|
ستاره ی شش گوش
مریم هوله
عدالت حمالی ِ ستاره ی شش گوش می کند در عصر پست مدرن
پنجره شش گوشه دارد که ستاره ها را تحقیر می کند
ستاره ها سردند اما قانع نیستند به این
باید سرخ باشند در عصر پست
مدرن
سردی توی خون من
گرمی در قبرها
به
کدامیک پناه ببرم ؟
مهار
آرزوها در دست ...
اراده ی عدالت بالاتر از انسان ...
گاوآهن ِ دندان ها که هرچه بیشتر فشرده می شوند از خشم روی هم
بهتر شخم می
زنند ...
روزنامه ها پر از ستاره ی شش گوش
در
مترو ، پارک ، بستنی
در
خواب ، در مصاحبه ی ادبی ...
ویلچرت را کوک کن با خیابان شش گوش در عصر پست مدرن
چه
گناهی کرده ایم که آینده در شعر ما بچه می زاید ؟!
شاید
جای دیگری پیدا نکرده بینوا !
چه
گناهی کرده ایم دیوث ، طبیعت ! که شاعریم ...
مگر
موسا تشبیه نکرده جهان را به بیابان ؟
لایه هایش را به زمان ؛
مگر آینده در شعرش جهان را به اسرائیل نبخشیده ؟
جهان مال اسرائیلی هاست
چرا
شعر ما را لگد می کنی حالا ؟
ما
که چیزی نبخشیده ایم به فرزندان مان جز گزارش دردهایمان
گذشته در کار ما نیست
این
به تعبیر ِ خواب هات دَر !
این
به آن َدر !
زرتشت 2000 سال دیر کرده
وقتش
رسیده آینده در شعر دیگری زایمان کند
بستنی در حمام حال می دهد
زندگی بادکنک در سوراخ
مرگ
دیکتاتور روی صندلی
ش
همه
ی اینها لذت اند
اما
چند جا ؟ به چند نفر ؟
مرگ
ِ کی به زندگی ِ کی لذت ؟!
زندگی ِ کی به مرگ ِ کی ؟!
زندگی ِ کسی هست که به زندگی ِ کسی دیگر مزه ای دهد ؟!
مثبت
در مثبت : منفی
جهان
در زندان : مثبت
در
عصر پست مدرن نسبت و تناسب را ستاره ی شش گوش تعیین می کند
خفه
شو ریاضیات !
سفسطه ویارت را کرده
دارد
می زاید آینده توی شعر
قدرت
تو را کاشته تا باری که می خواهد بدهی
ضرب
نکن
تفریق نشو
در
مَشک ِ پست مدرن تو را هم می زند
دست ِ کسی که زیردست ِ ستاره است
چه
گناهی کرده ایم دیوث ، طبیعت ؟
که شاعران تنها دشمنان همدیگرند ؛
یا
ستاره ای شش گوش که از شاعری به ارث رسیده در دست قاتلی
شش
گوش ... ششصد شُش .... ششصدهزاران سال ....
حالا
که اشک ریخته ........ باید اشک بریزاند ........ در عصر پست مدرن
مسابقه ی شاعران خوب و بد .... این پیامبران بازیگوش ....
ولمان کن خدا !
ایندفعه در شعر من تو نیستی ( کمی کلاسیک شده ای دیگر )
فردا
میلیاردها دهان است که باز می شوند
جهان جواب می دهد بدون زمان...
از
آن زمان ، بله ، چیزی نیست در شعر امروزم!
اما
هنوز آنقدر قاطعانه هست دور و برم با بوی گند تو توی سرم
که دارم می زنند صبحی سرد
هرچند آینده در شعرم کرده نبرد
اما سرد
بر دار می روم ...
دفتر
ِ خیس خواب ِ خرابه می بیند
هرچه
بیشتر بهشت بکشد پاره تر می شود
(
باران خیس نباشد ؟
جلوی اشک را بگیری ادرارت شور می شود )
ستاره را بدوش تا تو هم مستفیض شوی برده ی عزیز
در عصر پست مدرن
-
سلام ..... حال شما ؟
این
دارها را خودمان کاشته بودیم
دست
پروده ی خودمان بودند
اما
از ما عبور کردند
نفوذ
کردند توی آینده ...
وای
! گلویم کجاست ؟
فقط
شعر بدون ِ سرست که ستم نمی کند !
این
به آن دَر !
اگر
با یک لبخند جهان زیبا می شود بگذار بشود !
بخیلی مگر ؟
بخند
!
آدم
ها دو جور خواب ِ بد می بینند
(
همیشه عملیات ِ دیدن بعد از خواب اجرا می شود )
خواب
ستاره ی شش گوش که می بینند رم می کنند
وحشی می شوند
هیتلر
در عصر پست مدرن
یا
برای ستاره ی شش گوش خواب ِ هیتلر می بینند
که دیرتر می آید
که خوب بیاید
در عصر پست مدرن
در
عصر پست مدرن
عصر
تا
خونریزی ِ بعدی ادامه خواهد داشت ...
موی
ران ِ زن ِ فمنیست کلفت تر از صدایش
............ حقوق انسان ..........لای ران ها....... ذبح .....
برنده ی جایزه ی نوبل شاعری یهودی پسند ست با باسنی گرد
به
تو این بدبختی را تقدیم می کنم با منت و غرور
زیرا
تاریکی آدم را پرفکر می کند
فکر تو را هم می آورد
آوردن سرایش است
به تو تقدیم می کنم
به
تو که سیگار می کشی
به
خاطر جنینت هم به اعصاب ِ داغانت دروغ نمی گویی
به
تو این عذاب را تقدیم می کنم
عذاب
ِ زیبای من !
که
بی عذاب ِ من نیست می شوی !
به
تو که معتادی
به
دروغ ِ امنیتی ِ رژیم احترام می گذاری
به
خاطر ِ ظاهرسازی اش آبروداری می کنی
گاهگاهی هم آب خنک می خوری
که روزنامه ها بنویسند زندان هست
سوبسید ِ تریاک ِ قاچاق ِ دولتی عوضش نوش ِ جان !
به
دست تو تقدیم می کنم
دست
گاوها و قصاب ها توی دست هم در عصر پست مدرن
به
تو این تاول را تقدیم می کنم رفیق !
بی
رفیق ترکیدنی در کار ِ تاول نیست تا انسان صدا بدهد
یک
دست بی صداست
ما
لنگه دست های سرگردانیم
میلیاردها دست در جهان
اما لنگه به لنگه....
ستاره فقط ستاره ها را جفت می کند
سیاهچاله ای در گلوی من
سنگی در سُم ِ عدالت
این
سیاهی از سیاهچاله ی من است که هست
می
توانم درش را ببندم
اما
عدالت ِ تمام بدون ِ سنگی در سُم تو را هم نیست می کند
نگو
ننال !
که
نالیدنم تو را زیبا کرده است
به
تو تقدیم می کنم
زندان های بزرگ با رشته ای از دی . ان . آ در عصر پست مدرن
خانه
های پشت به هم
چُقُلی های مدرن در خدمت ِ همسایه ها به همدیگر در عصر ِ پست مدرن
پول
ِ چشم های قشنگت زیر ِ پوست ِ لب هام در عصر پست مدرن
اجاره ی ماهانه
ثانیانه ی ستاره ی شش گوش
زیر نقابهای رنگارنگ ِ استقلال
استقلال من در عصر
پست مدرن
تومار اکسیژن هرچند می نویسد ابهت ِ زمین را تویمان
اما این زمین خنگ است
به تو تقدیم می کنم زمین را که من را هم با او بچسبی دو
دستی
که از بیگانه ننالی
از من بنالی
کم که آوردی !
ستمگران از ناله ی مردم است که تغذیه می کنند
یکوقت کم نیاوری یکدست !
بزن تا بزنیم روی همدیگر
بخندیم و بگرییم رو به همدیگر
این
صداها دیالوگ است
سادیسم ِ ما نیست
عشقبازی ِ ما نیست
تمرین ِ تازیانه ی ما نیست رو ی همدیگر
تبسم
است
اگر
با یک لبخند جهان زیبا می شود بگذار بشود
به
تو تقدیم می کنم این خنده را پادشاه !
زوزه
هایم در شب ِ بی معشوق برای معشوقم کافی ست
به
همین تودوزی هاست که روکار ِ جهان ، هنوز ماییم و تو
از
خودم نمی زنم بیرون جا نمی زنم
که
مبادا نمایت قشنگ شود در روزی از قرن 21
اما خرابه های درونم آوار شده باشد روی ناله هام
هرچند من و تو اینطور آزادتریم
اما زندان را به هم تقدیم می کنیم
زندان تنها ادامه داری ست که هست
باقی
چیزها ما را در خطر ِ تمام شدن نگه می دارند
مرا
نگه ندار روی گوشه هات !
می
خواهم از گوشه ی هفتم جهان بیفتم اگر ماندم !
پارچه ی اتو کشیده
دست
های سوخته
لب
های ترک خورده مان
در
تختخواب ِ اعترافاتمان به همدیگر
در اعدام ِ انقلابی ِعصر پست مدرن
اعدام ِ قانونی در عصر پست مدرن
عوارض ِ گفتگوهای بی معامله
خیرخواهی های بدون سود
لبخند روی کوره ی ستاره ها
می
شود شمردشان
انسان هنوز هست
تشخیص شان داد
اعدامی ها را از قربانیان
1...2...3...4....
26/سپتامبر/2003
|
