|
|
|
|
|
آرمان سلاح ورزی تیموتائوس دور ِ سیخ
1 در یک روز ِ بیست و سه کاسه های شیر گود شدند. در یک روز ِ بیست و سه دو لایه آسمان می ریخت
ریلی وصل کرده بودند به خودشان ریلی دو لایه آسمان می ریخت که می پوشاند اَشکال ِ روی ران هایم عق تا پنهان بماند که : « ران ها هرگز به زانو نمی رسند »
بدن داده نشد به من!
رشته هایی از میان حلقه بیرون که می کشی - تابیده دور ِ مو – دیده نمی شوند.
روی ابر ِ منظره ی نقاشی ِ توله ات ساخته ام شد همسان با دایره های دریده! معماری ام قل می خورد برج ِ ختنه نکرده.
پاشنه از نمک بریده شده سر می خورد روی کناره ام، مَج و معوج در حال ِ مایل شدن است آشیل - زاویه ام گوش اش را گم کرده... کسی کسی ندیده؟!
دو طناب دور ِ لب چاه لم داده بگیرید....بگیرید گوشه هایی را که از بالای گلو می افتد!
2 در یک روز ِ بیست و سه و اندکی صبح ِ دیر
دو لایه آسمان می ریخت. در کناره ی داخلی ِ ران پوسیده اند شلوار هایم ...و بیرون می افتد حباب و یکی دیگر دیگر بالا می آیند از صابون ِ پوست! مثل تخم گذاری.
دو لایه آسمان نریخت گوشه های ران کاغذ ِ خوابیده بر اگزوز ها اسپانیایی های اگزوز جنبیده پاشنه های کفش تق/تننگ/ خاخا...اوله ی!
سرخ؛ بالکن ِ ویژه ی کشتی بسته اند به میخ ها در حلق اوپرا گیر می کند... سالن بالا می آورد سیم های فلزی ِ زیر دامن ها را ! و چشم های بسته به کش و "یو یو " ...
تنها می مانند اگزوز های سر به هوا، در ردیف هاشان ، که بیرون ریخته از ناف ِ اسب آبی. آه! گاو است؛ نرم و ماده.
در یک روز ِ بیست و سه و خیلی ظهر!
دو لایه آسمان
پُرز ِ سیاه ِ زبان رشد می کند
دو لایه آسمان می ریخت حواس / که از کنار لب می چکند / نیست، و پرز ها بی هوا راه- پیمایی ِ "خزان - خزان" می کنند روی سینه تا شرمگاه ماما! سیاه شد! هوررررااا ! پنهان کنید شرمگاه ، زبان و مسیر پرز ها را! بدن داده نشد به من!
تار عنکبوت حلقه می زند زیر ِ شلوار ات، حلقه های حامله فرو در من می روند.
تکثیر می شدند سلول های نیم متری! مفصل همیشه دور می زند دور ِ جای خار. رگ های سر و ته یکی کرباس بگذار میانشان!
از نحاغ ویولن سل چیزی چکید! ویولن های آبله! زیر ِ منی می شکند تخت... - نمی شود! " ملافه " کنار نمی رود! 60 ملیون جمعیت خشکیده لا - ش... سنگ قبر های سر ِ سوزن گِل دوزی شده رو - ش .
3 در یک روز ِ بییست و سه و کِی ؟!
دو لایه آسمان منحرف شده بود! و تاب تاب می شد با نسیم...
کلاه های کاسکت یکی به چپ ، یکی به راست! روی شان تک تک سنگ اَک هم اندازه...
فاحشه یر طاق ِ سپیده دم آویخته از مژه های مایع به پالتو
دو چرخه به چه کار می آید یا تبر! خیلی زود و در یک روز ی بیست و سه / اندکی سرخ!
دو لایه آسمان... چه می دانم
و پهلوی راستم افتاد گم شده پهلویم راست کسی ندید کسی؟ چه گود است گلوی دکتـــر! بگذار بمیرم!
می لولد پرده ها در زخم راستی ام! بوی اسب می دهد زخم و بخار می کند... سوار ِ زخم می شود سوزن، از یاد می برد. در گیج گاه کالسکه ای گیج می زند و هرگز قطع نمی کند کناره ی راه را! راه گیج می شود می پاشد روی گیج گاه.
اشتباهی شده! تباهی!
- آخر راستی چرا؟! - اشتباهی!
در یک روز ِ بیست و سه و شب!
دولایه آسمان چروک خورده!
4 استخوان ِ دیوار پیدا بود جایی!
احساس ِ حشره ی دراز - با پوزه ی خیس - روی گردن، زیر ِ دو لایه ماه ِ دراز دراز روی دراز و زیر دراز به دراز!
چیزی در پهلوی چپم جنبید اشتباهی شده! تو می فهمی! نیم کره ها در پا تقلید می کنند از هم... می اندازیم، رود می زند بیرون، سرم فرو میان ِ شانه ها می رود. میدان! دور می زند ارتش، لبه ی قفسه های سینه!
بدن داده نشد به من!
در یک روز ِ 6!
آرمان سلاح ورزی همه اش زرد برای آنکه اندام کشتی تقليد از بادبان نکند! / نه ؟! همين را بايد گفت؟!
صدای در هم رفته می زنند پی می گردم-ام ( خودم را؟!) بر می گردن نيستم-ام را خودم. ماه را پشت ِ پرده می خوانند، لاشه ی مکنده ، بدون خون ِ نرم ِ گرفته پشت ِ پرده؛ لمی افتاده هم روی پهلو. ماه را از پشت می خارند، و صورت-ام راحت جزر می گيرد! (" سطح چشم پايين." تا زير پلک ها کوسه مرده صيد کن!) صدايم در هم نمی زند اين جا چسبيده روی پُرز ِ گوشه بگويم؟! ( صدا نمی زند هيچ کس انگار بسته اند به طناب عرض ِ خط از بالا می خورد دهان) بدرود! انگار توله اش را دندانی بکند: نخ را می شکافد! بدرود! لمبرک ِ ماه می افتد به من پشت کرده / جلويم! خيانت چه شبيه ِ آلت چند آب را کش کی آورد/ام بالا ، پايين! کس-اوف می شد شليک ِ جامد "پيچ – زنی" ِ بدون و حدودن می ريزد از بام، آه ِ مايع مواج! خون؛ بالا آمده است از سر ِ فيلم! تــيتــراژ! ( کسی که اين سطر ها توی روده اش انگل اند، در «۱۹۱۹» ، سپتامبری ست، و در جای ديگر جلو آمده، کنج ِ بئاتريچه کاويده نشد پيش از مَد ِ صورت! سپس صدای در هم-ام اش زد پی ِ نگرديد-امش کو؟! او هووووووو) و پرسه زدن در پايانی که ديگر پايان نمی گيرد (1) ........ ( 1- ژاک ردا / بر خوانی) شعرهای پیشین آرمان سلاح ورزی در مانیها
آخرين نوار کراپ يا comment dire برای تنها شاعری که می شناسم؛ FGL
دهن گاو آهن پُر ِ سينه های باستانی من دنده ی اسب ِ تو؛ ...که می چرخه زير ِ ران های سوزن ناله های اعداد مياد از تخم های سرخ تلفن گوش ِ گريان ِ من گُمه لای گره ای بر پاپيون
سر ِ تاس ِ شيطان زير نيلوفری بر بزاق ِ تو گله ی ابرو ها می چره رو من؛ رو موی بی درو و آخرين درو٬آخرين درو!
توی کاسه هايی از تف ِ پدر آويزون از آخرين جای دُمم کوتوله ی له شده زير يه تاج؛ آخرين پرده ی آوار ِ رُم ام
تابوتای بسته؛ صبح می ليسيد کمر ماشه ها رو پهنه هايی از رَگ؛ با صف ِ جنين ای بر زانو ٬ بُدو!
تاج خاری در شُش وسط قاشق جبريل وَنگ زدم بوق ِ پاره-پاره رو صليب کهنه در جزر و مَدم
جامه های خالی پِی ِ دارو خانه ی پدر - سورين اسکله ای در قطب با جيغ ِ ماما می افتيم از زمين
در بخار يی تيره نمی چرخه حلقه های تار ِ روح -آخرين هشدار ٬ آی ! بوی لاشه ی دوچرخه ست لای کوه
توی کاسه هايی از تف ِ پدر آويزون از آخرين جای دُمم کوتوله ی له شده زير يه تاج؛ آخرين پرده ی آوار ِ رُم ام پلاسا ی شبانه
دهان های یکسان، های ِ های های ِ لب ها، چونان کوچه ای که بالا می رود: دهان هایی در کفش.
کوچه؛ لِک لِک کن ِ سرخ ( با نرمی خیس اش / مچاله می شود! )
هرگر بر نمی انگیزد، گزیدن را؛ چون دم زنبور ها ، صورتکی ست مرا هرگز بر نمی انگیزد گزیدن را
کوچه!
گِرد می شوم، و تکیه گاه تفنگ بادی کش می آید.
این پلاسا ست تاجی از دهان، روی چهار پای موروثی! با دو بال ِ مضحک خروس می نمایاند.
_ نمایاند صورتی از پیمیان شال سرخ.
از روبه رو چنین... از بالا چنان! التماس کنان! (مادرش در تفنگ بادی ریخته است! )
پلاسای بیچاره...بی سر
از رو به رو چنین! از بالا چنان!
دهان های یکسان های ِ های های ِ لب ها، می رود کوچه باز بالا.
_ درزی میان فضاست ! _ زخمی !
پنجه ای دارم که نگهبان ِ آن! با قاشقی! ( و دم ماهی که جان می کند از کمر) پی ِ فک ِ افعی ، پهلوی خدا گشودم، _ رودم!و دودی که سر نمی کند سُر نمی شود، آن میان: میان درزی در فضا سرخی در سیاه!
دهان های یکسان، های ِ های های ِ لب ها و دم افعی بر دوش کوچه بالا می کشد، تاب می خورد.
پنجه ای دارم با دم ِ ماهی و جان می کَنم از لای چروک روزنامه ، که سر در چروک ِ خدا زخمی در فضا / کُنم!
فک ِ افعی از سقف می افتد! دم افعی بالا لای کوچه می رود...
و دهان های ِ ( های های ِ آهای! هوی !) یکسان! ماند..... لباس ما گيج است و پيچ می زند! پيش کشيده می شود تا خاطره ی آندره ی تارکوفسکی...
لب طولانی سرفه بر سر با پی سه حوری چاق بر پشت وسط شاخ شکسته؛ بی چشم! کودک چار متری نرم بر آب مرگ، از سل ، با سبيل های درشت
آه مارسل (...) از سل ؛از سل نم باريک سولاريس در گل
من ِ مردانه دوباره در غار پسرم می افته از لای خواب - خنده ی بنفش بی ته از کيست؟! - دخترم؛ احمقی در بستر ها : قاتل ِ : «دن کيشوتم! از سرداب»
آه مارسل (...) از سل ؛از سل نم باريک سولاريس در گل
پشتی از شن، چشمی در پشت تو : ژان تاريک در شکاف فندک ، نيمی از مو ، نيمی از تاج خار . ماه بر زبان شاهان مجوس! ريه های پاره ای بر «کودک»
ريه هايش! ريه هايش در سل ؟ نم باريک سولاريس در گل ؟
صدای جويدنی در پرده ناله ی کفشای گردان در آب چک چک شير وَ سقوط بر معده دهن بی گلو از سقف افتاد شرم زوزه های من در محراب
وَ لبانش وَ لبانش در سل ! نم باريک دهانی بر گل ! پنج-گانه ی تصليب برای برادر و خواهرم : يهودا اسخريوطی / کونچا گارسيا لورکا
دست بی مو بر سحابی: گلو با «فونته گراند» ِ آبی در نای وصل ِ به نخاع ِ ساعت با دوازده جيغ ِ بی-گاه وَ طلوع شاخی در ماه
پا تو روده ی سياه-چال : ريل چاقی در زنای کهنه با سيل وَ دهانی لای ران هاش سيگار ِ خيس ِ سوزن بان لب ِ باز ای دور کيوان
سر تجزيه شده ريخت روی نطفه ی اورانوس (شال سرخی از گوشت شال پهنی از دود) شب-تاب ِ عظيم ِ بی سر با شرمگاهی زير ِ فانوس (جسم سرخی از گوشت جسم پهنی از دود)
گردن ِ بعلبک بر تخت : بوی ِ چشمی که می ريزه رو ريش ِ باد پلک ِ باز ِ خالی بر برج ريشه ها : آويخته از تاس خط ِ کوری بر لب داس
سر ِ اسبی زير نقره : جمجمه ای؛ و دو ساق ِ درهمم : سرخ ! اورشليم : ذوب؛ لای خرقه شيهه ی هذيانی بی تن «کلمه» : پهن ، روی کوسن
سر تجزيه شده ريخت روی نطفه ی اورانوس (نان سرخی از گوشت نان پهنی از دود) شب-تاب ِ عظيم ِ بی سر با شرمگاهی زير ِ فانوس (جسم سرخی ا& |
