حميد رضا شكارسري

 چند شعر

دعوت

پيشنهاد بيشرمانه تو وسوسه كننده بود

نه چهره ات سرخ شده بود

نه لااقل آن لبخند هميشگي را پنهان كرده بودي ...

عاقبت

دور از چشم آقاي داوينچي

دعوت لبهات را مي پذيرم ...

تايتانيك (2 )

مرد يا زن ؟

چيزي ياد نمي آيد

در آن تاريكي نه چندان محض

بي هيچ ماموري كه لبهاي تو را سانسور كند

در

    يا

       براي تو غرق مي شدم

حالا در اين آفتاب مزاحم

زير نگاه اين ماموران هرجايي

مي پرسي بالاخره تايتانيك زن بود يا مرد ؟

من فقط لبهاي تو را به ياد دارم

از آن تاريكي نه چندان محض ...

پرسه

پرسه غير مجاز

در ارتفاعات تو

اين تازه تمام جرم من نيست

من احمقانه ماه را با تو اشتباه گرفتم

آن بالا پيش دستم بود

دزديدمش

حالا ماه با آب جوي خيابان به كجا رفته نمي دانم

خلاصه اين آسمان تاريك را هم

به حساب من بگذاريد !

**

- « فقط همين چند دقيقه دستبند و كلانتري ؟

فقط همين چند سؤال  آبكي ؟

همين ؟

بروم ؟ »

چقدر احمقند !

تيرباران كمترين مجازات من بود ...

گنج

تو به طرز هولناكي زيبايي

                               آي گنج  دستيافته من !

و پاي كدام گنج

                    خوني نريخته است ؟

مي ترسم

مي ترسم ازتو

كه به هيچ چشمي رحم نمي كني ...

نام تو

اينجا شعر آغاز مي شود

كه با نام تو تمام شود

اين پروانه از كجا پيدا شد ؟

اينجا ادامه مي يابد

اين پروانه ها چه مي خواهند ؟

اينجا مي خواهد تمام شود

ولي آنقدر پروانه روي كاغذ نشسته است

كه نمي شود نام تو را نوشت ...