 |
|||||
|
|
|||||
|
|||||
 GOLDENDESIGNGRP@YAHOO.COM
امیر حسین
تیکنی
شهر سوخته
كجا ؟ به راستي كجا ؟ ! پروانه مي خواهد بنشيند بروي دايره .
دايره سياهي چشمهاي توست انتهايش كه نه ؟ هرگز ؟ ! ابتدايش هم پيدا نيست . پس بيهوده فرياد مي زنم دوستش دارم چيزي نمي بينم چيزي پيدا نيست دايره لمس سرانگشتان حضوري ست به وقت سپيده بيدار باش از رؤيا به درون آنجا در باغي مه آلود به دنبال كسي گشتن و نيافتن تنها به سحر آواز پرنده ها دل بستن .
دايره قرص ماه است لغزيده بر آب دريا ماه بازيگوش كه شبانه قايقرانان پريشان حال بسويش شتافته اند بدين اميد كه صيدي ديگرگونه در انتظار است . اما چه اميد عبثي به اعماق دريا فرورفتند و باز نيامدند حقيقت آي آن بالا لحظه اي در خنده ي خداوند درخشيد !
كجا ؟ به راستي كجا ؟ ! پروانه مي خواهد بنشيند بروي دايره .
دايره حلقه اي ست گم گشته در حلقه هاي ديگر تو در تو وقتي دست فرو مي بري به هم مي خورد زنجيره از هم مي پاشد ماهي سرخ مي گريزد و نصيبت تنها سنگريزه هاي پاكيزه است بي بو ، بي طعم
دايره مسير بلندي ست مسيري از جنس پرواز بوقت گل دادن آمدن هميشه هميشه همين را خواستن و انسان آخ ! از آرزو لبريز بي بال و پر .
در تاريكي مي نشيند برابرت چشمهايش را نمي بيني و دوستش داري دستهايش را نمي جويي و مي خواهي
باد با لحني عجيب بسراغ كاغذهاي روي ميز مي رود پرنده هاي سپيد خسته از سالها يكجا نشستن در تاريكي اتاق به پرواز درمي آيند : چگونه مگر مي بينند ؟ صداي مهيبي مي گويد روز است ! تنها چراغ خورشيد روشن مانده است . درب اتاق بسته مي شود انگار كسي آزرده خاطر گريخته است . بوي تنهايي در فضا مي پيچد دايره اي گرد تنت شعله ور مي شود تنت دور خودش مي چرخد مي چرخد مي چرخد
حالا همه جا روشن است : چه ويرانه هايي كه نمي ديدم ! چه روزگار غم آلودي !
تير خلاص را شليك مي كند .
پروانه آرام و با احتياط بر خاكستر نيمسوخته ي دايره مي نشيند و لحظه اي بعد اتاق را به قصد باغچه اي ترك مي كند . MAY 2005 داستان ما
در قابي كهنه كه داستاني به بلنداي غم داشت بانويي نشسته بود و سرسرانه مي خنديد
رودِ عاشق شرمگين و مانده از قهر آنا موجش بي اختيار و بي الهه به تازيانه ي باد مي تاخت
: بانو ! خنده مي كني بر شيون ما ؟ !
MAY 2005 دريا بيرون از تن من نيست
گوشه اي تنبل كز كرده دقيقه اي مانند كودكي و هرچه دست مي مالم بر سفيدي كاغذ چشمهاي گربه ايش را مي بندد و خودش را بخواب مي زند دلم هواي يك فنجان قهوه كرده است كه در هشياري عصر بنوشم و بعد با سر انگشت داوودي ها را از چشمهاي زيباي آن عكس قديمي دستچين كنم شايد رؤياي عجيبي باشد اما بگذريم يعني خودكار قديمي من به اسم او كه مي رسد جوهرش خشك مي شود نمي نويسد دلش با من نيست . غبار تقويم را پاك مي كنم سالهاي دور ساز كهنه را بر مي دارم كوك مي كنم پنجره را مي گشايم باران بهاري ست تند است اما زود قطع مي شود بايد اسمي ديگر برايت بر گزينم اسمي كه اسم شب باشد و لاي دندان آدم گير كند و بداند با كه سخن مي گويد ساعتي مي نشينم ملودي آرام آرام ، وارد رگهايم مي شود حركت را حس مي كنم اما دستانم زير تنبلي اين دقيقه ها به خواب رفته اند حرف از خواب زدم شايد علاج درد باشد اما رفيقي مي گفت : كسي كه به دريا رفت ديگر باز نمي گردد مگر آنكه شبانه توفاني بپا شود
ملودي آرام است گوش كن به تنبلي چشمهاي گربه ايش نمي آيد به دنبال طعمه اي لذيذ بر خيزد كتاب را باز مي كنم روزنامه ها را ورق مي زنم راديو به قصه اي گوش مي دهم اما نام تو چيست ؟ كه گاه رقصانه در آستانه ي پنجره مي آيي ساعتي با مني و مي روي و هر چه مي كنم بنويسمت خودكار قديمي لج مي كند نمي نويسد و من جز اين قلم ديگري ندارم . شايد قسمت است كه از پشت حصار فلزي پنجره باران را لمس كنم نه با انگشتان و گونه ام با حسي عجيب در درونم با صدايي كه از دهان و تكلم نيست آنجا قديميان من صميمي ترين مردان خاك و آتش رازهايي را هر لحظه بر كتيبه اي حك مي كنند كه روزي بدرد مي خورد ماهي ها مي خواهند زنده از رگانم بيرون بزنند : دريا بيرون از تن من نيست بيرون هر چه هست تنهايي ست
شايد همين خميازه هاي پي در پي راه بسويي داشته باشد ما كه نرفته ايم تا انتها صندلي را عقب مي كشم گلدان را پر از داوودي مي كنم آئيينه را جلا مي دهم به ساعت خيره مي شوم نه اين خودكار خيال نوشتن ندارد نامش را ؟ اسم شبش را ؟ حرفي بزن !
دوباره آسمان غريد چرا كسي براي من قهوه اي نمي آورد هوس بوئيدن طعم دريا كرده ام اما اينجا شهر من كويري ست شب هايش پر ستاره است و روزهايش در تازيانه ي باد دلم خوش است كه كم كم شب مي رسد در تاريكي با ستاره اي در دوردست قرار گذاشته ام يعني به من قول آمدن داده است با يك بغل دريا و يك كشتي بزرگ به ساعت نگاه مي كنم به چشمهاي گربه اي روي ديوار به ميله هاي زنگ زده ي پنجره به ابر ها كه گريان فرار مي كنند لم مي دهم بروي تنبلي اين دقيقه هاي مانده عادت كرده ام اين شايد هزارمين شب باشد كه منتظرم و باز ستاره در دور دست مي درخشد چشمك مي زند لب خواني بلد نيستم و او اسم شب را صدا مي زند نزديكتر بيا ! مي خواهم ببوسمت وارد اتاق مي شوي رقصانه محرمانه ي زيبا ! حك شده بر كتيبه اي كه ديوانه بر آن نماز مي گذارم اين شايد هزارمين شب است و باز قلم من جوهرش خشك مي شود نمي نويسد دچار سرگيجه هاي شديد مي شود نزديك تر بيا ! بگذار ترنم باران را احساس كنم نامت چيست ؟ ناگهان تا كجا مي روي كه نمي بينمت چه بلندي و چه دور از دسترس ؟ ! دريايي موج مي زند پنجره اي بر هم مي خورد همين ! شايد شبي ديگر طوفاني بپا شود عزيزي باز گردد ستاره اي ميهمان شود زيباي من بيايد در آستانه ي گشاده و آشكار پنجره باقي بماند و رقصانه مرا به بوسه اي ميهمان كند . APRIL 2005 شعرهای پیشین امیرحسین تیکنی در مانیها چند شعر جديد - از مجموعه ي " آواز مرغ ناشناسي در باد "
رقص محرمانه يك زيبا
سادگي سنجاقك كوچكي بود هديه اي بي سبب شبنمكي بر لبان عاشقت وقتي كه زير باران غريبه اي را مي خواندي و من آن سوتر ترا دعا مي كردم چشمانم چنان مجمر خون به يادت مانده است .
حالا سالها گذشته است ديگر باران آبي نيست و گربه ها همگي شرورند . چرا خيال مي كني هنوز به ستاره چيني در كوير دلخوشم . من ! آن هم من ! من بروي چينه ي نازكي راه مي روم كه يكسوش دريايي از خون موج مي زند و سوي ديگرش دوزخي از آتش است آن چنان عميق كه سرچشمه ي آن پيدا نيست .
براي من كه اينچنين فقيرم همين سنجاقك كوچك ثروتي ست و لمس تو چمنگاهي كه از نمين ترانه اي شاداب است . خواب ! آن هم بر چشم هاي من نمي شنوي ؟ ! صداي انفجار بزرگي را كه هر لحظه درون سينه ام شيطنت مي كند گياهي كه در كوهستان رُست چگونه به نرمي دستان تو عادت كند بر مي گردد به سايه تنها خنده اش شبيه آفتابگردان خواهد ماند .
ترانه بخوان غريبه را بخوان تا ببينم چگونه در آغوشش رها مي شوي
دعايت مي كنم با چشماني خونين مجمر .
گذر مي كنم بي تو در انزواي شهرم در سياهي پايتخت در فرار طبرستان در زخم هاي جنوب در بي قراري كردستان در سوگ ارگ .
گذر مي كنم بي تو با يادت كه زيبا ترين رقص ها را كنار شعله اي در نم نمك باران نشانم دادي . هديه اي بي سبب از تو در دستم است ببين ! سنجاقكت جان مي گيرد پرواز مي كند كوچك است و زيبا
افسوس كه در اين حوالي ستاره چينان مرده اند .
بهار 84 سه شنبه
سفره ام را جا گذاشته ام زير آن درخت بلوط بايد بر گردم اما بر گشتني نيست گذشته است زمان و من در آيينه لمس مي كنم چينه هاي اين شكست را بر ويرانه پلم كه فرو افتاده در دامنه ي مه آلود دره اي سبز
حالا بايد به تمبرهاي باطله دلخوش بود و كلكسيون ها را با لاك هاي سرخابي تزيين كرد صفحات سفيد را خالي گذاشت و بجاي آن به پنجره بسته ي فردا نگاه كرد
فقط ياد شكوفه هاي بادام و صندوقچه هاي كوچك بنفشه است كه آدم را مي برد
تا آنجا كه انگار بهار هم تفاوتي ست !
تفاوت چيست ؟ !
امروز سه شنبه است سه شنبه ها شبيه برف اند حتي اگر نبارد مخمل چشمهايت برفها را پس مي زنم : واي ! پنجره اي ست آنجا قبري ست كه نام شاعره اي بر آن حك شده است .
و هرمس پاك هم وقتي دستان سفيدش را بر شانه هاي مسافري مي گذارد فايده اي ندارد افاقه اي نمي كند مگر قلب هرمس مرده است ؟ نه او نمي تواند مرده باشد ! ببين راه بازگشتي نيست پل خراب شده است اين عطر تلخ هم از نمناكي پيراهن خدايان است . پس چمدانت را بردار هنوز به نيمه ي راه هم نرسيده ايم هر چند به كيسه ي بي زر مي زنند از اين پس اين دزدان گدا صفت حريص .
فكر آن درخت بلوط را هم نكن خودش را گهگاه با شعري خاطره اي طرح لبخندي سر گرم مي كند . قول مي دهم دلش از ما خوشتر است كنج صندوقخانه گاهي شراب كهنه پيدا مي شود .
اين مائيم كه بايد برويم نيزه هاي ماساژت ها تشنه اند مبادا دير كنيم و خونمان سرد شود هرمس بدش مي آيد فرياد مي زند برويد سريع تر كوروش تان منتظر است
و در آنجا سر بي پيكر ارباب را مي بينيم كه در پياله اي از خون مي لغزد و بانوي آلوده ي دشمن سرش جيغ مي كشد عربده هاي مستي مي زند و هنوز از سفيدي يكدست چشمهايش مي هراسد .
بايد برويم از فكر آن درخت بلوط بيرون بيا قلعه هاي آتن را ببين افسانة آشيل را باور كن صداي خنده هاي مسخرة هلن را مي شنوي !
بهار 84 شعر بانو به شاعر زانو ها و مردمك ها ـ مريم هوله و هومن عزيزي شاعر
غلتي به اين طرف غلتي به آن طرف اين دوشيزه خيال بيدار شدن ندارد ساليان دراز است در سنگيني باري كه با خود مي كشد چشم فرو بسته تنها هر از گاهي غلتي ست. منتظر حادثه اي بايد بود ميلاد فرندي از او در برج بلند فردا شير يا خط يك ضامن دل شير مي خواهد هر چند مدارا كردن با اين بانو بانوي ناز غلتيده و لغزيده به هر سو .
اسفند 83 نيمه شب بزرگ
دست به گيسوي شب بردم ترسيد هراسان خودش را پس كشيد گفتم نترس دختر ! من آفتاب نيستم سايه اي جامانده از عصرم كودكان پاپتي هم رهايم كرده اند ايجا كسي مرا راه نمي دهد درون خانه اش تو ديگر نرو !
اما دخترك رفت گم شد در ميان درختان جنگل نشستم بروي تخته سنگي سفت نسيمي از سمت مغرب مي آمد .
آيا اينجا آخرين مقصد بود ؟ ! مقصد بد يا من اشتباه آمده بودم ؟ ! مسافر نا بلد يا كساني گمم كرده بودند ؟ ! خدايان دروغين
من از آن كه بودم ؟ ! سايه اي بي صاحب مثل الحمرا مثل تخت جمشيد مثل فريدام آيدول .
اما در كار نبود اما باورم نمي شد .
روز رفته بود نيمروز بزرگ رفته بود و شب تاريك تنها وارث دنيا بود و سر نوشت من بي كاغذ و مدرك باطله اي بي ارزش قطره اي ناچيز .
فراموش شده بودم من مثل كوروش مثل مازيار
به من خيانت كرده بودند خنده هاي استاتيرا : واي استاتيرا ! تو آبروي تمامي دختران زيبا را برده اي !
روزها نه سالها بايد مي نشستم مثل سي بيل غمگين در حسرت مرگي با اين تفاوت كه اشتباه ديگراني مرا به چاه انداخته بود برادراني نا برادر !
از ميان بته ها صداي قدم هاي آشنايي رسيد پشت درخت ها پنهان دخترك برگشته بود و هراس وار نگاهم مي كرد
فرياد زدم نترس دخترك شب ! من آفتاب نيستم سايه اي جا مانده از عصرم سياه خاكستري همچون خودت رها شده ام در جنگل نترس از من.
دخترك باز هم گريخت مي ترسيد از من همصحبتي با من نمي دانست سرنوشتمان اين گونه رقم خورده است كه تا ابد با هم باشيم .
اسفند 83 فرو رفتن
بد آن بد دقيقه بد ساعت بد روز بد ماه بد سال بد . بدتر آن بد دقيقه بدتر ساعت بدتر روز بدتر ماه بدتر سال بدتر .
دشنام مي دهي دشنام مي دهم پنجه مي كشي پنجه مي كشم ديوار مي شوي ديوار مي شوم .
از گذشته هاي دور نمي گويم همين سال پيش تقويمش را درون زباله داني اندا خته ام نمي خواهم بر گردم پيش مي روم فرو مي روم اما نه كامل ذره ذره در بد در بدتر .
لك لك هاي سينه سرخ امسال هم از فراز آسيابهاي بادي گذشته اند باور نمي كني از خودم بپرس كه در عين احتياج به بدترين نت از رديف آواز سفر خارج شده ام .
آبي آبي براي فرود آمدن نيست بخند ! مي خندم ! در آبي سياه تمساح بي رحم لبخند تو هم دوست داشتني ست .
فرو مي روم در بد در بدتر در خيابان خاكستري پوش در آسمان كوتاه قد در زمين كافر شده در خيانت بد در خيانت بدتر !
بدترين اما در كار نيست چرا كه اين قدم هاي سنگين را آخريني نيست . اسفند 83
|
|||||
          |
|||||