ديوار کاه گلی 

هدا رستمی

روی تختش دراز کشیده بود و با انگشتش رو سقف سفید اتاق نقاشی می کشید... کاری که از بچگی موقع فکر کردن انجام می داد ،تنها فرقش با اون زمان این بود که حالا سقف سفید ِسفید ِسفید بود و بچگی یه دیواره گاه گلی...
نفس می کشید و با هر بار داخل بردن هوای سنگین اتاق که پر بود از دود تفریح هم اتاقی هاش تخت چوبیش جیر جیر می کرد... سنگین تر این هوای غربتی بود که بعد چند سال تازه روی قلبش سنگينی می کرد.. حس می کرد داره خفه می شه... دستاش شل شد و چشم هاش گرم...

****

خواب دید .. مادرش رو  و خواهرکش  رو که هفت سال پیش که عصیان کرد و پرید و پرید کوچیک بود..خيلی کوچيک... مادرش پیر شده بود و پدرش کنار رودخونه کوچکی چمباده زده بود .. خواهرش اما همون اندازه... می خنديد .
خواب دید برگشته... مادرش صداش می کرد و خواهرش با لبخند نگاهش می کرد...
 اما پدر ،حتی نگاهش نکرد...خیس شده بود و نگاهش می لرزید... حس کرد داره خفه می شه که.. از خواب پرید.
 

****

نه می تونست پا روی غرورش بذاره و برگرده و نه...از اون روزی که با پدرش دعوا کرد و مادرش رو هل داد و رفت و رفت خیلی می گذشت... اما هنوز... دلش برای ده شون.. برای مادر؛ برای خونه و دیوار های کاه گلی اش تنگ شده بود.. برای بوی بارون و بوی درختای انار .. بوی پدر و بوی تنش که همیشه بوی خستگی می داد .. برای خواهرکش و خنده هاش ..برای دستای مادرش که...

****

 نبود.. هیچی سر جاش نبود... و هیچ کی... کوچه ها .. درختا و .. و خونشون...
جایی که باید خونه قدیمی شون با اون دیوار های کاه گلی باشه و تنور مادرش داغ و روشن جلوش بسوزه خرابه ای بود و جلوش ... و جلوش پیر مردی که همسایه می گفت از وقتی زن و دخترش با ریختن دیوار رو سرشون مُردن حافظه اش رو از دست داده، انار می فروخت...

آبان 84