 |
|||||
|
|
|||||
|
|||||
|
شعری از محمدرضا جعفری
ديدارکه به قبرستان باشد آخرش هم حتمن من بايد ساک به دست رد کفن ام را بگيرم بخوابم توی تابوت تا اهواز جيک ام در نيايد مرده ام بعد هر کجا هستم به درک اناری را که می خواند در غروب تماشا کنم سرم را بخارانم و از موهای شما تا بال شعر مثلن پرواز و از خوشی هلو عکس ام قشنگ بيفتد بشکند هيس دارد حرف می زند.
برای همين هم هست که می گويم چه فرق می کند قبرستان به کجا باشد و مرده شور از کجا و آب را برای چه می خواهند وقتی مرده ام و جيک ام هم در نمی آيد. از پاییز82 تا تابستان84
شعرهای پیشین محمدرضا جعفری در مانیها
در همانی ها
«برای ژاله که همه چی بدون او وحشتناک است» 1- خواب چشم های تو وَ دمی که فرو می بری
آشفته ام شاید که برمی خیزم هر صبحگاه وَ هوا می شوم آنی بعد
خواب چشم های تو و دمی که فرو می بری
2- تاق موها وُ داغی لب وَ رعشه ای که بر می آید در اوج
پلک هایت آرام بسته می شوند وَ در آغوش ام آرام می خوابی . ا
3- چتر موها وُ خنکای لب های صورتی وَ نفس های شمارنده تا صبح
اینک ما وُ عشق بازی گلبرگ وُ ژاله آرام عکس مان را بر می دارند . ا
3- سلانه سلانه تا صبح در بستر یک رویا وُ هم آغوشی باد و ستاره
این جا نشسته ام وَ ساعت را کوک می کنم . ا
* تو آفتاب وُ آب برکه ای که من ام
با تبی تند برمی خیزم از اشتیاق ات چلیده می شوم وَ در دوری ات می بارم . ا
* روده درازی چاه وُ ریسمان پوسیده
وسوسه ی سمج لابه لای نگاه وَ سنگی که پژواک اش نمی آید
آن سوتر کلاغ می خندد . ا اردی بهشت84
به ندا و بابك به خدا من روزه نيستم چيزي به خوشمزهگي لبانات نيافتهام تا اين كفارهي شصت روزه را با سيب تو افطار كنم يك عمر گرسنهگي و اين دل سگ مصب كه از لبان تو گشنه تر است چه مي گويي مرا سفرهاي هم قد تمام گرسنهگيهام سير نمي كند چيزي به خوشمزهگي ... نه همين سيب را گاز بزنم بهتر است 7آبان82 خاك را گل نكنيم مشتي بر سرش بريزيدو مشتي بر قبرش و با مشتي ديگر سكويي بسازيد تا فرزندش از آن بالا رود و خاكستان آباد بماند
حيف است خاك را گل نكنيم 28شهريور82 آبادان شعرهای پیشین محمدرضا جعفری در مانیها (۱)
نه نان و تبر
یکی این قاب را بردارد
قرار ما روی پل باشد یا سر همین خیابان نفس هایمان داغ در هم گره می خورند فردا اول تو را می بینند بعد من که روی آب تلو تلو می خورم و خاطره ام تنها در ذهن حباب هایی می ماند که نه عکس مرا دارند و نه خواب تورا و بی هوا می ترکند. عقدم کرده اند به رخت خواب و بالش با مهریه یک رویا که می بافم می فروشم به جشمان لوچ زائوی خیابان که فرمان ارتش بزرگ را در حجله های بی سقف می خسبد باشد خیالی نیست در تعرق این ابرهای گندیده گوش به زنگ آن زنگوله پای تابوتم که رویاهای دست باف به پایم فرش خواهد کرد می دانم
|
|||||
          |
|||||
