|
گذشته هومن عزیزی
در نفس هاي بي تو شهر مکعب تميزي ست که عکس بي تواي ام را تکثير مي کند تکثير مي شوم و کپک مي زنم و ويراني دروني مکعب نماي چهره ام را تغيير نمي دهد
فقط بوي دود مي آيد بوي سوختن چيزي لابلاي چيزي کسي توي کسي کسي بدون خودش و خودش بدون خودش
صداي عکس هايم قدم مي زند در قطار ها و خيابان ها در لباسهاي زنانه و اونيفورم ها صداي قدم زدن مي آيد و من چند سانتيمتر خميده تر از خودم هستم دست هايم در جيب هايم گم شده و آدرس مرگ را پيدا نمي کنم
گذشته نفس هاي با تو گذشته چشم بندي ست که نمي گذارد جلوي پايم را ببينم در گذشته راه مي روم با لب هاي آويزان جنازه اي که مرگ را پوشيده اما باور نمي کند تنگ است تنگ اش است وخوب مي داند که تنگناي فرصت ديگر ويزا نمي دهد
غريق آدرسش را به رهگذر نشان داد و موزاييک هاي پياده رو را تا خواب دنبال کرد
حالا گذشته است من با افعال مضارع گذشته را صرف مي کنم
حالا کنار عطر تو هستم در چارچوب مقتدر قانون شکل صريح و بي هدفي در خود سرگيجه ي دواير تو در خون من ايستاده ام بغل خط کش اندازه ي دروغ و تهي هستم خط کش همان که دست معلم بود من هم همان ، همان که تويي، ملعون !
فرصت هست ؟ مي توانم راهروي خداحافظي را با قدم هاي کند تري طي کنم ؟ مي توانم روي پله هاي آخر بنشينم و مکعب ها را بشمارم براي گريه کردن فرصت هست ؟
بايد آينه که چهره ام را در هم شکسته نشان مي دهد رها کنم به سمت شکستن و دست هايم را در امتداد شانه هام رو به سرنوشت بگيرم من مرددم منتظر سايه ام که يک عصر گم شد و دالان عصر به پايان نمي رسد روي پله هاي نيامدن نشستن لاغري ام را عاجز کرده
کيه ؟ مي توانم بپرسم ؟ اجازه دارم دست بزنم ؟ دروغ بگويم ؟ مي توانم از روي نرده ها بپرم ؟ صورتم را در شن فرو ببرم ؟
بايد درست روي همين خط به خانه بروم آلبوم و گذشته را گم نکنم يادم باشد در را ببندم و تا آنجا گريه نکنم ...
صداي قدم زدن و مکعب غرق از گذشته مي آيد از دور دور تر از دريا و آدرس من و سنگ نشسته ايم و نمي پرسيم
نصيحت کردن را خوب بلدم زندگي را نه روي کاغذ مي توانم آدم باشم در آينه نه تصويرم اسمي نا آشناست با حرفهايي غريبه تر که خوانده نمي شوند
مي تونم اسممو بپرسم ؟ ماني ؟ حالا حالا بايد منتظر بمونم يا آب زود بالا مي آد ؟
بودي دود مي آيد بوي سوختن کسي که اسم ندارد بوي سوختن شهري که آدرس ندارد اسم ها آدرس ها دروغ مي گويند حرف و شماره اند اندازه ها را نشان نمي دهند شکل ها را زيبايي ها را اندازه ي چقدر دوستت دارم را از زير آب زير خاک دوستت دارم را پيراهنم فندکم خودکارم عاشق تواند از عمق حيرتم دوستت دارم آدرس تنها مي تواند مسئول اعدام باشد طناب را بکشد خشک و رسمي و گزارشش را با عدد و ارقام به فيزيک تقديم کند
من خستم نه از قدم زدن از چشاي تو که وق زدن و به سکوت کپکا گوش مي کنن وق زدن و تو چشاي من دنبال دروغايي مي گردن که مي گم
لب هايي را بوسيدم که خشم بودند و کلماتشان آتش را ميخکوب مي کرد در چشم هايي خيره شدم که به دين اجازه ي خواب نمي دادند دستي را فشردم که کلمات را به سمت جسارت شلاق مي زد فراموش کنم ؟
مي تونم تو چشاتون نگا کنم ؟ مي تونم دستتونو ببوسم ؟ مي تونم گريه کردن رو مسخره کنم ؟ مي تونيم لبي تر کنيم ؟
لب هايمان خيس و شور از اشک و دريا به ترک هاي هم دست مي کشيم و فرو مي رويم
بوي دود و صداي شکستن مي آيد آدرس خيس را زاويه ات نسبت به سنگ پنهان مي کند زاويه ها مقصرند زاويه ها سوء تفاهمند سوء تفاهم مطلق ما را چيز ها را کنار هم در هم از هم پنهان مي کنند
بوي دود مي آيد بوي استفراغ مزمني که بالا مي آيد بالا مي آيد و با آب قاطي مي شود چهره ي تو که آغشته مي شود با دروغ لبهاي من که با ماتيک
ببخشيد دستم خيسه !
آدرس موزاييک ها مستقيم است و امتدادشان مرا به من و تو تقسيم مي کند لي لي کنان ببخشيد ساعت چنده ؟ ساعت از مد گذشته و بالا مي آيد بالا مي آيد و فرو رفتن در گذشته در آلبوم فرو رفتن در آينه فرو رفتن در خود فرو رفتن در کپک فرو رفتن را قاب مي گيرد
من چهار زانو روي سنگ مي نشينم زاويه ي چشمم را با گذشته تنظيم مي کنم با عکس ات شام مي خورم بوسه ام لکه ي شرم آوري ست که در تند ترين زاويه ي زمان بايد پنهان کنم به خودم مي قبولانم که هنوز نباخته ام
با دستهاي خيس دست مي دهيم و رطوبت لبخند هامان را زخم ها مان را با هم عوض مي کنيم گذشته گذشته است حالا دوطرف لي لي کنان روبروي هم ايستاده ايم منتظر که آينه فرو بريزد
17 آپريل 2004
|
|
