|
شش شعر از کتاب انضباط قوطی ها
پوتین های جسور و گستاخم بر صخره های سالهای همین حالا با آن شیار های مورب مثل پنجه های ساعت شماته دار صبح که زنگ می زنند زنگ می زنند و پوسیدگی آغاز می شود
پس ؟ پس من که جوانم و عضلاتم از آتش و انرژی امروزها پر است پس من که پیچ می خورد این عقربه ها دورم با دست های بسته با طناب وقت از صخره تاب می خورم و باد می آید
من که کوه را مثل دقیقه ای برای تفریح تسخیر می کنم و تنم را در می آورم و نمی پوشم و در خواب فکر می کنم به تن تو
یا من که جنگ و صلح برایش کدر شده وقتی که پوتین ها از جوی لحظه هاش گذشتند و قطره های وقت به خون کودکی بدل شدند
من که نمی دانم نمی توانم از چرخش این عقربه ها هیچ بفهمم ازچرخش تنم به دور خواب ازرقص این طناب بر روی دره های نیمه شب فروردین 82
بهار بی دندانی که به خانه ی من آمد گرسنه تر از آینه بود زیرِ زمین روح استمنا می کرد و ار ضا نمی شد آینه مرا بلعیده بود همه ی شکلم را تا مرا در آلبوم گم کرده باشند
روح با سر تراشیده عکس می گیرد کارت پایان خدمتش را در آینه می اندازد تا بهار چاردست و پا شعر بخواند
حالا نمی دانم کدام طرف آینه دوستت دارم . تابستان 80
باید قیچی تیزی پیدا کنم این کشوری را که به نافم بسته اند ... بند نافم را ببرم دنبال خودش می کشد بدجوری بد جایی باید حرف بزنم شلاق بزنم دریا را کول کنم این کور را البرز را تا همانجا که تیر آرش رفته بود تا همانجا که آتش نفت روشن بود حرف بزنم حرف های بدجوری ... گیر کرده توی قیچی بلدم ماشه را بچکانم قطره را ... تا تب نکند بچه ام جلو نیاید پول اسکناس های تیزی که سرم را می برند اما بند نافم بدجوری ... استفاده می کنم از حرف ها استخاره .... استخاره .... نفت تزریق می کنم اعتیاد بدی ست تمام که بشود حمام برای همیشه سرد می ماند بو گرفته ام پستان هایم شیر ندارند مادرهایم بد جوری .. فکر کن این جاده کجا می رود که دود تا چند متر آنطرف تر را نمی تواند ببیند و استفراغ نفتی ام همین حرف هایی ست که نگفتم !
24/10/81
روحم دامنش را جمع می کند نه این که آلوده اید ... نه ! می شناسمتان حباب های عفونت سگهای گربه صفت در میان شما زندگی نه ! که زنده بوده ام هیچ نیستید جز ماسک های تهی صورتک هایی بر وقاحت قورباغه ها خمیر دندان های چرک و مرگ پیامبران قانونی فاضلاب های دروغ و تهمت
من در میان شما بودم سگی میان سگان ماسکی در بالماسکه عفریتی در جهنم روحم آلوده ست و از آن این شعر آلوده
راهی نبود جز خروج از میانتان و دریچه ای نبود چز مرگ
از آن لحظه نامه نمی نویسم شعر نمی گویم درد نمی گیرم تف نمی کنم سر بالا که شما منید ومن شما چهاپایان متفکر در آخور روزنامه ها سگهای چهار چشم در بانک اجتماع میکرب های اقتصاد و شعر تعفن قدرت
من از شما هستم
صبرم می گوید بشاش و مسخره کن اما من به خجالتم گوش می دهم که با دستهای سرخش دامنم را جمع می کند
دارم می روم !
اردیبهشت 82 - استکهلم
در سخنرانی مرگ سکوت بر صندلی ها جیر جیر پایه هاشان موریانه های جاری به سمت مرکز تو بر صندلی ات مرکز بی مرکزیت جهان قورقور ترافیک لابلای تورها و دام ها که گیر افتاده و می خشکد در ته مایه های رنگ قهوه ای آسمان ما با بینی های بهم چسبیده خیره به چشم های هم پوست مان خالی مرکزمان منحرف دست هامان روی زمین دنبال چیز تیزی می گردند سخنرانی ِ مرگ در تالار جمهوری تلق تلق استخوان افتادن پرده
پاییز 81
در دویدنی خلاصه شد همه ی زندگی مردی که می خواست از تکامل بالا برود تکامل برعکس رو به بالا بالای درخت ها تردی شناسنامه ام .... شق و رق سلامی که می کنم سبز است ؟ وقتی که بالا می رویم از هم ؛ شناسنامه ام خوشبختی ارزان شمعی بر لبه ی پنجره خیره در سالخوردگی شب بالا که می رود از مرگ پایین می افتد از خودش اشک ها و شماره هاش ، من ؛
ترس را از عشق یاد گرفتم ترانه در تاریکی بازوهایی که در امتداد مرگ خواب رفته اند همیشه خواب دیده اند خالی اند از خواب پریده اند .... دراز شده اند رو به عکس ها گفته اند سلام !
همیشه عکس گرفته ام همیشه همیشه از پایین تا بالا بالا که افتاده پایین ؛
عکس .... درگیری های لفظی و فیزیکی ..... فلسفی ..... عاشقانه ...... عکس های سیاه و سفیدی که در موزه ی خردسالی ام خواب دیده ام
در چند نفری که هستم مادرم گم شده یکی شان دلداری ام می دهد یکی سرکوفت می زند گم شده جایی درست بین شب و روز ..... سکوت و کلمه ..... دقیقا از گمشدگی عکس گرفتم گریه های بچه ام حجم بی شکلی از کلافگی خانه ی اجاره ای دود سیگاری که روی آخرین پله های گریه محو شدنش را سقوط کرد گریه .... سیاه و سفید .... عکس ..... تکرار می کنم مقصر کسی ست که نمی داند نمی دانم این فیلم توی دوربین گذاشتن از کجا شروع شد ! گریه ..... سیگار ..... پله ها .... گریه دیگر به سراغم نمی آید همیشه ی خبیث .... اما در جایی از زمان پدر و مادر فرضی ام دست تکان می دهند همانطور زیر دندان های همیشه که با تمام وجود ایستاده دست تکان دادن برای موجودی با چمدان روی شکل خودشان با تغییرات طبیعی شان در پرسپکتیو نقطه ها روی پس زمینه
برای عناصر جغرافیایی بی پا ، بدون دست شناسنامه کافی ست تا عکس ، واقعیت باشد !
گریه روی نیمکت نشسته صعود فانتزی سوار دقیقا سیگار همان تشکل زمان نقطه ای که روی شعر می گذارم تا اسم شعرم باشد مثلا در صفحه ی بعد پشت عدد یک اسم بچه ام زیر زندگینامه و همسرم و صفحه ی آخر همه ی من مردی که رگهای این شعر را با تیغ امضا کرد فردا تابستان 81
|
