هدا هاشمی

هیچ کس نمی یابد

آن را که زاده شده

زیر خاکسترها را میجوید

وبر نطفه های ققنوس ها

اسید میپاشد

بر رودخانه

ازدحامیست از اجتماع سبدها

و کودکانی که از گرسنگی شیهه می کشند

و در انتظار سیمرغ

قبل از طلوع ناجی میمیرند

بر امواج دریاها اجساد متورم میرقصند

وکرکسهای سبک بال

دور ارواحشان چرخ میخورند

صمیمانه میخواهند

ببلعندشان

پیامبر از آب بیرون میاید

و عصای نقره فامش

آسمان را میشکافد

آتش میبارد...

دهان ماهی ها باز است

آتش، آتش میزند

و تصور معجزه

هجوی است در ذهنهای مشوش و فاسد

آب آتش میزند

پیامبر میمیرد

سایه.