متن سخنرانی مریم هوله در مجمع عمومی سالانه ی پن کلوپ

چند سالی بود که مبارزه ی من و خیلی های دیگر به این محدود می شد که کتاب هایمان را پشت سر همدیگر به اداره ی ارشاد بدهیم و پشت سر هم مهر ممنوع پس بگیریم . شاید نمی شود اسم این را مبارزه گذاشت اما لجاجت ، دست و پا زدن کوچکی برای آنکه جرعه ای از آنچه در هوای مشترکمان با مردم آن دیار سروده ایم به گوش هموطنانی که پیوندشان با شاعرانشان و شعر قطع شده برسد .

ادبیات رسمی ایران هم به طرز شگفت آوری دست پرورده ی کسانی شده که مویی از ادبیات واقعی و غیررسمی از لای درز آن رد نمی شود . ادبیات رسمی ایران در مطبوعات و تریبون ها .

واینگونه صدایی از ما به جایی نمی رسید . امثال من و هومن عزیزی – که پیش از آنکه همسر من باشد شاعری ست آزاد و متفکر – بی شک خوشحال می شوند از چنین بورسی که تحت شرایط آن لااقل یک سالی را تهدید جانی ندارند ، آنهم صرفا به خاطر ادبیات و شعر !

در کشوری که رهبر آن به اسم دین دیکتاتوری مذهب راه می اندازد و حتی کار را به جایی می رساند که سیستم خبررسانی را به شکلی احمقانه و کودک فریب مختل می کند ، و جنایتهای علنی اش که تنها بر سر قدرت است به شعور انسان توهین می کند ، علنا آدم می کشد پشت آدم و تنها مسئله اش این است که حرفی از اینها جایی زده نشود ، حکومتی که روح می کشد و انسان را و نسلی را تباه می کند و به انسان می آموزد که خر باشد و سر در آخور ، وگرنه کشته می شود ، و هیچ کس هم در آن سیستم دم بر نمی آورد چرا که در سیستم ذوب شده و می سوزد و می سازد ، و چرا که کلاس بزرگ تحمیق بسیار پیچیده و پیشرفته بوده است ، در جایی از دنیا که آدمی به خوردن و خوابیدن و تاریانه خوردن قانع می شود و وای از روزی که انسان به حقارت و حیوان زیستی قناعت کند ! ......

براستی در این کشور چگونه می توان از تاثیرات گروتسک شرایط اقلیمی و زیستی در امان بود و شعرت بویی از پیرامونت نداشته باشد ؟

هنر آزاد است ، شعر آزاد است ، وای از روزی که بند ببندد شاعر به دست و پای شعر ! شعر بندی هرگز آفریده نمی شود ، اینطور مواقع تنها می تواند کشته  شود .من نمی توانم به دروغ و به زنجیر اقتدا کنم . من خودم را سانسور نمی کنم چرا که شعر ، من نیست . شعر در جایگاهی بلندتر از من ایستاده و اگر بندی باشد که ببندم و در این راه اختیاری داشته باشم ، تنها ارتباط خودم را با شعر قطع کرده ام . جایی که صحبت از زنجیر است شاعری در کار نیست .

من نماینده ی نسلی هستم که با وجود تاریخ غنی ادبی ، ادبیاتش دارد از دست می رود و استعداد پشت استعداد است که با همین روش در آن سیستم ابله نواز و ابله پرور و کارخانه ی مبدل انسان به بز کشته می شود .

اینکه من آزاد بنویسم در همه ی زندان هایی که تا به حال در آنها نفس کشیده ام وجود داشته !

اینکه در مهلت این بورس آرامش داشته باشم ؟

نه !

جهان ، زندان من است ! و لذت های این برزخ را مرزها و جنایات و بیتابی های بیشمار بر من حرام کرده !

آرامش در زندگی من یعنی اینکه مدتی بچه ام به خاطر اینکه پدر و مادرش شاعرند و از بخت بد ایرانی ، از گرسنگی نمیرد یا در ترور پدر و مادرش یا خانه بدوشی هاو فرار های بی سامان شریک نباشد .

یک سال امنیت برای آنکه در یک خانه ی قشنگ ، با اسباب بازی ها و شیر آماده اش به آینده ی گر گرفته ی پدر و مادرش نگاه کند .

من یک ملتم و هرگز غذاهای خوشمزه با تصور گرسنگی دیگران و گربه ها از گلویم پایین نرفته ! اصولا هیچ لذتی را با آرامش قورت نمی دهم . همیشه درصدی از لذت به غم آذین شده است !

خوشحالم از اینکه هومن عزیزی که به خاطر دو شعر سر از سلول شکنجه در می آورد از طریق من که شاید کمی خوش شانس تر بوده ام می تواند از این بورس استفاده کند و به کتابهای پخش و پریشانش سرو سامانی بدهد .

و من که شعر هرگز چنگش را از گلویم بر نمی دارد طبق معمول به شعر گفتنم ادامه می دهم . راه می روم در جهان و حرف می زنم . که ناتوانی من در همه ی مقولات دیگر شعر را به من هدیه کرده است و جز آن از پس هیچ کاری بر نمی آیم .

از انجمن قلم به خاطر این ارج گذاشتن به نویسندگان زندانی ، و به خاطر اهدای این بورس در کشور زیبا و هوس انگیز سوئد بسیار تشکر می کنم .

این بورس را به سلامتی همه ی ساکنان ادبیات زیرزمینی جهان سر می کشم .

ولی می خواهم بگویم آنچه از انسان می ماند سکوتی ست که هرگز نمی شکند . همیشه یک جایی از زبان می لنگد و در سکوت است که آن اتفاق حقیقی می افتد .

متشکرم .