خانه پدیدآورندگان شعر ایران شعر جهان مقالات language داستان کتاب الکترونیکی فیلم و صدا ویژه نامه ها

Independent poetry                                نخستین سایت تخصصی شعر ایران                                         www.maniha.com

 

 

 

 

 

مریم هوله

جهش ژنی

 

 

افکار بزرگ             تاوان زندگی کوچکی ست که دزدیدی

                                         زیر نعلت کوبیدی

                                   پیتی کو .............. پیتی کو .............

بیهودگی چیست ؟

خداحافظی ات با فردایی که دوباره می آید ؛

در را ببند           تا افکار چموشت         فرار نکنند

                        راهبه گانی که کودکی      خسته شان کرده     پایشان به خیابان که باز می شود

                           یا پرچم می دزدند        یا می کارند

                    پیتی کو ................. پیتی کو ...........

 

اما اگر از در       دور انداخته شوی چه ؟

بودن برای تو یعنی     جلب توجهی که می کنی

                             گورخری که می شوی        در قرن بیست و یکم

                          شلواری که پایین می کشی       در پارک دانشجو

                           اوتولی که سوار می شوی     پشت تریبون

  من متاسفم که توجهم جلب نمی شود

سوسک هایی که خانه ات را برداشته           حواسم را پرت می کنند

                        پیتی کو ............... پیتی کو ..............

 

برادر خواندگی کور           با زبان ِ بسته

خواهر خواندگی هیز          با سخنرانان

چطور یک ملت             ناگهان       جهش ژنی می کنند ؟

کسی غیر از سیاستمداران این را می داند آقای دکتر ؟

توی سرم        قطاری از تعلیمات ِ زمین گیری .......... پیتی کو ......... پیتی کو .............

 

سفره ی خیابان ها        دیگر به دردم نمی خورد

چند وقت پیش  ازدواج کرده ام       و یک بچه دارم

جایی برای رفتنم مانده جهش ژنی ِ ملعون ؟ !

من در خانه ام زندانی نیستم

کره ی زمین             با چند باسن ِ برهنه پشت کامپیوتر             محاصره ام کرده

کسی غیر از سیاستمداران           سفینه هوا می کند آقای پروفسور ؟

جنگلی که مرا پیامبر خود کرد       گفته هیچ راهی نیست

خودکشی در زمین جایز نیست      

تا به دود کارخانه ها بپیوندی  ؟

                          پیتی کو ............. پیتی کو .................

 

وقتش رسیده  که ماچ بدهی دیگر        خدای بیابانی !

24 سال است که پا نداده ای

لب هایم از دروغ دارد ورم می کند

تو قرن هاست دم خانه ام به خواب رفته ای

و سالهاست برای آنکه باز زیر کفش هایم جان ندهی          پایم را از خانه بیرون نگذاشته ام

کسی غیر از سیاستمداران توانسته تو را اهلی کند ؟          دم خانه اش ببندد ؟

                 افکار آزادشان از در      بیرون برود        تو بیاید .......

                 تا زمین                چهار فصل داشته باشد

                و اولین حرف بچه ها سلام        آخرین حرف شان سلام

 نوار این ماجرا گیر کرده است

 جلوتر از سلام نرفت هیچ دیداری        تا ببیند کسی به کی سلام کرده است ؛

سیاره های عکس شده          میخکوب         در دویدن ها و دردکشیدن ها شان

 سیاره ها

در شکم زنها

پیتی کو .......... پیتی کو .............

                                                                                        24/5/1381

 

 
ویلاگ مانیها درباره ی مانیها مواضع مانیها ارسال آثار تماس با مانیها جستجوی مولفان دریافت فونت معرفی کتاب پیوندها آرشیوها
Copyright ©2003-2004 All Rights Reserved for " maniha " The independent poetry' website