صفحه ی ترجمه های احمد سینا در مانیها

فولکه

ترجمه ی احمد مومنی ( سینا )

 

حكاك

مرّه ي هوش وُ هوس .
مغروق ِ عمق ِهيولي،ž
مثل ِ ،
ژرفاي آگاهي در خواب
نقش تمثال وُ نَقل ِ تصوير مي كشد ـ

آنگونه اي كه هي ،
از سهم اصل ِ نسخه مي كاهد.

ضرب ِ رؤيا بر اوراق ِ واقع.
زيبايي نقاط وُ علامات
رسمي كه فهم را قوامي دُرُست مي بخشد
پيشاني؟ پيچيد ي چروك.
ابرو؟ شكسته ي در دود .
نشسته ي عُمق ِ انقباضي
كه حلّ ِ قديسان وُ حكّ ِ اشراف مي كُند.
اشراقي كه بدنه ي كوهها را بتونه مي گيرد.
و حدّ دره ها را اندازه
تشكّل ابر وُ تركيب ِ جوي
و بازي ي بازيگوشي ي كودكان
و خُرناس ِ ديو ?
كه سر انجام ،
حدّ تحقق ِ برگردان را مي بيند.

محصور ِ محض وُ هوشياري ي تام .
نشسته ي مداري كه گويا ، نقش ِ مُنجي مي زند
كه :
هدايتي مي آيد!

و غرقه ي خيال
و چندان ِ بدان گرفتار
كه حالا ،
لرزه ي چرخ است وُ ، لَخلَخه ي تسمه ي اتصال
نقش تمثال بر صفحه ي ِ مس :
شراره هاي بيرون جهنده از زيرِچرخ ِدرشكه هاي پاريس ِصُبح.
اوراق ِ گرفتارِخدمت
به امنيتي تكراري.
كه مي توانَد شكل ِنكاحي پابرجا را ببيند.
دستي موظّف كه راه را نشان مي دهد
بي لرز وُ ترس ِغوغائيان ِخيابان
همزماني ي آسايش وُ
همزباني ي لهيب پشت سر؛
تعادُل ِ نشسته بر لبه ي تيغ.
توأماني ميانه ي دنيا
كه صندلي هاي آموزشي را مي شكند
و داوري ي اسقف را خراب مي كند
و كاخ پادشاهان را
و كوره راه ها و جلگه ها
شيپوري آشوب
به آدميّت ِ انسان
و نظم ِآن
و اعجاب
جاروي باران وُ
صيقل ِ باد.

سوزن ،
مثل ِ لهيب ،
مي تراشد وُ نَقش مي زند.
مي خراشد وُ پيش مي َرَوَد .