امین لطیف کار

سفید

این درون ,

از میان عمق تاریک اتاق

می رسد بر گوش

صدای ضربه ی آرام ساعت

بر زمان

و آن برون ,

جز صدای کوبش برف مذاب

نیست دیگر هیچ آوا

در دل تاریک شهر

از میان ,پنجره در دل دیوار

می زند میخ

پتک سوزان زمستان

بر تن و بر چهره ام           

خوابند , همه خوابند و نیست کس بیدار

تا ببیند برف را

می نشیند لایه لایه

تا کند در بر

جامه ی دامادیش را شب

                                  زمستان 83 _  (آنولیل)