هومن عزیزی جنبش چروک ها
شهر نم نمک غروب می کند بارها و کافه ها در حباب سکسکه ی الکلی ها فرو می روند پلیس ها و فاحشه ها در حاشیه ی عصر ایستاده اند اعصاب پاهایم گواهی می دهند که می دوم و دست می کشم به جهان خیالبافی ام وادارم می کند که جهان را به حافظه ام بسپارم و این یک پک آخر را زیر پای قانون شکنی خاموش کنم دست می کشم به پرده ها به میله ها به سیم های خاردار و شیشه های ضدگلوله دست می کشم به جمله های عاشقانه و دروغ ها ... استنباطم از ارتفاع کوتاه چشمانم – که قدش به قانون نمی رسد – پخش نیمکت پارکهاست ! و تاکسی ها را با حرکات شدید دست می پراند !
از حاشیه ی شهر چروکهای پوست آغاز می شود زنجیره های غروب که تورم پاها را رسم می کند ! من خیال می کنم که روی پاهای جوانی ایستاده ام و شیشه های خانه ی سالمندان تابلوهایی از صدای پیانوست ! که چک چک قدم زدنم در فضای جمجمه می پیچد گورستان کمی انطرفتر از حواس پنجگانه ام خمیازه می کشد و طنابی را به نقشه اش نزدیک می کند که گردنم را زخم کرده تا چند ثانیه می توانم حس کنم و بو بکشم ؟ او که حالا تنها فرورفتگی بالش است در کدام سمت مختصات حافظه ام خوابیده ؟ عضلاتش در کدام برگ از درخت می افتد ؟ از کدام فنجان قهوه بخار می شود ؟ پستان شیرخوارگی ام در کدام لیمو یا در کدام انار می رسد ؟
در ریتم کند نفس های ظهر در محاصره ی سپیدی دیوار و ملحفه اقتصاد کوچک و اندوهم بر لحظه های کند زمان تقسیم می شود و قطره های حافظه ام را پرستار به سرمم تزریق می کند در خونم جریان دارم در عضلات قلبم که تند می زد زیر مشت و لگدها
و چشم هام درمانده از تحدب سرعت و زانوهام که لرزش را تا حالا ادامه داده اند
که تند می زد در بوسه ی آتش و لمس پوست کشیده اش در بوی سرگیجه آوری که عشق بازی دارد !
موهام که در خاکند و جای نامعلومشان برای من نامه نمی دهد آینه تصویرم را اغراق شده نشان می دهد کشیده و له شده ؛
از شبهای دراز سیگار تصمیم های منطقی جوان کاغذ واژه های بزرگ چشم های پف آلود بعد از ظهر
چروکها در تمام حواسم تکثیر می شوند ! ترک می خورم و فرو می ریزم
تختخواب کادر من است وحرکاتم در کمپوزیسیون مرکزیش شکلی شبیه استیصال دورم از دور خیال می کنم می دوم دست می کشم جهان را به حافظه ام فرو می برم و فراموش می کنم
|
|
