|
parvizmirmokri@yahoo.com
پرویز میرمکری
بر ا ي منصو ر ا سا نلو و كا رگرا ن ا تو بو س را ني ميهنم
تا ا
ر تفا ع نمك
آ خر
ين لنگر گا ه ز خم ما هي و آ ب
فر صت
كو تا هي كا فيست
كو سه
ها رو يا ي سا حل را ببلعند
آ و ا
ز ها ي فر و تن د غد غه نا ن را د ر ز ند ا ن سر مي دهند
كا ر
گر ا ن حمل ا نسان چر ا غ آ ز ا د ي ر ا د ر خيا با ن ها ي تهر ا ن ر و شن كر
ده ا ند
و سهم
ما ا ز خنجر ها ي اها لي خد ا
شيا ر
كو تا هيست د ر حو ا لي قلب كبير
كه ز
خمي مي تپد
سكوت
سلا مت ر فتا ر نيست .
Ottawa January 2006
شعرهای پیشین پرویز
میرمکری در مانیها
د ر ست د ر كو چه اي كه د ر ختي آ شنا دا رد 1 تو را مي شنا سد مرا مي د ا ند ما را و ز يد ه ا ست مر گ سينه به سينه ما را ه را با سنگ بسته ا ست سنگر ي ا نبوه ا ز خا نه هاي كو چك د يوا ر ها ي با ر يك پنجره ها ي نحيف هيا هوي لا غر صميميتي كه به آ ن خو نخوا هيم كر د . د ر ست كنا ر ر و د خا نه ا ي كه تن تو را شسته ا ست و مر ا شنا كر ده ا ست مر گ د ر قا يقي سر خ ر و بر و ي ما با گو نه هاي گل ا ندا خته نشسته ا ست لبخند ي ز مخت 2 صبر ي محتر م سا ق ها ي قو ي . سطلي پر ا ز ز ند گي د ر چاه مر گ فر و مي ر و د طبلي پر ا ز خو ر شيد مو سيقي را مي پز د . march 2005 ottawa parviz
و
از كوهستا نهاي كردستان پرسيدم
چرا در اين دامنه ها فقط تفنگ ميرويد
تكليف گٌل چيست؟
رودخانه اي در آمد به صدا و گريست
كه سرتا سر بهار باران گلوله در زخم ما زيست
مارس 1997
حجم جهان
ا گر پهناورتر از آغوش انسان بود
مي شكست در راهروهاي طولا ني تبعيد
حتي جان سطبري
كه بجاي قلب
ببر در آن مي تپيد
ا ما عشق
به اند يشه هاي ولگرد شنا سنا مه مي دهد
هو يت عاشقانه اگر داشته باشيم
به قا مت جهان مي دوزند آستين پاره ما را
و بشكند
لبي كه طوفان در آن مي شكند
اقا مت يك بوسه زيبا را .
جون 1996
"
هیجده تیر"
تا کی می توانید
در اتوبانهای پر از خون ماشینی از
جنون با فرمان شمشیر برانید
در مساحت آغوش نمانده اند
و کردار ماهی را می شناسند
****
تا کی می توانید
خدا را به دلالی عادت بدهید
رنجها لخت و عریان و بی لباسند
****
و از هزار توی دهلیزهای چراغانی پرده را
از شوق نرده ها بالا می
پاشند
تا رفتار خیابان مختل شود
با طنین این قدمهای متلاشی که از
ابتدای تاریک به انتهای خورشید
دریده اند.
آهای عابران خسته
که کوله بار حادثه دارید بر دوش
فراموش کنید. فراموش
روبروی ما خیابانیست
که آرامش در مغازه نان فروش آن زندانیست.
با من فقط از عشق بگو
که زیباخویان جهان تا زیر خاک رفتند به جستجوی او.
غرق در تو که بودم
بهار همسایه دیوار به دیوار من بود
غافل که شدم
جاده ای بودم لخت و عریان به پیشواز زمستان
بی تو پاییز غارتم کرده بود.
دستهای تو
هنوز هم بوی شراب می دهند
که در خیال نوازش مست می شوم.
|
