محمدجوادآسمان
متولد تيرماه1361-اصفهان
دانشجوي فلسفه
از 9سالگي سروده‎است و هنوز كه هنوز است بوي نوجويي در تمام آثارش به مشام ‏مي‎رسد. اولين مجموعه‎ي شعر او با عنوان “تجربه‎هاي تاحالا”در نمايشگاه كتاب امسال توسط ‏انتشارات منوچهري عرضه شد . اودرنگارش غزل ، تقيّدي به شكل سنتي مصراعي ندارد وآثارش را همانگونه كه ‏مي‎سرايد و مي‎خواند ، مي‎نويسد. ‏

غزلِ“هنوز”پيشكش اوست به علي خدايي داستان‎ نويس نام‎ آشناي معاصر.

من پنبه بودم توآتش ، تو پشت در من دم در
من بيست‎ويك ساله بودم، تو قدري از من جوان‎تر.‏
آن‎روز گنجشك‎ها هم با اين كه برف بدي بود،..‏
حتّا خود من هم آنروز، تصميم بودم  كه....آخر...‏
بايست آن دسته‎گل را...‏
‏ كه مي‎خريدم،...خريدم.‏
وبرف بودو
‏ خيابان
‏ پر
‏ كوچه ‎پر
‏ عابران
‏ پر
‏ گنجشك‎هارفته بودند.‏
من پشت در مانده ‎بودم.‏
دربازشد.“ تو ”، خودش بود.‏
‏ من برف بودم “ تو ” دختر.‏
من با خودم گفته ‎بودم:‏
اين بار اين بار اين بار، اين بار اين بار اين بار،اين بار،اين بارديگر...‏
دربسته شد.“ تو”، خودش بود.‏
آن روز ، من برف بودم.‏
يا روز پايان دي بود يا روز آغاز آذر!...شايد توشايد من...امّا...‏
آن روز، فرقي ندارد يك فوج گلبرگ مرده ، يك شاخه گنجشك پرپر.‏

آن روز ،آن روز بوده ، البتّه امروز،امروز.‏
اما براي هميشه يكبار برگرد از نوخودم را خودت را ،‏
گرماي “ دربازشد ”را، “ گل‎ها و گنجشك‎ها ” را در من به خاطر بياور:‏
‏ من ،پنبه بودم، توآتش . من بيست و يك ساله بودم.در، بسته شد
‏“ تو ” خودش بود .“ تو ” پشت در، من دم در.آن روز ، گنجشكها هم...‏
‏...گنجشك‎ها رفته بودند .شايد تو ...شايد من...اما،‏
اين بار ،اين بار، ديگر...
‏...مي‎بخشي از اينكه من را با اين سرووضع ديدي
مي‎بخشي از حرفها و از برف‎هاي مكرّر.‏
امروز، البته روزاست! من، همچنان برف هستم . تو همچنان آتش
اما، من اين ور خط ، تو آن ور
‏...پيش خودم فكركردم :‏
خوب است يادش بيايد:‏
من21 ساله هستم ، او چندسالي جوان‎تر...!‏