مجید امید
سرود عشق
خراش نشاًت
آور تیغ تمشک
در
سکوتی که جان
جنگل را
به کرنش می
میخواند
و خاک را به گسترش بارور شدن
تن
در پناه قامت
، درخت و بوته و چمن
با تماسی به
وسعت دوست داشتن
سرود هستی را
میخواند
و در سهمی
جاودانه از بودن
بکارت شریف عشق را
حفظ میکند
تا
کسی بیاید
کسی
دیگر
کسی
برای عاشق شدن
رشد
و
تکامل هزاران ساله جان
و چه زیباست
آن هنگام
که
طراوت مستی زای شبنم جنگل
بر
گامهای دو تن واحد
اندیشه باروری
آینده ای روشن را
تصویر میکند
آینده ای که
کار ونیاز
در کمال مطلوب
استقلال
جدا
،
محاسبه می شود
1362
تهران
تنگنا
فقر
سياه و
تنگنای
زيست
نيازم را
به مردان آز
هديه داد
تا زور مرده
شوی
به بقال و
نانوا
نچربد
آنک
تن
صبور من
شکسته جام
خرابات رندان و
بسترم
حج تمتع
قصابان
گرانی نان
دو راهی آهنگ
به يک سو حراج
تن
به
ارزش نياز
دگر سو فروش تخصص و تن
همراه
که نه هم سنگ
با نياز
پس حراج تن
تنی که هنوزش
در نکاح عشقی
ست
که روزی در
آشفته بازار هجرت و هوس
گم شد
و بيگانه را
به پایبوسی
هرزگی اش
_ که نه فرهنگ
و دانشش _
شتافت
ره
آورد اين هجرت اما
جز اين همه
پرسشی هميشه
تلخ :
ما را چه شد
چه شد پدر
آری پدر
ديريست در اسارت دلالان کار
از اِکی
بُوکُورو
تا ناگويا
گورستان به
گورستان
به جستجوی
ساکی
و ين
در چپاول مرده
گان شهر
آری پدر
يگانه واژه
نان آور واژه نامه ها
آخرين نشانش
سيدنی
از کينگ کراس
تا کلوب های
شبانه
جويای دخترکان چشم تنگ
اما تو
نازنين
تاباکت مباد
که هزاران پدر ترا اينجاست
کرمينه های
تلذذ
ظلمت رخسارشان
در حجاب نور
ودستان پاکيزه
از وضويشان
حريص مرمرين
سينه های بى کسی ام
تا نانی برای
تو
و سهمی از هوا
برای من
تا فردا
که فردا
که شايدم فردا
روز موعود عدل
روز سنگسار تن
روز مرگ من
پس
پاره نانی
بايدت
در آستين فردا
نازنين
نازنين من
اکتبر 05
سيدنی
شعرهای پیشین
مجید امید در مانیها
توازن
تاب غضروفىات را
غمگنانه خنديدى
هم وزن خنجرى
كه به قلب نابخردىات زدى
بدان رو كه چيره بود
پنجره هاى باز باورت را
باورى كه اينكش
به بون پيوندى نادان رسيده كه يك روز
پنداشت
عاشقانگىست
كه
حسى خام
سرشت نيازت را گولى شد
بر اين پيوند
به
ديگر رو
خواست تن
ـ و تنها خواست تن ـ
كه نه نياز جان را
جز عشق
نپنداشتى
شيداى شمس نبودى
كه بدانى مهر
بى
خرد مُهر دل به كس نگشايد
گلبان نبودى
تا
بيابى عشق
ريشه در خاك بايدش
نه در بستر
آندم كه زرنگار سفره اين پيوند را
له له زنان
به ذل نشستى
سپهر ياد و مانت هنوز
آكنده از
ستاره هاى عشق پيشين بود
كه كامى بدان نرفت
چه
ابلهانه ميرقصيدى
و چه مستانه ميخنديدى
گوئى در انحصار توست
تنها تو
وسعت زمين و
قلمرو شادى
گوئى
حيات
به سوگ نشسته ى حسرت پيوندىست
كه تنها چون تورا ست شايسته
كاواكى خودكام
فارغ از غم جهان
امروز تو ميدانى
پس دريغت را
شتابى اندرباى
بايدش
شتابى اندرباى
تا پريدن
فراز آزمونى ديگر را
فرو نشستن
اينبار امّا
بر شاهين توازن نياز جان
و تن
هم سنگ .
چشمهايش
آنك
فراچنگ كابوس
پريش و
بى فروغ
بازتاب هزاران پرسش اهريمنى
بى پاسخى اما
چند
چشمانى كه پيش از آن
سربه سر نشاط
سرزنده
بازيگوش
آنك
نيازمند شب
از سودن بالهاى مهربان نور
در حياط بند
فشرده پلكهايش در آغوش هم
خواهشگر تاريكى
شايد ش
دوبارهِ سلول
چشمانى كه پيش از آن
كاوشگر بامداد بود
و روشنايى روز
عاشقانه
پى گير
وآنك
ستايشگر نفرت
در جدالِ
تازيانه و پوست
چشمانى كه پيش از آن
مهر را جستجو ميكرد
بى شكيب
پى در پى
چشمانى كه پيش از آن
نشان نماك
و اينك
خاك خاوران
ژانويه 05 سالزبورگ
شعرهای پیشین
مجید امید در مانیها
در ستايش انسان
بی پرده راحتت کنم
چَغوزيم
که در حماقت محض
غوطه می خورم
با پارنجی زرين
تا همه
بدانندم
جاناوری که حامل انواع دانشم
- دريا دريا فن آوری-
که تمدنش ميخوانند.
حيوان ناطق تاريخ مدونم
بی شک
زان روکه ابزار ساز ماهری
ازبدو ظهور-آدمم-
پَهلَونژاد حريص خوردن و
پيرايه ام
- هر چه شد-
بيگمانآزمند
تنوع خوابيدنم
- با هر که شد
-
بی پرده راحتت کنم
جنم بد سگالي ام
در فروغ نور
به پندار خويش نوعی ام
چراکه
گول بی حريف باور ياوه های رسانه ها
و گوشبنده زرخريد- پيامبران مراکزتجارتم-
مراکزی که در ازای فرو ريزش
مجهول
آسمان رَند جهانی اش هنوز
تاوان خون ميدهم
به لطف
گر چه با هوش ترين جسم خاکی ام
اما
آنجا که جزم نامه کشتار ملتی
با فزون آراء ملتی ديگر به تأييد می رسد
آنجا که خدايان زور و زر
بنام پاسداری زمين
آشتی وآرامش
بی پناه قلب خلقی را
آوردگاه
يکسويه
آتش خويش ميکنند در غارت ذخاير درونی ام
و افتخار ملی ام
حمايتی ست
و نيزم
سکوت
به کشتار بی دفاع ترين عضو اندامم
ذکاوتم
تنها
در ابتذال و نان و هوس
خلاصه مي شود
با هوش ترين جسم خاکی ام
اما
در کسب منفعت روزانه ام
نه درک بالغی
در تميز نيک و بد
من از نگاه جمنده های دانشبُد
که در زايش و تلفيق ذره های تباهی حيات
افتخار تاريخند
موش زبون
سنجش ريزه جانوران زيانکارم
در زرادخانه پنج پهلوی
سوداگران مرگ
چرا که با حماقتم
- همانا سکوت –
به نابودی محيط بود
کمر بسته ام
کمر همتی بلند
نان را به نرخ روز مي فروشند و
من نيز
آنرا به نرخ روز مي خورم
و افتخارم نه بيش از اين .
بی پرده راحتت کنم
گر چه باهوش ترين جسم خاکی ام
اما
در ابتدای تاريخم از دريچه ی شعور
و از من فقير ز پندار نيک
تنها
جمع کوچکی
بدنبال آدميت است
جمعی که پاسدار
خرد و
عشق و
راستی ست
آنان که بی نياز
خورشيد را به ميهمانی نور می برند
نوری ز ايمان استوارشان
به مهر
آن سربداران گمنام خاک.
٭٭٭
سپتامبر 2004
اولين واژه
دوست داشتن
واژه ای زيباست
با نه حرف
باورش
هر ناتوانمند زبونی را
تحمل نيست
توان کوه ميخواهد
گرانباری اين باور
وجان دل
ومنظوری خوش از
انديشه های پاک
دوست داشتن
باوری فارغ
ز آز جسم و
خواهش های نفسانيست
در اين معنا اگر
شيدائی و دانش
در آميزد
در اين معنا اگر
دانائی پويا
به انسان
مهر آموزد
واپسين و
اولين واژه
همانا عشق خواهد بود
که در اعماق جان و جسم
مي کوشد
و مي پويد درون روح انسانی
برابرهای بودن را
عشق
ملموس است و
خاکی
و در رويا و در
افسانه های دين
نمي گنجد
عشق با ترفند عرفانی
و نا مکشوف
بيگانست
و بی ترديد
در بازار سوداگر
به دکان های پر تزوير مذهب
روی مي بندد
گر عبورش ناگزير
آيد
عشق با تاريکی و ظلمت
نمي جوشد
که خود
آذين گر نور است و
بيداری
مي رود تا ارتفاع يک تکامل
می رود تا قله تفويض جسم و جان
به يکديگر
عشق آنی نيست
عشق
فانی نيست
عشق را باور ببايد
همچنان که
خاک را
و تن سهم سزاوارش
از اين باور
لذت نابي ست چون
باران
بر تن
خاک تهی از غش
========
شهريور 68 تهران
شعرهای پیشین
مجید امید در مانیها
بياد فروغ
بيش از اينها
بيش از اينهاميتوان
باعشق
باايمان
صدای درد مردم بود
ويا بی درد و خنثی در رذالت زيست
بيش از اينها
آه آری
٭٭٭
ميتوان با لاف عرفان شعر را منظوم ساخت
در تصوف عشق را پيچيد
و يا حق گو
تنه بر شمس مولانا زدو
در باطل خود زيست
ميتوان در شرح يک کولی وش خنياگر مرزيده
| 