 |
|||||
|
|
|||||
|
|||||
|
زاویه ی مسیر برای بهروز شیدا مریم هوله
صفات ِ انگیخته از سرطان ِ سمبولیسم... اسلحه ی سوسول ِ امنیت... یاقوت ِ قرمزی بودم که ماهی شدم در تُنگ ِ آدم ها گندیدم... من یک سلام بودم بی هویت ِ خودم هویت ِ حقوق ِ بشر که پایمالی ِ پرنده می کرد پرورش ِ شپش... اگر کمی با آن موهای گزاف کرشمه می کاشتی پیش ِ رویم در باد برقصد شاخه های شکاری ت... اگر کمی پیش می آمدی عشق... طپش ِ چارسوی دایره ها می شدم در بیتفاوتی ِ جهت ها قلب ِ دایره می شدم عشق و روح و بینایی ِ دایره...
پیش نیامدی عشق که پیش افتادم از تو پس تو درخت بودی تقصیر از تو نبود! این گناه ِ طبیعت است که خوبی هاش پا بر جا هستند اما انسان پا دارد دو تا پا که باید از هم مدام پیش بیفتند... دلم که نمی تپد گسیختگی ِ ساختگی ها را به یاد آور! یاد که نداری نبوده هات را بازسازی کن! دلم که نمی تپد حرکت های ساختگی را دور بینداز جسد ِ مقدس ِ دایره ام را ببوس! اندام ِ قابل ِ تمکین ِ یک آدم؛ من دوستت دارم زیرا که با تو هستم و مثل ِ تو دو تا پا دارم با چشم هایی که مثل ِ تو در سرهای بریده و خیانت ِ درختان سهیم اند با دست هایی که مثل ِ تو بریده ی روزنامه ها هستند سهیم در سکوت ِ خیانت و جزای درختان... با درختانی که مثل ِ تو قلب های سوراخی روی شان کشیدم و گذشتم! قلب های سوراخی روی چوب که جای همه ی دنیا تویش خالی بود! جای تو... پایی که درخت ندارد... توی قلب ها جای اینها خالی بود... قلب های سوراخی با تیری رمانتیک که چشم درختان باشد بی های هوی مژه و دادستانی ِ دست زوایای منزوی ِ مبارزه... عقل مسیر بود باقی ِ قضایا پشم است! نه انسان ... نه عشق... نه مترسک... مسیر کشتزارهای گرسنه ی خوداست که جا می گذارد... مسیر سرزمین ِ انسان است بی که درخت باشد بی که رودخانه ای شود...
بازتاب ِ انزوا در زاویه ی بی راز... - ول شان کن! از کنار ِ الکلی ها و گداها رد شو! اهمیت ِ آدم هایی که زده اند به سیم ِ آخر تنها در آلودگی ِ خیابان هاست شهروند ِ قانونی باش که غنای بیابان ها باشی غذا و آداب ِ معاشرت و عادت های ماهانه اش... پوسترها و اجتماعات و اعتصاب های سربراهش...
تحجر ِ احجام در فیزیک ِ زجر ِ مدرن... - باغ ِ وحش ها را کنار ِ شهر بازی ها ساخته اند برای بچه ات مکعب هایی را بخر که ویران شان کند و کمی پازل ِ بی خطر که وقت ِ چیدن پارگی شان به چشم نخورد! دایره ی بچه ات را پر از شیر کن! انسان ها همیشه باید یک پستان ِ گاو با خود به شهرها برده باشند!
آی آزادی! بیاخ! چشم هام را باختی به زبان! حالا میان ِ شهری که در زبان خیس خورده فقط یک مسیر ِ تو خالی هستی با تیری رمانتیک روی چوب ِ درخت ها که در شدند! از کجای خوشبختی ام شروع کنم؟ (نمی دانم... بدبخت شدم!!) قبل از همه ی شگردهای خوشبخت زیستن درخت هایم کجاست؟ خانواده ام... عشقم... صداهایی که نشنیدم... هنوز ضجه می زند زاویه ای که در آن نمردم! من زمین ِ خیانتکارم! یک دایره ی زیرک با چشم های خیس...
17/آگوست/2004 استکهلم
|
|||||
          |
|||||
