ميرويس موج

 سه شعر

  از ژرفنا تا بالا

  و ماهي

  قطره هاي واپسين نور را

  در ژرفناي زندگي

  آهسته مي نوشد.

  محيط هستي اش

  از آبهاي بي هوا

  تا شهر مرجانهاي گنديده ست .

  و هر لحظه شنا را

  با دو پهلو

  مي كند تكرار

  تا سطح سياه آب .

  و آنك

  زهروان خشك دريا را

  به سوي آشيان خويش

  مي خواند .

  پیشاور – 8 دلو 1369

  آن سوي آزادي

  مدتي شد زين گلستان نغمه ي شادي نيايد

  جز غم و اندوه نواي زين كهن وادي نيايد

  رادمردان را به تيغ نامرادي خسته سازند

  كز گروه بي تباران مردي و رادي نيايد

  چون حبابي هر طرف برپاست تاق كامراني

  زين تنگ ظرفان به گيتي كار بنيادي نيايد

  اختيار خويش بر دست عدو دادند و دانم

  غير ويراني ز دست غير ،‌آبادي نيايد

  زين هوسناكان به جز ترفند نايد كار ديگر

  هم چنان كز خسرو پرويز ، فرهادي نيايد

  پي نهند از خون پاكان كاخ عيش خويشتن را

  زين خدا بيگانه گان جز كار شدادي نيايد

  موج ،‌مرغ آرزو خفته است در زندان غربت

  كي نمايد رخ به گلشن تا كه آزادي نيايد

  مزار شريف – 25 دلو 1361

  خاكستري در گذار باد

  خانه ام در آتش بيداد مي سوزد

  شعله اش تا چتر سبز آسمان بالاست

  ابر دودش در كران كهكشان پيداست .

  شب ،‌تمام شب

  خانه ي همسايه گانم را غروغش مي كند روشن

  ني چه گفتم ؟!

  خانه ها را

  كوچه ها را

  شهر ها را

  مي كند  روشن

  هيزمش از استخوان من .

  واي – اما – صبحگه بيني

  در گذار باد يغماگر

  مانده بر جا ازمن تنهاي تنها مشت خاكستر.

   پیشاور – 12 حمل 1370