 |
|||||
|
|
|||||
|
|||||
| فریده دهداران
چشم باز کن آفتابی شوم بگذار ببینند مردم خوب می بینند تمام ِ خوبی هایِ جهان را از چشم ِ من دیده اند که دوست دارم تو را و این مردم را مرا از این مردم نگیر!
چشم هایت آسمان است و اشک هایت بلای آسمانی همه چیز از همین چشم ها آب می خورد حتی آن پرنده ی کوچک که از سرت پریده است با بالِ شکسته و پشتِ پلک هایت نشسته است چشم باز کردی خیلی دیر از چشم هایت گلوله می بارید اما من پشتِ پلک هایت مُردم.
|
|||||
          |
|||||