|
|
|
|
|
mohsen_k2881@yahoo.com
محسن کریمخانی - کرمانشاه
در عصر تيتانيوم حلقه های نامزدی را محک می زنند!
اينجا ته خوش خیالی است گور پدر دوستت دارم فاتحه نه …! چشمهایتان را به سهراب بریزید
مردی با تمام عاشقانه هایش مچاله می شود در اشاره های دست بهار من
هی نوشتم و خط زدم نوروز روزنو نوروزانه نه ! نه ! آه بهار کدام بهار؟ شاعر که دروغ نمی گوید! بهار من ، کنار قندیل های این شعر، خشکیده بر تن پیچک و « ماهی سیاه » از سیلی سیلی خورده که خون دل می خورد و نه ! با این هوای دودی ریه هام اگر بگویم بهار اتاق ، دور سرت می چرخد و سر به سرت می گذارد (حالا نچرخ کی بچرخ) زبانم لال ، امسال هم مثل خیلی سال هیچ کس به این گوشی حتا به این گوش زنگ نمی زند بدبین کدام است عمو ! خوشبین ها همه از گرسنگی شاعر شدند و من هم که دارم آغوش نداشته را در استخوان های این شعر جیغ می کشم
این شعرهای جوگندمی، از سکوت مردی می آید که شناسنامه اش پشت کرده به اندام های دروغ با راسته های تنگ
و تو ... تو را به جان عزیز عزیزت باور بیار، باور نداشته ات را و سیصد و شصت و چند روز سجاده ات را ببند این آواز شاعر است ، نت های تزویر به پشت بام هم نمی رسد حالا که یادم تورا فراموش شده که شده مثل هزار سال پارسال بیا و عینک پیرچشمی ات را بزن که پک پک پکیده ام زیر خروارها سکوت
بوی مرگ
تکرار می شد زیر پاهای پیاده رو در شعری سوخته و پرت می کرد، خودش را از دهان واژه های عبوس تا همه ی هم همه ها آن روز یکی می گفت : دست مرد ، خالی از خدا گم بود و مرگ بوی نان می داد
گونه های شعر
حضرت آقا ... سرخی گونه های این شعر از شراب نیست پرسیلی است از تو نه! من از دستهای شاعرم ، شاکی ام تو آنقدر بزرگی ! که گاهی زیر پاهایت، له می شویم
تزریق در شعر
و پس می گیرم خودم را از چشمانی که هی مرا سیاه می کند تو هم ، تو را به جان مادرت این لاف های عاشقانه را بردار و ببر و زیر گوش هایی پهن کن که طولشان مثل زبان من ، دراز باشد من تو را به این شعر، تزریق ! نه نمی کنم ، رگهای کاغذ پس می زند تو را شعرهای پیشین محسن کریمخانی در مانیها تسویه حساب
تا هوای کم اکسیژن این شعر گاه به گاه روی اعصابم راه می روی، به درک در مسیر واژه ها یک پلک خیال تو بر من حرام ختم کلام، غزلک امروز، ته مانده ی حوصله سر به زیر مچاله می کند تو را تا شعر نو گفته بودم که شاعرم و در سکوت کاغذ پیانو می زنم، دستم بگیر تو بی خیال در سیگاری روشن دست می انداختی مرا و زیر سقف سوراخ جیبهایم چمدانهایت را بسته بودی، تا ازن آنروز شکستنم بر تن خیابان جیغ می کشید و آواز دستهایم تا خدا لرزید غزلک، این حرف آخر من است یک پلک خیال تو بر من . . .
وقتی که نیستی
بی حضور سایه ات کوچه قدم به قدم خیس در ابری کبود تا پشت پنجره آه می کشد و مردی کنار نبودنت سیگار به سیگار دود می شود
|
|
          |
