زانوی پنجره

هومن عزیزی

جای دست های بوذینه      بر روی آینه

امضایی مدرن که تابلو را    به خانه ای دوبلکس می پراند

و آقای کراوات     عینک پنسی ظریفی ست که میهمانان را

                                   به تماشای تابلوها      خیره می کند

موسیقی مدرن     گیلاس ها و بطری ها را بالا می زند

و خانه تکان می خورد      آرام

دست ها تمیز است

کراوات ها خونی

روی میز     رفته توی ظرف

                 و جهان سوم حالا کم کم پیداست

                  پشت همین پنجره

                  که کارخانه های اسلحه و واژن ...

                  و عکاس های پورنوگرافی

                    که از هر کجایش که بخواهی

                      عکسی برای ارائه دارند

          و بچه - جهان سوم را می گویم – همیشه خون آلود می آید بیرون ...

سر میز     صدای چنگال ها و تفنگ ها

              و گاهی  ناله ی موشها و بچه ها       از پایین

ما سر میز نیستیم

عادت داریم روی زمین غذا بخوریم

گاهی هم تکیه دهیم به پشتی های فئودال      که ممکن است جاخالی دهند !

ما عادت داریم      روی زمین     گوش بخوابانیم

                                           و صدای تاریخ را بشنویم    که می رود

                                                                               و نمی آید

ما منتظر هیچ چیز نیستیم

جز لحظه ای که باید دست ها را     روی زانوها گذاشت

                                            و به گذشته فکر کرد

جز لحظه ای که باید آه کشید

                        دزدانه توی پنجره

انتظار     تنها چیزی ست که خیال نمی کنیم !

                                                                         2003-12-18