جواد بهادری

روزی که چشـم مست تو دل را نشان گرفـت

مهـرت بـه تار و پـود وجـودم مـکان گـرفـت

مـــرغ خــیـــا لـــم از قــفــس تــنـــگ آرزو

پر زد به شوق وصل و دگر باره جان گرفت

ای د ل بــه گــرد عــا لـــم فـرزانگان مگـرد

گــر در ســرت هــوای رخ دلـستان گــرفــت

گـفــتم ز عشق روی تو جـز غم به دل نماند

گفتا خـوش آن دلی  که غـمی آنچنان گـرفت

مــانــدم در انــتـــظار ونـــدانــــم که عا قبت

یک  بـــوســه از لـبش بـه تمـنا توان گـرفت

آنـدم کـه دل بــه مـهــر تــو بستــم غمم نبود

اکـنــون بهــار جان ز فـراقـت خــزان گـرفت

در گـیــر و دار حــادثــه از جـــور روزگـــار

خواهــم  که جام صبــر ز دست زمان گـرفت

ما دفـتری که عـشق در آن نیست  شسته‌ایم

هـر چنـد  شـهرتش به خـطا در جهان گرفت

                                                        برلین آوریل 2005