|
|
کمپاني دوزخ از کتاب کمپانی دوزخ
قبول کرده اي قبول ! بي کله در هوا چرخ مي زنند اتفاقات روزمره ...
- لاغري گستاخ هيکل فيلش را از روي آدابت برداشت ؟ - نه هنوز ! سيگارم تمامي ندارد ... آتش به آتش مي سوزم ...
اتفاق عزيز ! همينطور که راه مي روي قانونمند بيفت رويا و واقعيت آدم ها ... شکستني ها از بالا نشکستني ها روي زمين چنين اصابتي از زخم و هيستري و مالا ريا گريز نا پذير است
در مغز اين جامعه ي مدني بتپ اتفاق ! در مغز آپارتمان ... خيابان ... در جامعه بتپ ... به پايين تنه ي شهر نشيني کله اي هم اضافه کن زشت و دست چندم حتا با دماغي شبيه خوک باز هم از هيچ بهتر است کمپاني دوزخ ... !
اگر آمريکا را هم در جيب ِ عقبم بگذارند اين شاشی که فشار می آورَد خوشبختی ام را کشته دين مدام در مثانه ام تف می کند ... يا فشار خونم افتاده پايين !؟ آقای دغدغه آن پايين راه می رود در هر حال !
اتفاق عزيز قانونمند بودنت شک و يقين مرا آنارشيست مي کند بگو کجاي توطئه مي گنجد يک سر و دو گوشي به نام انسان ؟
قبول کن قبول کرده اي ! مغز مورچه اي سيرت مي کند روي ايفل تبعيدي که در مغز موشهاي دولتي فکر هاي گوشتي ات را کباب مي کند ... مي دوي ... داغ مي کني ... در مغز جاسوس ها ... سلول لاغري از سهم فسفر مملکت ... در نقشه هاي غريبه ناخوانا... مي دود ... داغ مي کند ... مي سوزد ... مي دود ... داغ مي کند ... مي سوزد ...
بدويد ! به سمتم هجوم بياوريد سلول هاي وحشيانه ي جهان ! از سلول هاي انفرادي شروع کنيد قبل از شروع مهماني در اونيفورم خيابان در ديگ آب جوش پاستوريزه ام کنيد اطو بکشيد روي قله هام سلول هاي ترس پستي و بلندي هام را شبيه جهان کرده اند اين را دوست ندارم
پاستوريزه آدم را به کتاب هاي صاف و صوفي تبديل مي کند که مادر جهان را به عزايش مي نشانند وقتي ترس در مواجهه با جنايات رمان و تلويزيون خنده آور ست شجاعت دم دستي ست اما کاري از پيش نمي برد ... جز اينکه آدم را از پشت عينکش روي ويلچر خدا مي نشاند
جهان از سکوت تخت خواب هاست که مي ترسد چرا که خواب شجاع تر از بيداري ست سکوت کشنده تر از فرياد
چرا حمايتت نمي کند انفعال ؟ نکرد جامعه ؟ کمي دشمني کن با ديوار هايي که دوره ات کرده اند
چراغ شهر را خاموش کن به دهکده ي جهاني رويا برگرد اينجاست که ترس و حماقت بچه دار نمي شوند از لاي رانهاي کثيفشان خوشبختي نمي زايند اختلافهاي مزمن...
زمينه ي غمباد کردن من است حماقتِ اين آرامش احمق ... در فکرهاي شرقي گنديده در طعمهاي غربي ژوليده در ارتفاع ِ مشتعل يک خواب يادآوري چهره پوسيده در عمق هر صداي جزامي ، کور يا پرسشي که مرگ نپرسيده در من رنسانس سِرو ِ خوک با بوي آدم سوخته ماري آنتوانت عين القضات پروفسور رگهاي گردن دختر طالبان... اي ايکس اي صد به توان ِ دو اي جذر اسکندر ! خواب ِ مرا تفريق کن کن از روي روزهام ...
شجاع ترين آدم کسي ست که وقتي از خواب بلند مي شود جرات ِ به ياد آوردن دارد در يادآوري ست که جهان مي تپد اسلحه يک فراموشي ست يک فراموشي پر سر و صدا که با آن به کودکي مان بر مي گرديم
قاقاليلي را از من بگير اتفاق ! بزرگم کن روي دامن فاشيستت تا در تو به حق انتخاب برسم حق بي مفهوم است مگر وقتي که آنرا نداري در مقابل ِ آدم هايي که دارند آتشت نمي زنم که ريشه هام خاکستر شوند به تو فرمان مي دهم اتفاق ِ فاشيست ! تا اتفاق بيفتد يک سر و دو گوش در زمين
سخت است در جايي از جهان مريخ توي تلويزيون ادعاي پيامبري کند ... در جاي ديگري طاعون به سفره هاي واردات ِ سي دي خنده هاي هيستريک ، تف کند ... در سينماي ديگري .... رقص ها .... با هم ازدواج کنند آنقدر که دچار اصلاح نژادي شوند ... اما در کوچه ي ما هنوز قرن اول چاق و تنبل به فکر ِ مرزها و موريانه ها باشد ... توي مغزش با تير و کمان و شلوارکي زير ِ چادر ِ سياه بدوي .... داغ کني .... بسوزي ... بدوي .... داغ کني ... بسوزي ... قبول کرده اي ؟!
اوم ... ماني ... پاد ... م ِ... هوم ... اوهوم ! کمي به خود بجنب ! جوانه زده گنجشک ها توي گوش ات تازه داري خِس خِس ام را مي شنوي ! صبح ! ايندفعه در صبحانه ام حضور داري جرات مي کنم و به ياد مي آورم به جز من و حرف هايي که صرف کرده ام با لذت و خط کش و درد چيزهاي ديگري در کنار ِ صبحانه ام وجود دارند جرات مي کنم و به ياد مي آورم
خوشبختي هاي من از روزي که نشستند اشتباهي در اتومبيل لاغر و مونث ِ من در بيابان گير کردند ديگر شعار ها و مردها به وضع ِ باک ِ اين ماشين اثر نمي کنند ديگر انقلاب کردن و مهاجرت نمي توانند جلوي رشد اين ماشين را بگيرند دارد به سي سالگي نزديک مي شود اما بيابان هنوز بيابان است ! دارد مادر بزرگ مي شود اما براي نوه هايش شِن هاي داغ را کادوپيچ مي کند ! کمپاني ِ دوزخ ...
نمي دانم آس ِ پيک است که در جيبم قايم شده يا ديکتاتور آخر مي دانيد ؟ آدم هاي گرسنه ممکن است هرچيزي را به جاي سکه و نان در جيب هايشان قايم کنند ! اما صداي سوت ِ موشک هاشان مي آيد از توي جيبم بوي مستراح و گاز اشک آور لباس هايم را آنقدر محکم گرفته که همخوابگي را مشکل مي کند !
آخ اتفاق ! اتفاق ِ قانونمند ! اعتراف کن اين جنين ِ آخري که سقط کردي عشق نبود ؟ بوي خونش در گنديدگي ِ خاک و دندان ِ گربه ها شهرنشيني را عجيب حشري مي کند ! بوي خونش در راکت ِ تنيس ... چادر ِ زن ها .... ريش ِ آقايان ... در اعدام ِ سلمان رشدي ... شعرهاي سفارشي .... ازدواج هاي پستي ... بوي خونش در من در من که هنوز خون دارم ... در حرف هام حرف هام که هنوز جان دارند ... در آزمايش ِ زندگي که دارد جان مي کند !
و بيابان هنوز بيابان است ...
کمپاني ِ دوزخ ! باتوم کمکي به زندگي ِ مردگان مي کند ؟ بگو ! شستشوي مغزي شده اين باتوم !
در اينکه مسلمان ترين شخص ِ زمين
است شکي نيست ... بر منکرش لعنت ! با باتوم فقط مي شود کنار آمد مگر ميدان ها و دستفروش ها مجالي براي مبارزه يا فرار گذاشته اند ؟ اسکناسي که قرار است بريزند توي عضو جنسي ِ مدارس چک هاي بانکي که قرار است فلش بکشند روي کوچه هايي که مي رسند به ميدان ها و دستفروش ها ... نه هر تغييري که من مي کنم جامعه ، شبيه تر ادعاي من بودن مي کند ! به لي لي ات ادامه بده و زمين نخور ! اين حق ِ طبيعي ِ خدايان است ! اما ببخش اگر زماني از تو بردم در يک مسابقه ي محلي برنده شدم اتفاقي از خدايان ... لنگيدن گاهي کارها را خوب پيش مي برد !
راست مي گويند کسي که لرز دارد حرف هايش مجسمه ي قورباغه هاي دم ِ مرگ است ! خواب ِ اضافي زندگي ِ کم ام را تسکين نمي دهد !
درست به اين معابد ِ متروکه نگاه کنيد پستان هاي خاکستر ِ سيگار که از بذله گويي ِ خيابان مي کاهد ... دندان هايي که موش ِ غذاها غار ِ دردهاي جاودانه را... در قلب هاي سنگي شان کنده پاهايي که بي مغز ِ خسته نيازي به دست ندارند ... دست هايي که نيازي به پاها ... انگور بيار از شاخه ي بي حقّي ت ... يک قُل دو قُل ميان ِ هماهنگي ت ... تصوير ِ يک جهنم ِ مرگ آلود ... اوهام ِ قرن بين ِ دو آئينه با جير جير ِ آتش ِ محکومان ...
سرب ِ مذاب توي ديالوگ ... فرقي مي کنم با روزنامه اي که دانتون خواند ؟ حق ... حق ... حق ... - از حق چي مونده ؟ واي ! همش اينه ؟ اين جنازه مال ِ هرکسي که باشه فقط ترسناکه ! حالا حق ِ من ...... يا تو..... نه من مي خواهم نه تو ...
ياوه گفتن گاهي به تمدن ِ عدالت مي افزايد چشم روشني ِ گزارشي که ناخودآگاه ِ مرتعش به آگاهي ِ منهدم مي دهد ...
قانون ِ اتفاقي ِ اين قرن را بعدا سر ِ حوصله در آمبولانس ِ تاريخ مي خوابانم ! بعدا که مُردم ! چون فقط مرده ها مي توانند تاريخ ِ زندگي ِ مرده ها را بنويسند زنده ها فقط مي توانند درس بخوانند قرار نيست وقتي در درون ِ اتفاق داري زور مي زني چشم هايت هم ببينند معمولن از بيرون ِ زندگي ست که مي شود قيافه اش را ديد ! اين را بريده ي ساعت ها و روزنامه ها خواناتر انداخته اند در زباله داني ها مچاله ي کوچه ها ... و بيابان هنوز بيابان است ...
پا در جهان ... سر در زمان ... من را چطور تحمل مي کند روي تنش اين مورچه ؟ هردنبيل است جايي که مکان و زمان توي زنبيل با هم چفت شده باشند وضعيتي که آدم ها کنار ِ هم يکجا ...
چه زيستن ِ دشواري که آساني ِ نفس هاي آخر دندان هايش را خُرد کرده ! کار ِ اهرام از انيميشن گذشته ! هندسه ي اجسام دردي از جزام ِ سخن گفتن دوا نمي کند !
حقارت ... اين جادوي استيصال ... مرا زنده نگه داشته تا به حال ... هيچ حرفي جز اين راست نبود ... راست منم دروغي دودَم که در وسط ِ خودم نشسته ام
فيلمت را نگاه کن و تخمه ات را بشکن ! جلسومينا با صداي « خر » از خواب بيدار مي شود شلوارت را بپوش آسمان ! وقتش رسيده که ديگر پير شوي پيرها خوب بلدند خجالت بکشند پيرها خجالت کش هاي حرفه اي هستند فقط با پيرهاست که مي شود روابط ِ انساني داشت من بيدار شده ام و ماتيکم را هم زده ام خيابان ِ امروز متمدن تر از ديروزي ست که اين مهاجر ِ اُمُل فقط پناهندگي اش را مي ديد در اروپا و تفاوت ِ گوسفندهاي زرد و قهوه اي کارت ِ امتيازات ِ شهروندي ام را صادر کن آسمان ! ريزش ِ دندان هايم از پيرهاي پرفشنال ِ پولدار پيشرفته تر شده ...
اتفاق ِ قانونمند در پزشکي ِ قانوني ... اتفاق ِ قانونمند در بکارت ِ تنگ ِ دختران ِ ختنه خورده که خط خورده اند از توي خواب ها ... در باسلوق ِ تُرد ِ يک کت و شلوار ِ شکم گنده ... در تاکسي که بيابانش را تزئين کرده در دريا که براي خودش خوک سِرو مي کند ... روي جنازه ي آدم هاي کنجکاو صخره و صدف ميل مي فرمايند ...
اتفاق را بچه ام اتفاقي به جاي يک تيله قورت داد ؟ يا چيزي که قورت داده فقط يک تيله بوده ؟ ( درش که بياورم همه ي عناصر ِ منطقي، با همان چينش ِ مقدس دوباره حالم را به هم مي زنند تا باورم شود هنوز زنده ام ... )
هم سلولي جان ! لباس هايت را که از بند ِ رخت جمع کردي کمي به چرک هايي فکر کن که براي هميشه رفته اند ... بوها ... گلي که به معشوقت داده بودي ... شامپويي که سر ِ بچه ات را شستي ... قصه هايي که بعد از هربار خوانده شدن براي هميشه رفته اند ...
يکي بود ... يکي نبود ... در روزگاران ِ جديد .... همين صبحانه اي که ديگر نيست .... - چه کسي مي داند کفر دشمن ِ خداست ؟ - مگر تو مي داني دين دشمن ِ انسان نيست ؟ دانستن و ندانستن به چه درد مي خورد ؟ مهم وجود داشتن ِ اينهاست ... اما دشمن ِ خدا ؟ يا دشمن ِ انسان ؟ کداميک خطرناک ترست ؟ - معلوم است ... آن يکي که واقعي تر ... دست بينداز و لمس کن !
من برگشته ام که راه هاي ديگر را انتخاب کنم با ماشين ِ مستقيمي که پشيمان شد همه ي کودکان بزرگ شدند اما هيچ دايره اي بسته نبود ( نقطه ها زمين تا آسمان با هم فاصله داشتند ... ) مسئله زمين تا آسمان نبود مسئله زمين است يا آسمان ؟ من کي ام ؟ دايره با من چکار دارد ؟ ( که بيابان ملوس باشد يا فاحشه ؛ )
عجب ! اتفاق که قانونمند مي شد مادر قحبه هم مي شد ... سيل ِ بچه هات را واقعيت به قطره تبديل مي کند بزرگ که مي شوند جواب شان را با چه مي دهي خانم ِ ابر ؟ مي خواهي بباري برايشان ؟ هنوز مي باري با تقلاهايي که خوب عرق مي کنند ؟ کافر که مي شوي تازه چشمت وا مي شود که اصلا مرطوب نبوده اي زماني براي باريدن ... تو از دود ِ چشم ِ عابران تشکيل مي شوي از عبور ِ خنده هاي درد ... ياس ِ کاميون هاي دود ... تو اشتباه ِ چشم ِ خودت هستي در بيابان حالا پياده شو از خودت و سعي کن بچري در خود نه ! بيابان چيزي براي چريدن ندارد - تو هم براي خودت چيز ِ به درد بخوري نبودي !
بيابان ازينها گذشته طبقاتي بود طبقات و تپه ها و هاشورهاي خاک ... خاک و خاک ... خاک روي خاک نقشه هاي مختلفي مي کشد براي آدم ها
مفهوم ِ مدرن بودن يعني اينکه تو وقتي حرف ِ رمانتيک مي زني از ايستگاه استفاده کني يا تمام ِ حرف ها و فکرهات ... ايستگاه به ايستگاه ... دچار ِ شهرسازي شده باشند ... از هرجايي که سوار مي شوي منتظر ِ پياده شدن باشي ... از هرجايي که پياده مي شوي منتظر ِ سوار شدن ... افول ِ اتفاق ... اتفاق ِ قانونمند ! داري سقوط مي کني داداش ! با وجود ِ همه ي کشتارها و خودسوزي و طاعون داريم به روزهايي مي رسيم که تو ديگر در هيچ جايي نمي افتي ! از جايي که انسان قانونمند شد تو مردي ! اتفاق ِ بي قانون يعني کشک ! پير شده اي هم خوب خجالت مي کشي هم خوب نصيحت مي کني برو پي کارت ! همينکه بدون ِ کارت ِ ملي ات قبول کرده ام |
