مریم هدايتي 

  SIN*

پ پسر سوم ام را مي زايم . او وقتي به دنيا مي آيد ؛

 سي و اندي سال دارد .

و م مرد موفقي است . چهره اش گرم و ب بشاش است .

نگاهش به من كشيده .  ح حرف مي زند . زياد حرف مي زند ،

 گرم و جذاب . عاشق اش مي شوم . 

 پسرمن مردي ست بلند قد و خرافاتي . برايش خوراك مي پزم .

تخم مرغ و كره و گوجه فرنگي ـ املت ـ نمك ندارد . بي مزه است .

 او هيچ نمي گويد و من ع عاشق اش مي شوم -----------

---------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------        

 تابستان 83

  گناه : Sin *

نويسنده

نويسنده سخت مي نويسد ، تا شايد بار دلـش سبـك شود .

از دختـركـي با بادكنك آبي مي نويسد .

دخترك تنهاست و بادكنك آبي اش را از آن مرد ، با چشم هاي غمگين خريده .

دخترك از شادي حضور بادكنك آبي مـي دود ، حضـور سبـك و شـاد

 بـادكنـك آبـي .

از جويـي مي پـرد . از خيـابـان مي گذرد . كنار ويترين مغازه اي درست هنگامي كه محو تماشاست ، بادكنك آبي از دستش رها مي شود .

نويسنده دلش براي دخترك شور مي زند .

مي خواهد پايان داستان را ، عوض كند .

 پس ؛ دخترك از جوي مي پرد .

از خيـابـــــان مي گذرد . امــا كنار ويتـرين مغـازه نمي ايستــد .

راه كوچـــه اي را پيش مي گيرد . داخل كوچه بچه ها مشغول بازي اند .

 دو پسر بچه دخترك را با تفنگ هاي پلاستيكي دنبال مي كنند .

او براي اين كه بادكنك آبـي اش را از دست ندهــد ، مـي دود‌ .

 پايـش به بـرآمدگـي پيـاده رو گيـر مي كنـد ،

بـا دست به زميـن مي خـورد . بادكنـك آبـي مي تركـد .

نويسنــده راضــي نيـست . نمــي خواهد دختـرك داستانـش بادكنـك آبــي را از دست بدهــد .

پس ؛ دخترك از جوي مي پرد . از خيابان مي گــذرد . كنـار ويتـرين مغـازه

 نمي ايستـد . راه كوچه اي را پيش مي گيرد . كوچه ساكت و آرام است .

 دخترك آوازخوانان لي لي مي كنـد و پيـش مـي رود .

  نويسنـده لبخنـد مي زند . تا اينجا به خير گذشته .

امــــــا ؛ ـ‌‌ ـ‌ ـ اين صدا چيــــــــــست ؟

پسر بچه اي دخترك را صدا مي زند . هــــــــي دختر . هي وايــسا .

دختر مي ايستد . پسر بچه مي خندد .” مياي بازي ؟ “

دختـر بادكنــك را به سمتش پرتاب مي كند .

پسر باپشت دست ضربه اي به بادكنك آبي مي زند . آبي بادكنك ميان

 دختـرك وپـسر بچـه در نوسـان است .

نويسنده دادش در مي آيد .” اگـر بادكنك رو برداره و بره چـي ـ ـ ـ ؟ “

دخـتر فريـاد مي زنـد ؛”مـن اگـه نويسنـده نخـوام چــــــي ـ ـ ـ ؟ “

پـسر بچه قهـقه اي مي زنـد ؛ ” ولـش كــن مــخ اش عيــب داره “ .

مردم مي گويند ، هنوز هم آن دختر و پسر شاد از حضور سبك بادكنك آبي مشغول بازيند .

حتي بعضي مي گويند كه بادكنــك آبي تركيـــده ،

اما دختر و پسر هنوز مشغول بازيند .

شما هم شايد روزي پس از پريدن از جويي و گذشتن از خياباني داخل كوچه خلوتي دختركي را هنگام بازي با پسر بچه اي ببينيد .

اما از نويسنده كسي خبري ندارد . شايد ـ ـ ـ .

اصلا كي به نويسنده اهميت مي ده ؟

  مريم هدايتي فروردين 82