه حاوي هارموني شعري و انساني بوده جدا كرده ام ، به رغم انكه معتقدم خط فاصل بين خصوصيات و عموميات هنرمند خط موهومي ست .

معتقدم كه :  هنرمند جز در نوشته هاي خاصش نمي تواند در چهار چوبي آزاد زندگي كند آزاد يعني روبروي آينه بايستد و خود را از لباسهاي تئاتري و نقابهايي كه جامعه به او تحميل كرده رها كند .

نوشته همان سرزمين موعودي ست كه نويسنده چون كودكي پابرهنه روي آن مي دود و كودكي خود را در آن با همه آزادگي و حرارت و راستي  تمرين  مي كند .

لحظه هاي نابي كه نويسنده در آن خود را در معرض مراقبت نمي بيند و خود را به اقامتي اجباري پايبند نمي كند .

من به رغم آزادي عملي كه به مثابه شاعر داشته ام ، بيشتر مواقع احساس كرده ام به اصول و قواعد و چهار چوب هاي عام شعر مقيدم با اين همه چيز هايي پشت پرده هاي روحم ، خواسته اند تصويري بيرون از شكل شعري و يا معادلات خشك بدهند .

به تعبيري ديگر : در نهاد من منطقه اي ست كه مي خواهد خود را از از سلطه شعر رها كند . مي خواسته از شعر فراروي كند .

دوست دارم بار ديگر به اين نكته تاكيد كنم كه نمي خواهم با منتشر كرده اين نامه ها زني را با رو كردن ورق هايم مستوجب گناهي بدانم كه شهرت مورد علاقه من نيست و انگشت گذاشتن بر نام ها و يا شخصيت سازي اصلا براي من مهم نيست كه زنان بسياري به زندگيم پا گذاشتند و رفتند ، همانطور كه بهار مي آيد و مي رود و مسافر از راه رسيده چمدانش را باز مي كند كه ببندد و برود  ... گذرا ست .

عشق قشنگ ست و خالي از تظاهر ، اما قشنگ تر از آن ، اين حسي ست كه بر كاغذ هايمان جا مي گذارد و خاكستري كه از آن بر انگشت هايمان مي نشيند .

زن زيباست اما از آن زيبا تر رد گام هايش بر نوشته هاي ماست ... وقتي كه رفته است .

                                 #  #  #

و ديگر ... اين نامه ها خاكستر آتش عشق من است ... منتشرشان مي كنم چون ايمان دارم عشق هنرمند ، خصوصي نيست ، عشقي جهاني ست و نامه هاي يك شاعر به معشوقش نامه هاي ست به تمام زنان جهان

 

 

صد نامه عاشقانه

 

1

 

بي حرارت عشق من

روياهاي تو مردني ست

بي امتداد بازوهام          ابعاد تو روشن نيست

من تمامي ابعادم

زاويه ها و دايره هات

خطوط راست و منحني ات

روزي كه به سبزه زار سينه ام وارد شوي

از بند رسته اي

و روزي كه خارج        شيخ تو را مي خرد

                                             و كنيز اويي

يادت دادم

نام تمام درخت ها را

ستاره هاي دور را            در مدرسه بهار

يادت دادم

آواز پرنده ها           و الفباي چشمه ها را

نوشتم

اسمت را در دفتر باران

بر ملافه هاي يخ         بر ميوه هاي صنوبر

يادت دادم

 زبان خرگوش ها و روباه ها را

شانه زدن پشم قوچ هاي بهار را

گفتم

راز نوشته ها يمنتشر نشده گنجشك ها را

نقشه تابستان و زمستان را

نشانت دادم

خوشه هاي خرماچطور جوانه مي زنند

ازدواج ماهيها را           و شيري را كه از سينه ماه جاريست

اما تو

از سواري بر زين اسب آزادي خسته شدي

از سبزه زار سينه من

سمفوني شبانه جيرجيرك

از برهنگي مهتابي             روي ملافه هاي ماه

                                                     خسته شدي

از اين سبزه زار رفتي

پس گرگ ها تو را مي خورند

و شيخ بنا به سنت تو را مي درد

 

 

2

دوستت دارم

با تو نرد عشق نمي بازم

مثل بچه ها براي ماهيها با تو قهر نمي كنم

( ماهي قرمز مال تو ...

ماهي آبي مال من ... )

قرمز و آبي مال تو

تو مال من

دريا و كشتي و مسافران مال تو

تو مال من

سود و ضرر در كار نيست

همه ثروت من زير پاي توچاه نفت ندارم كه به آن بنازم

معشوقه هايي كه رد آن شنا كنند

ثروت آغاخان

جزيره اناسيس به پهناي يك دريا ...

من شاعرم

و ثروتم

دفتر شعرم               و چشمهاي قشنگ تو

 

 

3

دشنه ات را از پهلويم بيرون بكش

بگذار زنده باشم

عطر تنت را از پوستم بكن

بگذار زندگي كنم

بگذار با زني تازه آشنا شوم

كه نامت را الز خاطرم پاك كند

و موهات را كه بدور گردنم پيچان ...  پاره

راههاي بي تو را بروم

صندلي هاي بي تو را بنشينم

قهوه خانه هايي كه تو را بياد ندارند

آنجا كه تو در حافظه اش نيستي

بگذار ...

بياد بياورم

زندگي كنم

 

 

4

هر چه موهات بلند تر         عمر من بلند

موهايت كه روي شانه هات          تابلويي با سياه قلم       و مركب چيني

پرهاي چلچله ...          كه به آن دعاهايي از اسماء الهي مي بندم

مي داني چرا ...

در دعاي موهات مي ميرم ؟

چون سر گذشتمان از اول تا آخر در آن است

دفتر خاطرات ماست

نگذار آنرا بدزدند

 

5

 

 

وقتي به كوه مي روي

بيروت             قاره اي نامسكون

بيروت             بيوه

من مخالف ييلاقم

مخالف هر چيز كه تو را

از من جدا كند

 

 

 

6

 

آخرين مرد زندگيت نيستم

آخرين شعرم

با آب طلا          آويخته بر سينه هات

آخرين پيامبر              كه مردم را

                            به بهشت تازه پشت مژه هات          دعوت مي كند

بين ما بيست و دو سال است

اما بهم رسيدن لبهامان           سال و ماه را كنار مي زند

و شيشه عمر را مي شكند

 

 

7

در روز تابستان

لم داده بر ماسه           بتو فكر مي كنم

حسي كه دريا را        با ماهيهاش

دنبال من به مد مي كشاند

 

 

8

بعد از من

هر كه تو را ببوسد

روي لبت نهال كوچك انگوري         خواهد ديد

                                            كه من كاشته ام

 

 

9

 

چرا تو ؟

چرا فقط تو ؟

چرا       از ميان زنان فقط تو ؟

هندسه زندگي ام را         تغيير مي دهي

پا برهنه           به جهان كوچكم                وارد مي شوي

در را مي بندي

و من اعتراض نمي كنم

 

چرا

فقط تو را دوست دارم ؟

تو را مي خواهم ؟

اجازه مي دهم               روي مژه هام مي نشيني

ورق بازي مي كني

و من اعتراض نمي كنم

 

چرا ؟

تمام زمانها را         خط مي زني

حركت را متوقف مي كني

در درون من تمام زنان را مي كشي

و من اعتراض نمي كنم

 

چرا ؟

از ميان تمام زنان

كليد شهر طلايي را بتو مي دهم

كه دروازه اش          به هر ماجراجويي بسته مانده

و هيچ زني         پرچم سفيدي را

                                  روي باروهاش نديده

به سربازان دستور مي دهم            با مارش استقبالت كنند

پيش همه شهروندان

                       در ميان موسيقي ناقوس ها          با تو بيعت مي كنم

                                                           اي شاهزاده هميشه زندگي

 

 

10

وقتي كه تو را مي بينم

از شعر نااميد مي شوم

از شعر نااميد نمي شوم        وقتي كه تو را مي بينم

زيباييت آنقدر           كه وقتي به آن فكر مي كنم

زبان مي خشكد

كلمات له له مي زنند

و مفردات شعر ...

از تشنگي نجاتم بده

كمتر زيبا باش

              تا شاعر شوم

معمولي باش

سرمه بكش ، عطر بزن ، حامله شو ، بزا

مثل همه زنان         

تا با كلمات          با زبان       آشتي كنم

 

11

 

وقتي كه پشت فرمان نشسته ام

و سر تو روي شانه ام

ستارگان از مدارشان فرار مي كنند

                             آرام فرود مي آيند

تا بر شيشه سرسره بازي كنند

ماه مي آيد

و حرف زدن زيباست

سكوت زيبا

گم شدن در راههاي زمستان

                       راههاي گمشده بي تابلو

تا ابد همين طور باشيم

باران ترانه خوان

برف پاك كن        ترانه خوان

پيشاني كوچكت

بر سبزه زار سينه ام

پروانه آفريقايي رنگارنگ

                     كه پرواز را فراموش كرده

 

 

 

 

 

 

12

 

معلم نيستم

تا عشق را نشانت دهم

ماهي به ياد گرفتن نياز ندارد

                           تا شنا كند

گنجشك          تا بپرد

تنها شنا كن

             بپر

عشق در كتاب نيست

عاشقان بزرگ

              خواندن بلد نبودند

 

 

 

 

 

13

 

روزي به مردي بر بخوري

كه ياخته هاي تنت را به شعر بدل كند

با پيچش موهايت          شعر بسازد

روزي به مردي بر بخوري

كه قادرت كند – مثل من –

با شعر         حمام كني

آن روز ميگويم : ترديد نكن              با او برو

چون برايم مهم نيست مال من باشي        يا او

مهم اينست

          مال شعر باشي

 

 

14

 

بانو

بورژوا بازي را كنار بگذار

تخت لويي شانزدهم را       كه تخت خواب توست

عطرهاي فرانسوي را         پالتوي پوست تمساح را

                                   ول كن و با من بيا

به جزيره باران         و آناناس

تپه هاي سوزان

آنجا كه آب هاش مثل تن تو

                       گرم و مه آلودند

و ميوه هاي انبه اش

ياد آور انحناي سينه هات

 

بر سينه ام فرود بيا

از خراشي بر پوستم         يا زخمي گوشه لبم

                                      خوشحال مي شوم

و پيش مردم قبيله به آن 

                    افتخار مي كنم

 

آه اي زن سردي و ترديد

بانوي ( مكس فاكتور ) و ( اليزابت آردن )

تو

تا آنجا كه ممكن است      متمدني

بر سفره عشق

با كارد و چنگال

 

من صحرا نشين

با عطش قرون در لب

ميليون ها خورشيد           در زير عبايم

 

دلخور نشو          اگر

با آداب غذا خوردنت مخالفم

و پيش بند سفيدم را           دور مي اندازم

تو را        از لباس اشراف

                        بيرون مي كشم

يادت مي دهم        

 با يك دست غذا بخوري          و با يك دست

                                                  عاشق شوي

كرهاسب سفيدي

كه مي دود و شيهه مي كشد

                بر          شنزار سينه ام

 

 

 

 

15

 

بارانِ هر روز

         خيس مان مي كرد

بر باراني هامان         سبزه مي روييد

اما پس از تو     

سبزه نيست

باران              بر تنهاييم مي بارد

 

 

16

وقتي به سفر مي روي

عطر ها بهانه تو را مي گيرند

              بهانه كودك براي ديدن مادر

تصور كن

حتي عطر ها             عطر ها

غربت را      حس مي كنند                 و دوري را

 

 

 

17

 

براي بار آخر هم كه شده

مي خواهم           با تو سوار قطار جنون شوم

قطاري كه ريل ها

ايستگاه ها         و مسافران را

                                فراموش كرده

براي بار آخر

مي خواهم

شنلي            ازباران بپوشي

و در ايستگاه جنون

                   به استقبالت بيايم

 

 

18

 

چشمهات

كارناوال آتش

كه هر سال به تماشايش مي روم

و باقي روز هاي سال را

به خاموش كردن شعله هايي مي پردازم

كه در پيراهنم          و زير پوستم

                                 شعله مي كشند

 

19

 

وقتي         با لباس نو

                  به ديدنم مي آيي

شادي باغباني را دارم

كه گلي تازه

در باغچه اش روييده

 

 

20

 

روزي كه تو را ديدم

نقشه هام را پاره كردم

پيش گويي هام را

اسب عربي 

بوي باران را   

پيش از باران          مي شنود

 

 

19

 

آهنگ صدايت را شنيدم

پيش از آنكه حرف زده باشي

موهايت را پريشان كردم

پيش از آنكه دم اسبي اش كني

 

20

 

وقتي باران به پنجره مي كوبد

جاي خاليت ملموس تر است

وقتي مه           شيشه هاي ماشين را

                                        مي ليسد

بوران محاصره ام ميكند

گنجشك ها جمع مي شوند

تا ماشين را از عمق برف        بيرون بكشند

گرماي دست هاي كوچكت را

بياد مي آورم

سيگار هايي را كه با هم كشيديم

مثل سرباز ها در سنگر

          نصف تو …

          نصف من …

وقتي باد        پرده هاي اتاق را به اهتزاز مي آورد

                   و مرا …

                            عشق زمستاني ات را به ياد مي آورم

به باران پناه مي برم                تا به سرزمين ديگري ببارد

به برف                                تا به شهرهاي ديگري

به خدا       تا زمستان را            از تقدير من بيرون ببرد

 چون نمي دانم                       بعد از تو زمستان …

 

 

21

 

تو نه لياقت دريا را داري             نه بيروت

از روزي كه ديدمت                   راهبه اي گناهكار بودي

آب را                                   بدون خيس شدن مي خواستي

دريا را                                بدون غرق شدن

سعي ام براي قانع كردن تو       بيهوده

كه عينك هاي سياه را             دربياوري

و جوراب هاي ضخيم را

و ساعت مچي ات را

و مثل ماهي قشنگي در آب       ليز بخوري

شكست خوردم                      بيهوده توضيح مي دادم

سرگيجه         جزء درياست

و درعشق        چيزي هست     كه از مرگ

و عشق و دريا     كاميابي در يكي شدن را          نمي پذيرند

از تبديل تو به ماهي ماجراجو                          مايوس شدم

حركاتت                 زميني

فكرهات                 زميني

به خاطر اين گريه مي كنم دوست من !

و بيروت گريه مي كند …           گريه …

 

 

22

 

ماهها گذشته

شماره تلفنت را نمي دانم

دور همه چيز سيم خاردار كشيده اي

دور شماره تلفن         صدا          

صداقت صداي مرا رد مي كني             ديدار كلماتم را

از ديدنت محرومم

به صدايم اجازه بده                          به اتاقت وارد شود

بر فرش ايراني ات بخوابد

از ورود به سرزمين كوچكت               محرومم

نمي دانم كجا مي نشيني                  چه مجله هايي را مي خواني

ملافه هات چه رنگي ست                 پرده هات

چيزي          از جهان افسانه ايت        نمي دانم

ترا مي آفرينم

يك دانه سفيد         روي قرمز مي بافم

آبي                      روي زرد

تا ثروتي از تابلوها داشته باشم          و موزهء لوور حسرت بخورد

تا كي بايد تو را بيافرينم ؟              مثل صوفي كه خداش را ؛

تا كي ؟

مي نشينم                 با خلاصه گلها تو را مي سازم

مثل عطارها

تا كي                     قطعه قطعه                 جمعت كنم ؟

از باغهاي لالهء هلند

باغهاي فرانسه

و هواي بادبزن هاي اسپانيا

 

 

 

23

 

دوباره باران           

معشوقه ي باران !

به استقبالش       ديوانه به بالكن مي روم

                     ديوانه مي گذارم صورتم خيس شود      لباسهام …

                              اسفنج مي شوم

باران يعني برگشتن هواي مه آلود

                      بالها ي خيس

باران يعني          قرارهاي خيس

                      وقت برگشتن تو وشعر

بهمن               برگشتن دوباره ’ دستها       مسافران تمام تابستان

بهمن              دهان و موهايت                پالتو ها و دستكشهات

عطر هنديت       كه مثل شيشه                 پاره ام مي كند

باران                ترترانه اي وحشي               طبلي آفريقايي

                                                        كه درونم را مي لرزاند

نيزه هاي سرخپوستان                 كه بر من مي بارد

عشقم در ترانه ’ باران                شكل ديگريست

سنجاب            كره اسب عربي

پليكان شنا در مهتاب               با صداي باران

پرده’ پنبه اي آسمان                خاكستري

من                                    قوچي كه به كستزار پناه مي برد

                دنبال علف            بوي تو       كه با تابستان كوچيده

من طاقت شكنجه’ ديگران را ندارم

اما مي خواستم چهره ات را                در مردمك چشم زنان بكشم

بينم چشمانشان چطور گشاد مي شود

 

 

24

 

از طفره رفتن من شكايت نكن

بهترين روزهاي عمرت        ـ اگر پيش از من زنده بوده اي ـ

                                   روزهايي بود كه در فراموشي تمدنت گذشت

و چون شمشيري زهرآلود           در گوشتم     كاشته شدي

بهترين روزهات                     ـ اگر پيش از من روزي داشته اي ـ

روز هاييست كه خاكسترت         با خاكستر من در هم ريخت

خاكستر دو سيگار                   در يك زير سيگاري

 

 

25

 

ممنون از دفترهاي رنگارنگ        كه هديه دادي

هيچ چيز در اين دنيا            مثل دفتر رنگي      اشتهايم را باز نمي كند

من         گاو اسپانيايي ام

دوست دارم بميرم

          روي ورق رنگيني       كه پيش روم تكان مي خورد

وقتي كه هديه دادي        اشتهاي اسپانيايي ام را       مي دانستي ؟

 

 

 

26

 

فكر كرده اي كجا ؟

كشتي مي داند كجا مي رود …

ماهي …               پرستو …

اما ما …

دست و پازنان در آب        اما غرق نمي شويم

لباس سفر پوشيده ايم       بي آنكه مسافرت كنيم

نامه مي نويسيم              بي آنكه پست كنيم

بليط رزرو مي كنيم          ولي در فرودگاه مي مانيم

ترسوترين مسافراني كه جهان ديده …

 

 

27

 

كتابهايم را ببند

خطوط دستم را بخوان           خطوط چهره ام

وقتي كه مثل بچه اي شگفت زده در مقابل كاج كريسمس

                                        به تو نگاه مي كنم

 

 

 

28

 

ديروز به عشق تو فكر مي كردم

از فكر كردن به اين فكر لذت مي بردم

ناگهان            قطره هاي عسل روي لبت را به ياد آوردم

و شيريني حافظه ام را                   ليسيدم

 

 

29

 

به سكوتم احترام بگذار             قويترين سلامم

بلاغت سكوتم را حس مي كني ؟

از زيبايي چيزهايي كه مي گويم      لذت مي بري       وقتي نمي زنم ؟

 

 

30

 

وقتي سوار تله كابين شديم

و كابين روي سرشاخه ها سر خورد

روي كوزه هاي صنوبر          بادبان كشتي       

وارث عرش شدم

فكر كردم          در اين اتاق شيشه اي         با تو ازدواج مي كنم

اتاقي كه روي ابرها غلت مي خورد               هتلي كوچك

و شاهد عروسي مان                  خدا

 

 

31

 

دسته كليد طلايي              كه به من هديه كرده اي

هيچ دري را از درهاي سنگي تو            باز نمي كند

                                                  باز مي كند      دروازه هاي زخم را

 

32

 

چرا مي خواهي نامه برايت بنويسم ؟

چرا      مثل انسان نخستين           برابر تو برهنه شوم ؟

نوشتن       تنها چيزيست              كه برهنه ام مي كند

                                             وقتي حرف مي زنم

 

 

بعضي از لباسهايم هست             اما وقت نوشتن …

رها           سبك

گنجشك قصه ها كه وزن ندارد

وقت نوشتن رها مي شوم           از تاريخ       نيروي جاذبه

سياره اي چرخان          در هاله’ چشمانت

 

 

33

 

معامله با تو             معامله با بادبادكي كاغذي

معامله با …                  باد           تصادف          سرگيجه’دريا

هيچ وقت با تو حس نكردم                با چيز ثابتي مواجهم               

غلطيدم                                       از ابري       به ابري

            كودكي نقاشي شده بر سقف كليسا

 

 

 

34

 

كتابهاي كودكيم را            از من بگيريد

نيمكت هاي مدرسه را        گچ ها…قلم ها … تخته سياه را …

به من كلمه اي بدهيد     تا آنرا مثل گوشواره      به گوش معشوقم بياويزم

 

 

 

 

 

انگشت تازه مي خواهم           تا طور ديگري بنويسم

از انگشتاني كه طولششان تغيير نمي كند     

بدم مي آيد         از درختاني كه نه بزرگ مي شوند         نه مي ميرند

انگشت تازه مي خواهم

بلند               مثل بادبان كشتي         گردن زرافه

تا براي محبوبم        پيراهني از شعر ببافم

الفبايي كشف كنم        براي تو

                             متفاوت با الفباي تمام زبان ها

                             كه در آن چيزي از هارموني باران باشد

                             از غبار هاله ماه

                             اندوه ابرهاي خاكستري

                             درد برگهاي بيد

                             زير چرخ هاي ارابه آذر ماه 

 

مي خواهم

گنجي از كلمات به تو هديه كنم

كه هيچ زني هديه نگرفته باشد            و نگيرد

اي زني كه 

نه كسي پيش از تو                 نه بعد از تو

 

مي خواهم

به سينه هاي تنبلت

هجا هاي اسمم را بياموزم

و خواندن نامه هام را

مي خواهم            تو را به خود زبان

                                           تبديل كنم

 

35

 

آن صبح خرداد كه آمدي

شعري قشنگ بودي             بر پاهايش

آفتاب با تو وارد شد                        و بهار

ورق هاي روي ميز بر خوردند

فنجان قهوه كه پيش رويم

پيش از آنكه بنوشم                 مرا نوشيد

و اسب هاي توي تابلو

                به سوي تو           چهار نعل ...

 

 

صبحي كه آمدي

طوفاني در زمين

نيزه اي شعله ور            كه جايي از جهان سقوط كرد

شيريني بچه ها

دستبند الماس          بر دست زنان

نشانه هاي شب قدر

                      براي مردان

 

وقتي

باراني بهاري ات را در آوردي

 ـ مثل پروانه اي كه پيله اش را ـ

                                و روبروم نشستي

مطمئن شدم كه بچه ها راست مي گويند

و زن ها و مرد ها

تو          شيرين چون عسل

صاف مثل الماس

          مدهوش كننده اي          مثل شب قدر

 

 

36

 

وقتي گفتم :

دوستت دارم

مي دانستم             انقلابي ست عليه قبيله

                          ناقوس رسوايي

                          براندازي سلطه

                          روييدن جنگل انبوه

                        افزايشش آبي دريا

                        آزادي كودكان جهان

پايان عصر بربريت را مي خواستم                 مرگ آخرين پادشاه را

وقتي كه دوستت داشتم   مي خواستم          درهاي حرمسراها را بشكنم

سينهء زنان را            از دندان مردان        رها كنم

وقتي گفتم « دوستت دارم »  

ميدانستم         الفباي تازه اي براي شهر بيسواد       اختراع مي كنم

و به مردم شرابي مي بخشم                               كه نمي شناسند

وقتي گفتم « دوستت دارم »

مي دانستم بربرها           با نيزه هاي زهرآلود و كمان هاي كشيده

                                 تعقيبم مي كنند

                               عكسم را به ديوار مي چسبانند

                                اثر انگشتم را در كلانتري ها

وجايزهء بزرگ نصيب كسي ست كه         سر بريده ام را بياورد

تا به سر در شهر          مثل پرتقال لبناني          نصب شود

وقتي اسمت را بر دفتر گلها مي نوشتم

مي دانستم          مردم         مقابلم هستند

آل عثمان           

دراويش و جاهل ها

آنها كه در وراثتشان             از عشق      خالي        بر عليه من

گفتم آخرين پادشاه را بكشم ـ دولت عشق تو را به پا كنم ـ كه تو ملكه اش

مي دانستم       فقط گنجشكها    بامن       اعلام انقلاب مي كنند

 

 

37

 

وقتي كه خدا         زنان را    ميان مردها       قسمت كرد

و تو را به من داد

حس كردم       به من شراب داده         و به بقيه    گندم

لباس من از حرير           لباس آنها پنبه

به من گل                   به آنها شاخه

وقتي كه خدا مرا با تو آشنا كرد          گفتم نامه اي به او بنويسم

بر برگهاي آبي          و پاكتي آبي

خيس                     از اشكهاي آبي

مي خواستم تشكري كنم           از انتخاب او

كه او ـ آنطور كه گفته اند ـ     هيچ نامه اي را نمي پذيرد    جز نامهء عشق

وقتي جواب گرفتم       وبرگشتم

                             تا تو را چون گل ماگنوليا در دستهايم بگيرم

                  دست خدا را بوسيدم ...

                   ماه و ستاره ها       

                    كوه ها و دشت ها

                 بال پرندگان           و ابرهاي گسترده را ...

                 ابر هايي را كه هنوز به مدرسه مي رفتند

                 جزيره هاي روي نقشه ها را

                  جزيره هاي توي حافظهء نقشه

                   شانهء موي تو را

                   آينه هايت را

       كبوترهاي سپيدي را    كه روي بالهايشان    جهاز عروسيت را مي برند

 

 

 

38

 

هيچ روزي پادشاه جهان نبودم

مگر اينكه           خود را     از سلالهء شاهان        دور كرده باشم

مگر احساس تملكت          شعوري به من دهد

            تا بر پنج قاره فرمان دهم

              بر جهش باران          ارابه هاي باد

              مرغ هاي حق           بر فراز خورشيدزار

به مردمي فرمان دهم كه هرگز      پيش از من از كسي دستور نگرفته باشند

با ستاره هاي منظومهء شمسي بازي كنم

بازي كودكي      با صدفهاي دريايي

اما شاه نخواهم بود

            نمي خواهم باشم

       بي احساس خوابيدنت بر دستهام ـ مرواريدي كف دستم ـ

كه اجازه دهد خيال كنم          پادشاه روسم       يا     كسري انو شيروان

 

 

39

وقتي به بچه هاي جهان ياد دادم        اسمت را هجي كنند

دهان شان        به درخت توت بدل شد

تو ، عشق من !         وارد كتابهاي درسي        و جعبه هاي شيريني شدي

 

تو را در كلمات پيامبران پنهان كرددم

          شراب راهبان      

          دستمال هاي بدرقه

           پنجرهء كليساها

           آينه هاي رؤيا

           چوب كشتي ها ...

وقتي به ماهي ها       نشاني چشمهات را دادم

نشاني ها را از ياد بردند

وقتي به تاجران مشرق زمين       از گنج هاي تنت گفتم

قافله هاي روانه بسوي هند    برگشتند         تا عاج هاي سينهء تو را بخرند

وقتي به باد گفتم         موهاي سياهت را شانه كند

عذر خواست               كه عمر كوتاه است

                             و موهاي تو بلند ...

 

 

40

 

كيستي اي زن ؟       خنجر فرورفته در تاريخم !

                              چشم خرگوشان ، زيبا !

                               كرك هلو ، اي نرم !

                               طوق ياسمن ، اي پاك !

                               پيش بند كودكان ، اي كلمهء بازيگوش !

                                                    از دفترم برو !

  از ملافه هاي رختخوابم        فنجاان قهوه ام      قاشق شكرم !

از دكمهء لباسم                 خط هاي دستمالم      مسواكم

از كف صابون روي صورتم

از همهء چيزهاي كوچك

                               تا سر كار بروم !

 

 

41

 

 

عشقت         مرا بر زمين وحشت زد

                     « هجوم عطري زنانه به آسانسور » ...

غافلگير شدم

خطوط دستم را مي خواندم       دستم را فراموش كردم ...

مثل خروس جنگي حمله كرد

نه مي ديد            نه مي شنيد

پرهاش                با پرهام        قاطي شد

صداش                با صدام

 

 

غافلگير              من روي چمدانم نشسته بودم

منتظر قطار روزها                  

        قطار را فراموش كردم            روز ها را

و با تو           به سرزمين وحشت          سفر كردم !

 

 

42

 

تو را             نقشي  بر بازويي بدوي

طعم آبله اي كه با خود حمل مي كنم

با تو       روي تمام پياده روهاي جهان         قدم مي زنم

نه پاسپورت دارم         نه عكسي از چهره ام

از سه سالگي عكس را دوست نداشتم

رنگ چشمم            هر روز           تغيير مي كند

جاي دهانم                                 عوض مي شود

تعداد دندان هام ؛

دوست ندارم بر صندلي عكاسي بنشينم

از عكس هاي يادگاري هم خوشم نمي آيد

كودكان         همه      شبيه همند

و رنج ديدگان ؛

مثل دندانه هاي شانه ؛

به اين دليل       گذرنامهء قديمي ام را           در آب اندوه انداختم

                                                           و نوشيدم

تصميم گرفتم جهان را          با دوچرخهء آزادي          سفركنم

غير شرعي                         مثل بادها                  بي گذرنامه

اگر بپرسند : « نشاني ؟ »

- همهء پياده روها           اقامتگاه دائمي ام

اگر بپرسند : « پاسپورت ؟ »

-        چشمان تو

آنها اجازهء عبور مي دهند

مي دانند  سفر در چشم هاي تو      حق طبيعي ساكنان جهان است

 

 

43

 

چهره ات           روي آينهء ساعتم حك شده

                      حفر شده                      روي عقربه هاي دقيقه شمار

                                                                           ثانيه شمار

                                      هفته ها          ماهها و سالها

زمان ندارم            تو زمان مني

با تو جهان لحظه هاي كوچك           پايان گرفته

گلي نمانده براي مراقبت

كتابي        براي خواندن در تنهايي

مي ريزي              توي چشم ها و ورق ها

                         توي دهان ها و واژه ها

                         سر و بالش

                         انگشت ها و سيگارم

 

معلوم است از اقامتگاه دائمي ات در من          شكايت نمي كنم

دخالتت در حركات دستهام        مژه هام         افكارم

گندمزار            از فراواني خوشه ها             شكايت نمي كند

درخت انجير       از گنجشك

گيلاس             از لبريزي شراب

تمام آنچه مي خواستم اينست           بانوي من !

زياد در قلبم حركت نكن                 درد مي كشم !

 

 

 

44

 

دو سالي كه تو در آن بودي

مهم ترين صفحه ها       در كتاب عشق معاصر                                     

صفحه ها قبل از اين       سفيد

صفحه ها بعد از اين        سفيد

اين صفحه ها               خط استوا        ميان دهان من و تو                                                     

تنها مقياس زمان

 

 

 

45

 

چون عاشق توام             اتفاقي عجيب مي افتد در سنن آسماني

                   آزادي فرشته ها                در عشق ورزيدن

                   ازدواج الهه گان                با عشق هايشان

 

 

46

 

قول دادم        هنگام نام تو          باوقار باشم

خواهش مي كنم                        از قول من بگذر

هر وقت نام تو را شنيدم

مثل پيامبران             صبور بوده ام       تا فرياد نزنم !

 

 

47

 

خاطره هاي رنگي و كوچكت را             در گلويم مي گردانم

مثل گنجشك        كه ترانه اش را

فواره هاي خانه اسپانيايي        كه آب آبيش را       قرقره مي كند !

 

 

48

 

فكر كردم تو را بزايم              با شعري در دهان

از تو شعري بگويم ...

فكر كردم ...

در شب هاي بلند زمستان          سنت ها را زير پا بگذارم

در تو گنجشكي بكارم             تا سلسلهء گنجشكها را     حفظ كند

فكر كردم ...

در ساعت هذيان و شعله هاي اعصاب

          در تو جنگلي از كودكان بكارم

         تا از سنت خانواده        شعر       و تغزل با زنان

                                                           محافظت كنند !

 

 

49

 

خميره ات از چيست  زن ؟

از كلاه كدام شعبده بيرون پريده اي ؟

آنكه گفت : نامه اي از عاشقانه هات را دزديده         دروغ مي گويد

آنكه گفت : دستبند طلاي كوچكي از صندوقت دزديده     دروغ ...

آنكه  نوع عطرت را              نشاني مردي كه معشوقت را      مي داند       

                                                                     دروغ ...

آنكه با تو به هتلي از هتل هاي جهان آمده

يا به تماشاخانه اي از تماشاخانه هاي جهان

 يا طوق ياسمن خريده

 

                                     دروغ مي گويد .... دروغ .....دروغ ...

 

تو موزه اي هستي         تعطيل

پنجشنبه هاو جمعه ها            شنبه و يكشنبه       در همهء روزهاي هفته

موزهء تعطيل                      براي همهء مردان     در همهء روزهاي سال

 

 

50

 

نامه هاي من به تو             از من و تو مي گذرند

نور      مهم تر از چراغ است

شعر               از دفتر

بوسه              از لب

نامه هاي من به تو           از من و تو مهم تر

اسنادي بي نظير               كه مردم در آنها

                                     زيبايي تو را

                                     و جنون مرا

                                                   كشف مي كنند

 

 

 

51

 

وقتي مردان         با حماسه از تو حرف مي زنند

و زنان               با عصبانيت

ميفهمم                            چقدر زيبايي

 

 

 

52

مي گفتم تو        يك گل نيلوفري

اما وقتي كه لباس درياييت را ديدم

فهميدم                                 تو     درختت نيلوفري

 

 

 

53

 

عشق دستهامان               از عشق ما محكم تر

زلال مي شويم                عميق

دشمن                           خشمگين

وقتي كه مشت هامان را بلند مي كنيم

          دستهامان به هم گره مي خورند             عشق مي ورزند

                     و به سادگي مان                  چشمك مي زنند !

 

 

 

54

 

موهاي عشق مان بلند شده

بايد كوتاهش كنيم

و گرنه          مرا مي كشند             و تو را ...

 

 

 

55

وقتي كه تو را مي بوسم            بعد از دوري

حس مي كنم نامهء عاشقانهء فوري را         در صندوق پستي قرمزانداخته ام     

 

 

56

 

نامه هاي من به تو         صندلي هاي پنبه اي نيستند    براي دراز كشيدن

نمي نويسم                                     تا استراحت كني !

مي نويسم                   تا با من به احتضار برسي

                                 با من         بميري !

 

 

 

57

عشقم به سوي تو

             اسبي سپيد است     كه سوار و زين را  به زمين مي زند

عشق من !

اگر شوق اسب را مي فهميدي

                         دهانم را        با پسته و گيلاس و فندق سبز                                

                                                                    پر مي كردي !

 

 

58

آه اگر يك روز         از غريزهء خرگوشي ات رها شوي  

                                                                 و بفهمي ...

شكارچي ات نيستم                عاشق توام !

 

 

59 

كمي          از چشمم دور شو

تا رنگها را تشخيص دهم             حجم هستي را

قانع شوم زمين گرد است

 

 

 

60

 

بر شنزار سينه ات        خسته        خم مي ششوم

اين كودك      از زمان تولد          نخوابيده

 

 

 

61

 

روزي گفتم      تو را بدزدم        عروست كنم     

                در شليك تپانچه ها و برق خنجرها

اما        اسبم را كشتي        وقتي كه شمع را از انگشتان پاهايت مي ليسيد

                      و با آن     زياترين لحظه هاي شعر را       در زندگيم

 

 

 

 

 

62

 

هواپيما          بالا          بالاتر

من              بيشتر  و    بيشتر

                                      دوستت دارم !

تجربه اي جديد

عشق زني در 30 هزار پايي

حالا مي فهم          عرفان ...               اشتياق عرفا ...

 

 

 

از هواپيما        عاطفه ها                   شكل ديگري

                    عشق                     از غبار زمين      خالي

                                               از جاذبه هاو قانون ها

                    توپي پنبه اي         بي وزن

هواپيما             سر مي خورد           روي تشكي از پنبه

چشم هات               دنبالش

دو گنجشك فضول     دنبال پروانه

 

 

 

من احمقم        كه فكر كردم       تنها سفر مي كنم

هر فرودگاهي كه پياده شدم          در چمدانم       تو

 

 

 

63

 

پيش از ورود من            به سرزمين دهانت

لبهات                         گلي سنگي

جامي                            خالي از شراب

دو جزيرهءئ منجمد          در درياي شمالي

روزي كه رسيدم              مردم شهرت آمدند         مرا با گلاب بشويند

و زير پاهام                   قاليچهء سرخ                   پهن كنند

تا با شاهزاده خانم           بيعت كنم !

 

 

 

64

 

تمام شد              تو معشوقه ام شدي

همه چيز تمام شد          وارد سلولهام شدي

مثل ناخني بلند                 

دكمه اي در جادكمه    

گوشواره اي در گوشهاي زن اسپانيولي

 

از امروز       دليلي نداري             كه من     پادشاهي غير دموكراتم !

قانون هاي من                           در شأن عشقند

اين حكومت من است !

برگ درخت         براي روئيدن          مشورت مي كند ؟

جنين                 براي تولد              با مادر ؟

معشوقه ام باش

سكوت كن

در بارهء شرعيت عشق         بحث نكن

عشق من به تو                 شريعتي ست         كه مي نويسم

                                                            اجرا ميكنم

اما تو ...

يادت دادم گل مارگريت باشي

بر بازوهام             بخوابي

بگذاري حكومت كنم

وكار تو فقط اين باشد           كه عاشقت باشم

 

بازنشسته شدي

صندليي كه كسي رويش نمي نشيند

روزنامه اي افتاده در پارك

عشق در خيال تو اسبي ست        كه نه مي رود       نه بر مي گردد

پست چيي كه مي آيد               و نمي آيد

سرنوشتت   در خطوط فنجان فهوه  

                   ورق هاي بازي       مهره هاي فالگيران

بي خيالي          مثل چهارپايه اي كنار ميز

سينهء چپت         بي خبر از سينهء راست

لب بالاييت          از لب پايينت

 

مي خواستم در ارتفاع سينه هات            انقلاب كنم         شكست خوردم

مي خواستم خشم و كفر و آزادي را         نشانت دهم        شكست خوردم

خشم را           خشمگين

كفر را              كافر

                                      مي شناسد

و آزادي را         شمشيري      كه فقط در دست آزاده مي برد

اما تو              فاجعهء راحت طلب !

                    شرط بند مسابقات اسب دواني           كه سوار نمي شود !

با مردان بازي ميكني           اما        قاعدهء بازي را      رعايت نمي كني !

تو لرزهء ماجراجويي را نمي فهمي

روبرو شدن       با غير منتظره را

در انتظار معلومي                انتظار كتاب از خواننده

صندلي  از كسي كه مي نشيند            انگشتر از انگشت

مردي كه برايت                           بادام و پسته پوست بگيرد

شير گنجشك                              به تو بنوشاند

كليد شهري را به تو بدهد       كه نه به خاطرش جنگيده اي

                                      و نه لياقت ورودش را داري

 

 

65

 

گاهي فكر مي كنم          بر ميدان اصلي شهر       شلاقت بزنم

تا مجلات     عكس هردو مان را        در صفحهء اول       چاپ كنند

آنها كه نمي دانند      بدانند            معشوق من تويي

 

از تجربهء عشق          پشت پرده

از بازي نقش عاشق كلاسيك                خسته شدم

مي خواهم            سن تأتر را بالا ببرم

نمايشنامه را پاره كنم                       كارگردان را بكشم

اعلام كنم             مقابل مردم          كه من عاشق معاصرم

و به رغم كراهت اين قرن                  معشوق من تويي

 

مي خواهم       مجلات اعتراف كنند        كه من بزرگترين آنارشيست قرنم

اين بهترين فرصت است       كه باتو         در يك عكس باشم

تا عاشقان صفحه هاي جرم هاي عشقي  بدانند        معشوق من تويي

 

 

 

66

 

نمي توانم          از چار چوب انسانيت خارج شوم 

                      با تو مثل فريب خورده ها رفتار كنم         يا اولياء

به زنانگي ات اهانت مي كنم        اگر تو را مثل گلي كاغذي   نگه دارم !

 

زنانگي ات درباره ام چه مي گويد ؟

اگر مثل گندمزاري با تو معامله كنم كه هيچ كس      مايل به تملكش نيست

زمين بايري            كه جنگجويان                     واردش نمي شوند

سينه هات چه مي گويند ؟

اگر آنها را      پشت سرم     به هذيان وادار كنم       و بخوابم

لبهات           اگر اجازه دهم       يكديگر را بگزند

 

نمي توانم                      نگاهت كنم

مثل گاوهاي كسل           به راه آهن

نمي توانم                    زير باران استوايي ديوانه وارت     بي چتر بايست

67

وقتي كه با مني            دوست دارم از چراغ هاي قرمز         رد شوم

شوقي كودكانه              براي مليونها جريمه                   مليونها حماقت

وقت پيچش دستت       به دستم

            دوست دارم     تابلو هاي شيشه اي عشق را         بشكنم

         اعلاميه هاي رسمي حكومت را      دربارهء مصادرهء عشق ...

                 لذتي بي پايان در اين است

                 در برخورد شيشه هاي شكسته       با لاستيكهاي ماشينم

 

 

 

68

 

پيش از تو      قبيله اي زن داشتم      

با هر كه مي خواستم                ازدواج مي كردم

هركه را كه نه                        كنار مي زدم

چادرم                       گلزاري از دستبند و سرمه

ذهنم                        مقبرهء سينه هاي له شده

پستي يك مليونر شرقي

 

تجربهء عشق         براي رهبر عاقل يك باند !

عشقت                 آتش به چادرم زد

پستي هام ريخت

كنيز ها را آزاد كردم              و چهرهء خدا را ديدم

 

 

 

بايد نامه اي بنويسم              مثل هيچ نامه اي

با زباني                             هم اندازهء تنت          و عشقم

 

بايد از صفحه هاي لغت نامه                 سفر كنم

از دهانم                                 مرخصي بگيرم

از گشتن زبان در دهان                خسته ام

دهان ديگري مي خواهم              كه هر وقت خواست    

                          به درخت گيلاس       يا چوب كبريت      تبديل شود

           دهاني       كه كلمات از آن بيرون بريزند

                         پري هاي دريايي       از امواج

                              و كبوتر ها          از كلاه شعبده

 

 

69

 

نه من         مي توانم

                نه تو

زخم           با كارد          چه كند ؟

 

 

70

 

چند دقيقه ديگر        ساعت       دوازده ضربه مي زند

سالي به پايان مي رسد           

و سالي آغاز ...

سالهاي بي اهميت             رفته ... آمده

تو

زماني هستي           كه عفرب هيچ ساعتي           نمي تواند بكشد

 

برق كه مي رود

مثل احمق ها        نمي بوسمت

مثل ديوانه ها        با تو نمي رقصم

جمله ء احمقانه اي پيدا نمي كنم

براي زيباترين تبريكات سال نو

كار من مثال زدن نيست

دوستت دارم          

دور از جام ويسكي          زير و روي ورق هاي بازي

موسيقي جاز                  تركش بادكنك هاي رنگي

دوستت دارم

تنها         روي ميز          خون آلود

مثل گاو نر                     در ميدان نبرد

دوستت دارم

پيش از دوازده ضربه           بعد از آن                     

معشوقه تمام سالها و زمان ها

چند دقيقه ديگر           سالي كه ملكه اش بودي         تمام مي شود

بانو !

ملكه !

از خدا جواهرات و كاخ نمي خواهم                حرير و ديبا

مي خواهم    

مال من بماني

71

 

از دو سال پيش

تو         گربه ترك ناز آلود

لميده در آفتاب           خميازه كشان       پوستت را مي ليسيدي

مرنو مي كشيدي و شير پاستوريزه مي خوردي

با كلاف نخ بازي مي كردي

مي ترسيدي          پوست سفيدت       خاكي شود

                         يا اثر انگشت         رويش بماند

وقتي كه ديدمت

عاطفه نداشتي        لذت ماجراجويي      عشق بازي     در كوچه هاي تنگ

                                                  مثل ميليونها گربه ديگر

بعد از دو سال

بعد از         دعواهاي سخت         خشم         تشنج

گربه اي هستي           چاق     بي حال

كه قرص ها ي خواب و ماريجوانا ر

با گربه اي كه از تاريخت مي آند عوض مي كني

شيشه شير را شكستي               كلاف را دور انداختي

و    به دامنم پناه آوردي

 

بعد از دو سال

تو گربه اي شدي غير عادي

 

      گربه من

 

 

72

 

ساده بودم

فكر كردم تو را در سفر بكشم             زير ريل هاي قطار

صدايت          در همه پرواز ها          دنبالم

گنجشكي زير كلاه مهماندار منتظر

در تمام قهوه خانه هاي سان ژرمن و سوهو         در تمام هتل ها

                                                             از من جلو تر

ساده بودم

گفتم كه تو را پشت سر رها كرده ام

هر چمداني كه باز مي كردم                 تو

هر پيراهني كه مي پوشيدم                  بويت

هر روز نامه اي كه مي خواندم              چهره ات

هر تئاتري كه مي رفتم                       تو در صندلي كناري لميده

 

با اين حال

 من چمدانهايت را مي آورم          چمدانهاي عشقت را

خجالت مي كشم

سيلي به زني بزنم              كه در چمدان دسته سفيدش

                                    قشنگترين روز هايم را         حمل مي كند

 

 

 

 

 

73

صبح بخير بنفشت

در گوشي تلفن           

مرا            به جنگلي تبديل مي كند

 

74

 

رفتنت               آنقدر ها كه فكر مي كني

                                           فاجعه نيست

                        من                مثل درخت هاي بيد ايستاده مي ميرم

 

75

 

رم به آتش كشيده شد             و تو سوختي

از من انتظار نداشته باش          مرثيه اي بنويسم

بلد نيستم           

براي گنجشك هاي مرده ...

 

76

 

در آخرين نامه نوشتي

من جنگ را بتو باختم

تو وارد جنگ نشدي تا ببازي             دون كيشوت !

              خوابيده بر تختت             به آسياب هاي بادي حمله كردي

                                               با باد جنگيدي

              ناخني        از ناخن هاي طلايي ات نشكست

              مويي                       از موهاي بلندت نبريد

              و قطره خوني         بر پيراهن سپيدت نچكيد

كدام جنگ ؟

تو با يك مرد واقعي نجنگيده اي

بازويش را            لمس نكرده اي

روي سينه اش       با عرقش غسل نكرده اي

تو

مردان كاغذي مي ساختي

اسب هاي كاغذي           و دوستيت        عشقت         روي كاغذ بود

دون كيشوت كوچولو !

از خواب بيدار شو           صورتت را بشور       فنجان شير را بنوش

بعد مي فهمي

مرداني كه عاشقشان بوده اي             كاغذي ...

 

 

77

 

راه حلي داري ؟

راه نجاتي براي كشتي شكسته

كه نه غرق مي شود                نه نجات پيدا مي كند

من           فقط من

قابليت حلول در تو را دارم

از آب هاي دريا ها            به اندازه نوشيده ام

و آفتاب      پوستم را        به اندازه سوزانده

و ماهي هاي وحشي         گوشتم را           به اندازه خورده اند

 

من         فقط من

از سفر رنج برده ام                از بي قراري

راه حلي داري ؟

براي اين شمشير            كه ما را دو نيمه كرده

                                            بي آنكه بميريم

افيوني كه به هم مي دهيم

                      بي آنكه تخديرمان كند

 

من           فقط من

مي خواهم استراحت كنم                 روي هر سنگي كه شد

                    لم بدهم                  بر هر شانه اي كه شد

از كشتي بي بادبان خسته

                    از ساحل بي ساحل

تسليم شو

امضاء مي كنم

           بگذار بخوابم

 

 

78

 

صدايت در يك بعد از ظهر

سرخ            شمشي از طلا

زني در كنار من              كه از كنارش             به سوي تو پريدم

از كنار تمام زنان             سايه هام                 كه جا ماندند

                                                             و با تو آمدم

افتضاح است

وحشتناك       زشت

اما من كردم                 تا با جمعيت زنان           با تو بجنگم

تا اثر انگشتت                از روي روز هام             پاك شود                      

 

اما صداي تو        شمشي از طلا            برافروخته

زنان فراموش شدند            دنبال تو آمدم       كه لحظه هام را دريدي

دستت را از روي جسمم بردار          تا بفهمم     

                                             چطور از آن استفاده كنم

79

 

عشق تو منطقي                   من شاعر

سرم را روي بالشي از سنگ     سرت را روي بالشي از شعر

تو ماهي هديه دادي              من دريا

تو قطره اي روغن چراغ          من چلچراغ

تو دانه اي گندم                   من خرمن

مرا به يخ بردي                    تو را به شهر ...

تو با وقار يك معلم               

سريع مثل ماشين حساب      پناه گرفته در آغوشم         گره بود و تو سرد

به سينه هات مويز و انجير دادم

كه قرنها گرسنه بودند            ترسيده از سرما           دهانمت

تو به من           دستكش داتل

من نيمه دهانم را در دهانت             و نصف انگشتهايم را در دستهات

                                                                      جا گذاشتم

80

قهوه ات را بخور

آرام گوش كن

شايد باهم           دوباره قهوه اي نخوريم

و فرصت ديگري نباشد 

                       براي حرف زدن

 

در باره تو چيزي نمي گويم

درباره خودم

ما نقطه صفريم بر شمال عشق             دو سطر حاشيه نويسي با مداد

اما          درباره چيزي بزرگتر از تو          و بزرگتر از من

 

حرف مي زنم

پاك تر از تو و من            

عشق            پروانه ء   بهشت

كه روي شانه هايمان نشست           و فراريش داديم

ماهي يا طلايي 

             كه از عمق دريا آمد          و لهش كرديم

ستاره آبي كه دستش را به ما دراز كرد         و ما پس زديم

 

موضوع اين نيست كه تو چمدانت را برداري و بروي

 همه زنها وقتي عصباني اند

                        چمدان هايشان را بر مي دارند و مي روند

موضوع اين كه من با عصبانيت سيگارم را روي مبل خاموش مي كنم

موضوع به اين سادگي نيست

نه به من ربط دارد              نه به تو    

ما دو صفر       در شمال عشق

دو سطر حاشيه نويسي با مداد

ماجرا        ماجراي ماهي طلايي ست       كه دريا به سوي ما پرت كرد

                                               و ما ميان انگشت هامان لهش كرديم

 

81

 

من متهم به پادشاهيم

از طرف دوستان               و دشمنان

متهم به پادشاهي

كه زنها را جمع مي كنم              كه تمبر پستي جمع مي كنم

                            كه قوطي كبريت ...    با سوزن به ديوار مي كوبم

متهم  به نارسيسم           ساديسم    

                         عقده اوديپ       و تمام بيماري هاي رواني در كتاب ها                                 

تا ثابت كنند كه روشنفكرند           و من منحرف

 

هيچ كس عشق من             به حرف هام گوش نمي دهد

قضات باز نشسته اند

             شهود ، رشوه گير        قرار باز داشت       پيشاپيش صادر

هيچ كس عشق من

                     كودكي ام را نمي فهمد

من زاده شهري هستم            كه بچه ها را دوست ندارند

                                    مردمي كه به بيگناهي انسان اعتراف نمي كنند

                                    مردمي كه سابقه نداشته

                                    دسته گل           يا كتاب شعري بخرند

                                    قلب هاي خشن      عواطف خشكيده

                                    شهري كه ميخ و خرده شيشه مي خورد

                                    ديوار هايش يخي

                                    بچه هاش          از سرما مرده

 

به فكر عذر خواهي نيستم            از هيچ كس

                                   وكيل نمي خواهم     تا از طناب دار نجاتم دهد

                                   من هزار ها       بار اعدام شده ام

                                   گردنم به طناب عادت دارد

                                   تنم به سواري      در نعش كش ها

به فكر عذر خواهي نيستم           از هيچ كس         برائت نمي خواهم

اما مي گويم     تنها بتو عشق من

در محاكمه علني      در مقابل تمام آنها كه به جرم بيش از يك عشق 

                          محاكمه ام مي كنند

                          به احتكار عطر و شانه و انگشتر        در زمان جنگ

مي گويم دوستت دارم       تنها تو را

             به تو آويزان      مثل پوست انار        به انار

                                 اشك                    به چشم

                                 كارد                     به زخم

مي گويم ـ حتي اگر براي آخرين بار ـ

                من شاگرد شاه نيستم          دست به كشتار جمعي نمي زنم

                                                   يا ذوب زنان در اسيد

من شاعرم

كه با صدايي بلند مي نويسد             با صداي بلند عاشق مي شود

كودكي         با چشم هاي سبز        بر دروازه شهري به دار آويزان

                                              كه كودكي را       نمي شناسد    

چرا زنگ مي زني بانو ؟

چرا اينقدر متمدن حمله مي كني

وقتي زمان عشقث مرده         فصل اقاقي

                          چرا صدايت را وادار مي كني        تا مرا دوباره بكشد ؟

                                                   ـ من            مردِ مرده را ـ

صدات        ناخني دارد

و گوشت تن من          ملافه اي دمشقي ست        كه با ضربه تزئين شده

 

آن روز تلفن       رشته اي از ياسمن        ميانمان

حالا          طناب دار

تلفنت        فرشي ابريشم              كه بر آن لم مي دادم

حالا          صليب خار                  كه روي آن         جان مي كنم    

از صداي تو خوشحال مي شدم

كه از گوشي گنجشك كوچكي بيرون مي پريد

با آن قهوه ام را مي خوردم           سيگارم را مي كشيدم 

                                                          و پرواز مي كردم

صدايت       جزيي جدا نشدني از زندگي ام بود

                چشمه و سايه و نسيمم        شادي بوي نعنا

حالا           ناقوس عزا         كه با باراني فجيع غسلم مي دهد

 

كشتار را تمام كن          بانوي من !

رگهايم قطع شد       عصب هام     

شايد صداي بنفشت مثل قبل است         اما متاسفانه         نمي بينمش

                                                                         نمي بينمش

                          چون كور رنگ شده ام

 

82

 

عشقمان به نقطه بي باز گشت رسيده ؟

بازگشت            در لغت نامه من نيست

رسيدن به تو       و به سوي تو            رسيدن بدون باز گشت

                                                 بليط يكسره

دوستت دارم

وثيقه نمي خواهم            تضمين مرگ عشق

بر عكس          كمك كن كه مرگي بودايي را       با آتش بخواهم

ديوانه اي            اگر كه فكر كرده اي با تو را حتي مي خواهم

وقتي مردي مثل من        عاشق زني شود كه مثل تو

                                 پوسته زمين پاره مي شود

                                 و زمين      قوطي كبريتي ست در دست كودكي

 

ديوانه اي اگر كه فكر كرده اي         با تو دنبال اطمينانم

                يا دوباره به باز گشت فكر مي كنم            به بندري امن

                من تاريخ خشكي را فراموش كرده ام

                خيابان ها و پياده رو ها و سروها را

                همه اشيايي را كه قادر به تغيير نام خود نيستند

 

دوستت دارم

قرص خواب آور نمي خواهم         براي اشتياق هاي شعله ور

يا قرص هاي ضد سرگيجه      همين طور خوبم

                             همين طور خوب                  در بهترين حالت      

در تب هذيان          تاريخ چهره ام را فراموش مي كنم

                          مساحت جسمم را

در زير آفتاب سينه هات        متلاشي

                                    متلاشي            مثل شهري از شمع

 

 

83

 

نامه هات در صندوق پستي ام       ياس هاي سفيد        

كبوتري خانگي           منتظر خواب توي دستهام

دست و دل بازم ممنون !            به خاطر فصل ياس

 

مي پرسي                 وقتي نبوده اي  چه كرده ام

نبودي ؟

بودي و سفرت بي پايان

                           با چمدانهايت         بر پياده روهاي ذهن من !

                             ويزات پيش من ؛           بليطت در جيبم ؛

 

ممنوع الخروجي          به خارج از مرزهاي قلب من

ممنوع الخروج            بيرون از نقشهء احساسم

بچه كه تنها سفر نمي رود           

بر پياده روهاي عشق ، تنهايي؟!

چه با من                 چه بي من                  صبحانه را با من مي خوري

در خيابانهاي شلوغ      روي شانه هاي من       تكيه مي كني

يا اينكه                   گرسنه و گمشده           مي ماني

 

نامه هات      در صندوق پستي ام             جزيره هاي ياقوت

از بيروت مي پرسي ؟ !

خيابانهاي بيروت        ميدان ها و قهوه خانه هاش

رستورانها و بندرها      كشتي هاي بخارش         همه

                                      در چشم هاي توست كه مي ريزند

چشم ببندي           بيروت       گم مي شود

فكر نمي كردم يك زن بتواند        يك شهر را بسازد     يا اختراع كند

                                           آفتاب و دريا و تمدن ببخشد

 

از شهرها و سر زمين ها حرف مي زنم ؟

تو ميهن مني           چهره ات        صدايت       گردي دستهاي كوچكت

در اينجا متولد شدم                              مي خواهم اينجا بميرم

 

نامه ات         در صندوق پستي ام         آفتاب آفريقايي

دوستت دارم      در مدار جنون         مدار آتش و زلزله     هذيان و ديوانگي

ديگر به سفر نرو

     از روزي كه رفته اي    فرشتگان      در گريه اي عصبي    تب گرفته اند

                                                                  اعتصاب غذا كرده اند

 

نامه ات   در صندوق پستي ام       خروسي سر بريده     كه خودش را كشته

                                                                                مرا كشته

مي خواهم عشقم        در مدار كشتن باشد      مدار شهادت و خونريزي

مي خواهم هميشه با تو باشم                       تا مرز خنجر

دهها هزار سال      در هم غلت بزنيم

                       پيش از آنكه روي زمين      تكه تكه شويم

 

84

 

لباس گوشه نشينان به تن           گل روي موهات      زنگوله به گردن

از مائو مي خواني          از انقلاب فرهنگي

راه مي روي                طولاني              پرچم آزادي در دست

حكومت دانشجويان را مي خواهي             شكستن ديوارهاي گذشته ...

وقتي كه عشق حمله مي كند          اين جانور وحشي      با دندانهاي آبي

                                تو موشي كه مي لرزد

عكس مائو         روي زمين

پرچم آزادي           كه تو و دستهايت      بلند كرده بوديد

گريه كنان             به سينهء مادر بزرگ   پناه مي بري

به شيوهء او            ازدواج مي كني

 

 

85

 

اين    نوشته اي استثنايي     ...       از روزي استثنايي

 

اين روزهاي غير منتظره  در زندگي كم اند . روزهايي كه انسان از قفس تن خارج مي شود ... تا به گنجشكي بدل شود .

 

يك روز يا يك نيمه روز ... شايد ... در همه زندگي انسان ، كه در آن از سلول تنگ خارج مي شود ، تا تمرين آزادي را كند ، هرچه دلش خواست بگويد ... و دستهايش را هرطور خواست حركت دهد ، وقتي كه مي خواهد دوست بدارد ...

 

كمتر اتفاق مي افتد انسان به جوهر آزادي دست بيابد ، از درون صندوق مهر و موم شده با شمعي قرمز ـ همان عادتهاي روزانه و اصطلاحات اجتماعي ـ بيرون بيايد ، تا معشوقه اش را در طبيعت واقعي اش ببيند ... طبيعي دوستش بدارد ...

 

انسان ادعاي آزادي مي كند ... اما آنطور كه تصور مي كند آزاد نيست . آزاد نيست ، حتي در نيايش با دستهاش ، لبانش ، لباسهاش ، كلامش و گفتگوهاي روزانه ....

 

چرا براي تو مي نويسم كه اين روز استثنايي است ؟ چون حس مي كنم از چسب و صمغ خودم رها شده ام  ... . از صندوق دشمني هاي اجتماعي ، از غار تاريخ بيرون آمده ام ، تا آزادي ام را آنطور كه گنجشكها آزادانه تجربه مي كنند ، تجربه كنم .

 

 


 

               

 

جلد كتاب دريا آبي ست ... صفحه هاش آبي

تو با لباس دريا ، در زير آفتاب ، كتاب مي خواني . جانوران كوچك روي زنبق پيكر تو راه مي روند ، تا از روشنايي سيراب شوند ....

آزادي پاهات كودكانه بر گياهان سبز ، روبروي خانه ، سرگرم بازي ...

تازگي ها .. دروازه وكليدي ... و خانه اي دريايي پيدا كرده ايم تا پناهمان باشد ...

شايد معناي صاحب خانه بودن را نداني ، معناي كليد را ، و زني را كه عاشق است ...

شايد نفهمي من شاگرد فراري مدرسه هاي عشق ام ، از دست معلمان ...

فراري از تجربهء عشق زوركي ، اشتياق زوركي ، ازدواج زوركي ...                                                                                                              

بعد از بيست سال براي اولين بار ، با تو به خانه اي دريايي آمده ام كه سقف ندارد ، و ديوار ....

 

اولين بار سرم را در سينه هاي زني پنهان مي كنم كه دوستش دارم .... با آرزوي خواب ... خواب ابدي ....

 

 اولين بار ، گفتگوي طولاني ام با پيكر زني كه دوست دارم ، بدون اجازه ....

 

اولين بار ... بعد از قرنها ... تجديد زندگي باتو ... وقتي كه مردي به اين فكر باشد ... يعني شعر ... يا هيستري ...

 

 

     

 

دريا       روباني از حرير          روي سر دوشيزه اي

تو         ماهي حيراني            كه از آب بيرون پريد

من        در شن                     در ماسه ها             دنبال تو

الك كردم      ماسه هاي دريا را

                   صدفها را        پيدا كردم

                       اما تورا        اي مرواريد ...

ماسهء درياها تمام شد ... هزارتوها تمام شد ... من ، پشيمان ، به آغوش تو برگشتم ... دانش آموز مردود ...

 

 

 

 


 

عشق      آن دو صدف كوچك        ما را صدا مي زند

من           غريق                        به موهاي تو چنگ مي زنم

 

بيشتر از اين نمي توانم متمدن باشم ، ماهي كوچك ! كه به من پناه آورده اي . ديوانه ام ... فريب خورده ام ... اگر تو را با خود به اعماق دريا نكشم تا آنجا بمانيم ... دو كشتي غرق شده كه هيچ كس جايشان را نمي داند ...

 

 

 

 


 

پس از روز دريايي ما

تو رفتي و            كف امواج             روي تنم رقصيد

تو رفتي و            آفتاب                  زخمي بر پيشاني ام

مي خواستم برت گردانم                  و دريا را

                                                دريا شد

             اما تو نه !

             چيزي كه دريا ببرد           بر نمي گردد

خواستم در ذهنم بسازم                 روز دريايي مان را

و چيزهاي ديگر را                               به آن بچسبانم

                      مثل دانه هاي تسبيح

 

همه چيز را                                      به ياد آوردم

كلاه سپيدت ... عينك آفتابي ات ... و كتاب شعري به زبان فرانسه روي شنها ... حتي راه رفتن مورچه ي سبزي بر زانوهاي شمعي ات ... به ياد آوردم ... حتي قطره هاي عرقت را ... دانه هاي مرواريد روي پيكرت ، گردنت ...

 

قدمهاي كوچكت را ... قدمهاي گنجشكي تشنه كه روي ماسه ليز ميخورد ...

به ياد آوردم .

 

 

 


 

روز دريايي تمام شد

پيراهن پرتقالي ات هنوز         در خاطره ام         درخت آلبالويي شعله ور

موهاي آبچكانت هنوز           دفترم را خيس مي كند

سطرهام       غرق مي شوند

شعرهام        غرق ...

هركوهي كه بالا مي روم             در محاصرهء آب است

بانو !

دريات را بردار و برو

بگذار دوباره آفتاب        بر روي پيكرم         طلوع كند

 

 

 

 


 

روز دريايي تمام شد

دريا          در دفتر خاطراتش نوشت

                                           « مرد و زني بودند ...

                                               و من           دريايي حقيقي .. »

 

 

 

86

ساعت كرملين              نيمه شب مسكو

من ازتئاتر                  به هتل بر مي گردم

باله ي درياچه ي قو             از چايكوفسكي

در حين نمايش بارها      دنبال دستهات گشتم          اطرافم را

 

دنبالشان مي گردم            در لحظه هاي عشق      يا هنر

پناه مي برم به آنها ... حرف مي زنم ... فشارشان مي دهم ... بر روي آنها ليز مي خورم ... در گودي شان مي خوابم

 

در معابد هنر قديم ، عشق لاغر بود ، لاغر مي شد ... آنقدر كه نوري جاري ...

آيا هنر و عشق دو بچه ي دوقلو هستند ؟ از يك چشمه آب مي خورند ؟ دو دانه ي گندم ... از يك خوشه ؟

 

نمي توانم تو را از نتهاي چايكوفسكي جدا كنم ... تو روي ويولون ها مي خوابي ... در اشك سيم ها حمام مي كني .

 

وقتي كه قو با بالهاي سپيد   از درياچه بيرون آمد ... رقاصان دايره اي شبيه بادبزن دورش كشيدند ... زيبا... انگار جهان از بارش گلهاي ياسمن سفيد بود.

 

از ميان باران ياسمن ... تو ... قوي سپيد ... از درياچه ي خاطراتم بيرون پريدي ...

 

دير وقت به هتل برگشتم ... تا دانه هاي پنبهء روي لباسهام را ... جمع كنم .

 

 

 

87

 

ودكا      شمشيري از آتش       بر روي زبانم

با هر قطرهء آن                    تو

امشب سعي كردم                 سنگين باشم

مثل روسها                        كه شعله مي نوشند      بي آنكه بسوزند

 اما شكست خوردم             چون با دو آتش روبرو شدم

                                    ودكا                    و تو

 

 

ناتاشا             گارسون رستوران

مي خواهم تو را هم             ناتاشا بنامم

مي خواهم با من             مثل كبوتري          بر يخهاي ميدان سرخ بدوي

 

 

گيلاس كوچك                  لهيب آتش

چهره تو هم ؛

 

 

 

 

امروز مي خواهم تو را به نام بخوانم

مشتاق حرف حرف نام تو هستم

مثل كودكي         مشتاق تكه اي حلوا

 

مدتهاست نامت       برروي نامه هام نيست        از گرمي آن گرم نمي شوم                                 

 

امروز       در هجوم اسفند         پنجره ها در محاصره

مي خواهم تو را به نام بخوانم

آتش كوچكي روشن كنم        چيزي بپوشم           تورا

اي رداي بافته از گل پرتقال             شكوفه هاي شب بو

نمي توانم نامت را                         در دهانم

و تو را                                       در درونم

                                                         پنهان كنم

گل با بوي خود چه مي كند ؟

گندمزار               با خوشه ؟

طاووس              با دمش ؟

چراغ                با روغن ؟

با تو                سر به كجا بگذارم ؟             كجا پنهانت كنم ؟

وقتي مردم            تورا          در حركات دستم 

                                         موسيقي صدايم 

                                           توازن گامهام  

                                                               مي بينند

                                       قطرهء باراني                 بر پيراهنم

                                       دكمهء طلايي               بر آستينم

                                       كتاب كوچكي              

                                        و زخم كهنه اي            بر گوشهء لبم

 

  با اين همه تو فكر مي كني پنهاني ؟              به چشم نمي آيي؟      

 

 مردم    از عطر لباسم مي فهمند              معشوق من تويي

 از عطر تنم             مي فهمند               با من بوده اي

 از بازوي به خواب رقته ام مي فهمند         كه  زير سر تو بوده

 

 ديگر نمي توانم پنهانت كنم

 از درخشش نوشته هام مي فهمند به تو مي نويسم  

         از شادي قدمهايم        شوق ديدن تورا

         از انبوه علف بر لبم       جاي بوسهء تورا

 

 چطور مي خواهي قصهء عاشقانه مان را           از حافظه شان پاك كني ؟

 قانعشان كني           كه قصهء عشق را ... ؟

          

 

نقشه ی مانیها مواضع مانیها معرفی کتاب دریافت فونت درباره ما تماس با ما

Copyright ©2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website