 |
|||||
|
|
|||||
|
|||||
|
مهسا معلمی-مشهد
ما با همیم اگر چه سیگارهایمان را تنها می کشیم تا در هیچ سطری از شعر تو اتفاق نیفتم وتوی تلفن نگوییم که دوستت دارم. از موهای فرفری من تا انگشتهای کشیده ی تو وچشمهایت که به آدم خیره نمی شود : (فضا سنگین است تفالی بزنیم ) که دردی داغ از سر انگشتانت به سلولهایم میرسد سرم را به شانه هایت دعوت می کنی وتوی هر سلول یک دوستت دارم نطفه می شود به هق هق می افتم ودر تنت تکان می خورم توآدم را محکم تر فشار می دهی ومن خون دار تر به دوستت دارم فکر می کنم . 0 هم اتاقیم بیدار است دستهایت تمام شده وبهترین فرصت گریه از دست میرود .
درست پشت سرت پشت بوته هایی که شب ملایمشان کرده کسانی یکدیگر را می بوسند . تنهائیت را با سیگارها و قدمهای شبانه لذت می بری کسی به تو سلام نمی کند ورق ها تنها دست خودت می چرخد ( دستهایت از جهان خواهد افتاد ) واز ستون مهرهایت شروع می شود چیزی که زنجیرت می کند مقاومت کن تا هرگز خودت مقاوت کن جهان تنگ ماهی مرده ی توست که لاشه اش را آب تجزیه می کند 0 دستهایت از تمام جهان افتاده است که بی بی دلت گم شده وجنازه ات را آب باید تجزیه کند .
رویاهای سوخته ات را باد در تمام جهان پراکنده خواهد کرد وگلهای سوخته ای خواهد روئید . انگشتان مضطربت روی شیشه ضرب می گیرد . متاسفی که زمین برای همه جا دارد وکسی از اخترک ب (612) برای گریه کردن به گلهای تو نمی اید . آنکه شکل غمگینی تو بود پشت شیشه تا می شد که در مزارع گندم کویرها واخترک های نا شناخته کسی نبود تو مچاله می شوی که زمین هرروز جایی بیشتر به آدم هایی بیشتری میدهد وآنها گلهای سوخته به هم میدهند وبه همه چیز همه چیز عادت میکنند .
شعرهای پیشین مهسا معلمی در مانیها وفردا
که حتما مهم نیست چندمین روز چندمین ماه این چند سال چند قرن متوالیست. همه چیز هم که اتفاق بیفتد دیواره ی فنجان چندان بلند نیست و به سادگی می شود هر کسی را به غم مشترک خود نوشت. روزها به دیدن کسانی می روی که دوستت دارند و دستهایت را می بوسند و پیشانیت را می بوسند دلت به هیچ کس نمی رود. کسی از 950 کیلومتر آنطرفتر هر شب حالت را می پرسد حتی حال بچه ماهی ها را. هنوز دستهای هیچ کس به اشتراک غمت نمی رسد چرا که نشانه های فنجان ترا تنها آفریدند مثل تنهایی تنهای کسی که فکر می کرد پیامبر است فردا در تمام آکفاریم دم تکان می دهند چندین روز تخم می ریزند و برای چندین سال بچه های زشت به دنیا می آید. من پیشانیم را دوست ندارم و دستهایم که قطعا کافرند که فنجان را درست بر نمی گردانند و تنهایی همه ی آدمها از فنجان من بلند می شود فنجانی پر از بچه ماهی ها که مدام زیادتر می شوند. چیزی سنگین جسمت را سبک می کند. بعد تاریکیت راه می رود به سمت قرصهای ِ... ولی سیگارهایت را از یخچال بر می داری و خودت را دود می کنی از پنجره ای که پاهای بدون شلوارت آویزان کرده. تا حدودی باد می آید لذت داشتن مردی که مثل بچه ها خوابیده. من یک فرمانروای پانزده متریم کسی روی تخت ، نامرئی نفس می کشد من به بازوهایش اطمینان داشتم کسی روی تخت سبکتر شده و دوباره دستهایش دنبال چیزیست سیگارت مست می کند و ارتفاع دو طبقه را گیج می رود می رود وقتیکه می رفت هنوز مست بود سیگارهای سالم تمام ملکم را پوشانده بود باد نمی آمد و من همچنان به بازوهایش اطمینان داشتم 000 یک ضمیر سوم شخص شده اید شما باید بروید که من به قطعیت برسم ضمیر سوم شخص مال همه ی آدمهاست.
|
|||||
          |
|||||
