خسرو کیان راد

سر گيجه

  دو تا دستام  توی جيبه  ،  خنده هام يه جور فريبه

  همه جا سرد ِ و ُ  تاريک ،  اين  خيابونم  غريبه

  پياده روای  شهر ُ  ،  توی  شب سوت می زنم  باز

  داره تو مُخم  می کوبه  ، نغمه های  عاصی ِ  ساز

  ماشينا ميان ُ  می رن  ،  آدما  توشون اسيرن

  همه ترسم از اينه که ،  روياهام ُ  زير  بگيرن

  هنوز از خودم  می پُرسم  ، من  کی ام ؟ اينجا چی ميخوام ؟

  کاشکی  راحتم  بذاره  ،  مزه ی  تلخ ِ  دياسپام

  انگاری  بُرجای  گنده  ،  دارن  دنبالم  می يوفتن

  مث ِ اون هيولاهايی  ، که تو قصه ها می گفتن

  هميشه  يه  ترس ِ کهنه ،  نمی ذارَتم  بمونم

  خيلی وقته که به فکر ِ ، عبور از  مرز ِ  جنونم   

 تبعيدی 

  يه روزی پرت شديم اين جا  ،  روی ِ سياره ای خالی

  از رو وحشت بود که ساختيم ،  صورتک های   خيالی

  دنيا  با  دست ِ من  ُ  تو     ،     اينجوری  شد که می بينی

  باز می خوای که چش به راهه ،  يه نفر منجی بشينی

  حرفای ِ مفت تو کتابا   ،   تا دلت  بخواد  زياده

   نمی شه  به حرفی دل بست ، که پاهاش رو پوست ِ باده

             من  که  تبعيدی ام  اين جا  ،  چرا بايد بگم  آره

              چرا خم  شم جلو  اون که  ،  ماها  رُ  کرده  آواره  

    از فرشته های  ترسو  ،  کسی حرف نزد  جز ابليس

    ما می خوايم  داد بزنيم  که ، زندگی مون   فاجعه نيس

    شايد  کيفر ِ  دونستن   ،  اين همه رنج ُ  عذابه

    اما  توی ِ  رگ های  ما   ،  رودی از خون ِ مذابه

    فوران ِ خون های  سرخ  ،  دنيايی  ديگه می سازه

    دنيايی بدون ِ  بنده  ،  که  توش  هر کس بی نيازه

              من که تبعيدی ام  اين جا  ،  چرا بايد بگم  آره

               چرا خم  شم  جلو اون که ،  ما ها  رُ  کرده آواره   

                 دوره  گرد

                                        به صفحات ِ تاريخ ِ جهان

                                                                 ضميمه شود !

   گاهی سرخی ، رنگِ ديوارای  باستيل

   گاهی تلخی  ،  عينهو  قهوه ی  برزيل

   يه بهاری  تو  زمستونای  مسکو

   يه نسيمی  تو  شبای  گرم ِ  کنگو 

   هميشه خوابِ  يه جنگل ُ  می ديدی

   که پُر از درختای سبز ِ بلوطه

   خوابِ تو ،  رويای اون مردميه که

   خونه هاشون  تو دل ِ  کوير ِ  لوته

     جای سرزمين ، تو قلبت   ،   صاحب ِ  يه دنيا دردی

    رو تن ِ خسته ی  اين خاک  ،  تو يه عمر ِ  دوره گردی

    ميون ِ برگای  تاريخ   ،   هيشکی اسمت ُ   نديده

    اما  توی هر ترانَم    ،  اسم ِ  تو  نفس کشيده

   تو صدای دختری  کبريت فروشی

   زير ِ بارون ، تو خيابونای  لندن

   شبُ روشن  می کنی با دستِ خالی

   تو می مونی ، سهم ِ تاريکيه  مُردن

   داغيه تَنِشون ُ  از تو می گيرن

   ماسه های  ساحل ِ  مديترانه

   ساده  و صميمی و بی ادعايی

   جنس ِ واژه های  ناب ِ اين ترانه

    جای سرزمين ، تو قلبت   ،   صاحبِ يه دنيا دردی

    رو تن ِ خسته ی  اين خاک  ، تو يه عمر ِ  دوره گردی

    ميون ِ برگای تاريخ   ،  هيشکی  اسمت ُ  نديده

    اما توی هر ترانم   ،   اسم ِ  تو نفس کشيده