احسان الهی فر

تنها وتنها

سطر اول

نویسنده را به قصه آورده است:

(هوای سیب در هوای یک روز پاییزی...)

شروع چاه وچاله تصویر یکسانیست ومن

بسته به اینکه چقدر بمیرم

عمق این گودال را تخمین می زنم

ریش های سفید کاغذ را به پادرمیانی کلمات می فرستم اما

سطل زباله از شروع های مکرر این قصه پرشده است

گفتن با قلب رقیق چای

ودخیل برحلق بطری هم

نمی تواند از استخوان بندی این لبها لبخندی بسازد

پایان بهتری می خواهد این قصه پایان بهتری اما

سیبی که هوا می رود هزار چرخ...

_صورتحساب آقا

گاوهایی دوشیدن چشمهایم را دیده اند ونوشابه های الکلی

طعم سیب را به صندوق

پرداخت می کنند